Latest News
సాహిత్యం
  • శూర్పణఖ రామాయణంలోని ముఖ్యమైన పాత్ర.  నిజానికి కర్ణుడు లేని భారతం లాగే శూర్పణఖ పాత్ర లేకపోతే రామరావణ యుద్ధమే లేదు.  శూర్పణఖ రావణ బ్రహ్మసోదరి. శూర్పణఖ అసలు పేరు మీనాక్షి. ఈమె కైకసి విశ్రవసుల కుమార్తె.  రావణ కుంభకర్ణుల తోడ… విభీషణ ఖరులతోడ ఒక్కగా నొక్క చెల్లెలు. ఆడింది ఆటగా, పాడింది పాటగా ముద్దుగానే పెంచారు. పెద్ద చేశారు. పెళ్ళి కూడా చేసారు విద్యుజిహ్వుడితో.  అయితే కాలకేయులతో రావణుడు యుద్ధానికి వెళ్ళినప్పుడు విద్యుజిహ్వుణ్ని శత్రువనుకొని చంపేసాడు. శూర్పణఖ వైధవ్యానికి అన్న రావణుడే కారణమయ్యాడు. అది వేరే కథ.   కాగా  పంచవటిలో సీతారాములు ఉన్న చోటకి వచ్చి రాముడిని చూసి మోహించింది. రాముడు తనకు సీత ఉందని, లక్ష్మణుడిని వరించమని చెబుతాడు. లక్ష్మణుడు శూర్పణఖ కు ముక్కు చెవులు కోసి అవమానించి పంపించాడు.  ఆ అవమానానికి ప్రతీకారంగానే రావణుడిలో సీతపైన కోరిక పుట్టేలా, రాముడి పై శత్రుత్వం పెరిగేలా చేసింది. దాని ఫలితంగా రామరావణ యుద్ధం జరిగి లంకకే చేటు తెచ్చింది.  సీత సౌందర్యంపట్ల అసూయ, కోరినదాన్ని ఎలాగైనా దక్కించుకోవాలనే కాంక్ష, తనకు లేని సుఖం ఇతరులకు ఉంటే భరించలేని ఓర్వలేనితనం ఇవన్నీ శూర్పణఖ పాత్ర లోని లక్షణాలు. ఇక చుప్పనాతి అంటే మోసం, కపటం, ఓర్వలేనితనం వంటి గుణాలు , కుటిలత్వం కలిగిన వ్యక్తిత్వంగా తెలుగు జాతీయంలో కనిపిస్తుంది. శూర్పణఖ కి ఈ లక్షణాలు అన్ని ఉన్నాయి కాబట్టి చుప్పనాతి శూర్పణఖ అయింది . అప్పటి నుంచి ఈ లక్షణాలు కొన్ని ఉన్నా అటువంటివారిని చుప్పనాతి శూర్పణఖ  అని అనడం మొదలైంది. ...
  • ( ఇలపావులూరి మురళీ మోహన రావు ) ................... ఇది భారతం లోని ఒక కథ. పెద్దగా ప్రాచుర్యం కాలేదు. మనకు వందలాది పౌరాణిక సినిమాలు ఉన్నా, పౌండ్రక వాసుదేవుని పాత్ర ఎక్కడా కనిపించదు. ఒక్క శ్రీకృష్ణ విజయం సినిమాలో మాత్రం ఈ పాత్రను కూడా చూపించడం జరిగింది. నాగభూషణం ఈ పాత్రను అద్భుతంగా పోషించారు.  ఆవిధంగా ఒకే ఒక్క నటుడు పోషించిన ఒకే ఒక్క పాత్రగా ఇది నిలిచిపోయింది. పౌండ్రక వాసుదేవుడు కరూశదేశాధిపతి. మహా అహంకారి . ఇతను శ్రీకృష్ణుడి గాధలు విని తాను కూడా కృష్ణుడి వలెనె కిరీటం, నెమలిపింఛం, పిల్లనగ్రోవి, గద, సుదర్శనచక్రం ధరించి తానె అసలైన వాసుదేవుడిని అని, అందరూ తననే పూజించాలని ప్రజలను ఆజ్ఞాపిస్తాడు. ధిక్కరించిన మునులు, ఋషులు, తపస్వులను, ప్రజలని చెరసాలలో వేసి హింసించేవాడు. ఒకసారి శ్రీకృష్ణుడు కైలాసం వెళ్లిన సమయంలో ద్వారకానగరం లో ప్రవేశించాడు పౌండ్రకవాసుదేవుడు. ప్రపంచం లో ఇద్దరు వాసుదేవులు ఉండరు అని, ఒక గొల్లవాడిని దేవుడుగా పూజించడం అవివేకం అని, పైగా శ్రీకృష్ణుడు తనపేరు ధరించి జనాన్ని మోసం చేస్తున్నాడు అని, నాకూ సుదర్శన చక్రం, పిల్లనగ్రోపి, గద అన్నీ ఉన్నాయి అని, నిజమైన వాసుదేవుడిని తానె అని ప్రజలలో ప్రచారం చేస్తుండగా, సాత్యకి వచ్చి ఇతగాడితో యుద్ధం చేసి ద్వారక నుంచి తరిమేశాడు. అప్పుడు పౌండ్రకవాసుదేవుడు కాశీ పరిగెత్తి ఆ దేశపు రాజుతో తనకు జరిగిన పరాభవాన్ని చెప్పుకుని తనకు సాయం చేయాల్సిందిగా కోరుతాడు. కాశీ రాజు సరే అని తన దూతను కృష్ణుడి దగ్గరకు పంపి వాసుదేవుడు అనే పేరును విసర్జించమని రాయబారం పంపుతాడు. అప్పుడు కృష్ణుడు తనతో యుద్ధం చేసి ఓడించి ఆ తరువాత అడగమని దూతను తిప్పి పంపుతాడు. పిదప కాశీరాజు, పౌండ్రకవాసుదేవుడు శ్రీకృష్ణుడితో యుద్ధం చేస్తారు. యుద్ధం లో వీరిద్దరిని సంహరిస్తాడు శ్రీకృష్ణుడు. పై కథనుంచి నేర్చుకోవాల్సిన నీతి ఏమిటి? చాలాకాలం క్రితం ఒక గాయకుడు సినిమాల్లో అవకాశాల కోసం చెన్నై వెళ్లి దర్శకులను కలిసాడు. "నేను ఘంటసాలలా పాడుతాను. అవకాశాలు ఇమ్మని అడిగాడు. చివరకు ఒక పెద్దమనిషి "బాబు.. నువ్వు ఘంటసాలలా పాడుతాను అంటున్నావు. అలాంటప్పుడు ఘంటసాల తోనే పాడించుకుంటే మాకు శ్రమ తప్పుతుంది కదా. మళ్ళీ నువ్వు దేనికి? నీ సొంతగొంతుక ఏమిటో కనుక్కుని అప్పుడు రా" అని సలహా ఇచ్చి పంపించాడు. ఇతరులను అనుసరించడం మంచిదే. అనుకరించడం మంచిది కాదు. సినారె లా పాటలు రాయాలి అనుకోవచ్చు. రామానాయుడి లా సినిమాలు తియ్యాలి అనుకోవచ్చు. నాలుగు పాటలు రాసి నేనే సినారెను, నాలుగు సినిమాలు తీసి నేనే రామానాయుడ్ని అని చెప్పుకోకూడదు. ఒకటో రెండో యాప్ లు కనిపెట్టి నేను సత్యా నాదెండ్లను అని చెప్పుకోవచ్చా? గొప్పవారిని ప్రేరణగా తీసుకోవాలి. వారి బాటలో పైకి వెళ్ళాలి. వారి గొప్పతనాన్ని తమకు ఆపాదించుకుని పేరు తెచ్చుకోవాలనుకుంటే, ఎప్పటికైనా గర్వభంగం తప్పదు....
  • మాధవి రాకుమార్తె. యయాతి శర్మిష్ఠల కుమార్తె. సవతి దేవయాని కిరాతకాలకు భయపడి అజ్ఞాతంగా వుండిపోయిన శర్మిష్ట, తన కూతురిపైన కూడా దేవయాని పెత్తనం తప్పించలేకపోతుంది. స్వయంవరం చేసి రాకుమారునికి కట్టబెట్టలేము కనుక సహాయం చెయ్యమని వచ్చిన విశ్వామిత్రుని శిష్యుడైన గాలావునికే దానమివ్వడం మంచిదని చెప్పిన దేవయాని సలహామేరకు యయాతి మహారాజు మాధవిని వదిలించుకుంటాడు. గాలవునికి తన గురుదక్షిణ సంపాదించాల్సిన బృహత్కార్యం కోసం మాధవిని ఒక 'వస్తువుగా' వస్తుమార్పిడివిధానంలో వినియోగించుకుంటాడు. ఈ క్రమంలో మాధవిని నలుగురు రాజులకు పత్నిగా 'నియమించి' క్షేత్ర బీజ ధర్మం ప్రకారం ఆ రాజులకు పుత్రులను  కని  ఇచ్చే ఒప్పందాన్ని కుదుర్చుకుంటాడు .. ఈ మొత్తం తతంగంలో ఎక్కడా మాధవి అభిప్రాయాన్ని గాని  ఇష్టాయిష్టాలను  తెలుసుకోడం గాని జరగదు. అసలు అలాంటి ప్రక్రియకు తావుండదు. ఈ నేపథ్యంలో  మాధవి అనుభవించే  క్షోభ, పురుషాధిక్యతపై ఆమె నిరసన ఎంతో గొప్పగా మనసును తాకేవిధంగా చిత్రించారు. ఒక్కో రాజు దగ్గరికి పుత్రుణ్ణి కనివ్వడానికి (నియమించిన) వెళ్లిన ప్రతిసారి పడిన క్షోభ, పుత్రుణ్ణి కనిన వెంటనే 'పనైపోయింది ఇక పద' మనే గాలావుని మాటకు బిడ్డని విడిచివెళ్లేప్పటి సంఘర్షణ ఎంతో హృదయవిదారకంగా ఉంటుంది.. స్త్రీ ఒక వస్తువుగా , సంతానోత్పత్తికై వినియోగించే క్షేత్రంగా మాత్రమే వాడుకోవడం ఈ నవలలో కళ్లకుకట్టినట్లుగా ఉంటుంది. చివరకు, తనఛుట్టూ వుండే పురుషులు, తనతో పుత్రులను కన్న పురుషులు, చివరికి తన తండ్రైన యయాతి కూడా ఏ కోణంలోను  స్త్రీ తమలాంటి సాటి మనిషే అనే స్పృహలేకుండానే తమ కాంక్షలు వాంఛలు తీర్చుకోడం, అవి తీర్చుకునే  క్రమంలో స్త్రీని వాడుకోడాన్ని అసహ్యించుకుని ఏవగించుకుని త్యజించి హిమాలయాలకు వెళ్ళిపోవ డంతో కథ ముగుస్తుంది.  మేటి కన్నడ రచయిత్రి అనుపమ నిరంజన్ రాసిన 'మాధవి' అత్యద్భుతమైన నవల. ఇది మహాభారతం లోని కథల్లోని ఒక అత్యద్భుత వ్యక్తిత్వం కలిగి సమస్త పురుషాధిక్య రాచరిక సమాజాన్ని ప్రశ్నించిన స్త్రీ గాధ. దీనిని తెలుగులోకి కళ్యాణి నీలారంభం అనువదించారు. అనువాదం అంటే ఎందుకో చాలా తేలికైన పదం లాగా వినపడుతుంది. ఆధ్యంతం ఏకబిగిన చదివించేలాగా వుంటుందీ నవల. నాకున్న కొద్దిపాటి అవగాహనలో ' మాధవి' తొట్టతొలి స్త్రీవాద , పురుషాధిక్య సమాజ తిరుగుబాటుదారు అనిపిస్తోంది. నిస్సహాయురాలైన తల్లి శర్మిష్ఠ ... దేవయాని వంటి భార్యకు ఎదురుచెప్పలేని తనతండ్రి యయాతి, అందరిపై ఆధిపత్యం చెలాయించే పినతల్లి దేవయాని, దానంగా స్వీకరించిన యజమాని గాలావుడు, ధర్మానికి కట్టుబడి రాణిగా నలుగురు పుత్రులను కానీ ఇచ్చిన రాజులు, చివరకు బ్రహ్మర్షి విశ్వామిత్రుడు సైతం  సంకుచితంగా  ప్రవర్తించడం ధర్మాధర్మాలు న్యాయాన్యాయాలు విస్మరించడాన్ని సహించకపోడం అనేక సన్నివేశాల్లో మనకు కనపడుతుంది. అందుకే మాధవి పితృస్వామ్య  సమాజంపై తిరుగుబాటు బావుటా ఎగురవేసిన మేటి స్త్రీ, స్త్రీవాది !! -----   ప్రియదర్శినీ కృష్ణ pic courtesy ... image owner ...
  • ఆకలేసినా..ఆనందం వేసినా... దిగులేసినా..... దుఃఖం ముంచుకొచ్చినా........ పిల్లలకైనా పిల్లలను కన్న తల్లిదండ్రులకైనా  ....  గుర్తొచే పదం అమ్మ!! అమ్మను మించిన మరొకరు పిల్లలకు దగ్గర కాలేరు.   అలాంటి అమ్మ ఔన్నత్యం గురించి తెలిపే కథ ఇది.  గుండెను మెలిపెడుతుంది.  పూర్తిగా  చదవండి.  మా అమ్మకు ఒక్క కన్నే ఉండేది. మా అమ్మంటే నాకు ఇష్టం ఉండేది కాదు.  ఆమె ఎక్కడికి వచ్చినా నాకు అవమానంగా తోస్తుండేది.. ఆమె ఓ చిన్న కొట్టు నడుపుతుండేది.  ఒక రోజు మా అమ్మ నాకు చెప్పకుండా నన్ను కలుసుకోవడానికి స్కూల్ కి వచ్చింది.  ఇంక అప్పట్నించి చూడండి ”మీ అమ్మ ఒంటి కన్నుది” అని స్నేహితులందరూ ఒకటే వెక్కిరింతలు, అవహేళనలు.  అలా ఆమె ఎక్కడికి వచ్చినా నాకు అవమానాలే. అసలు ఈమె కడుపులో నేను ఎందుకు పుట్టానబ్బా అనిపించేది.  ఒక్కోసారి నాకు అసలామె ఈ లోకం నుంచే ఒక్కసారిగా అదృశ్యమైపోతే బావుణ్ణు అనిపించేది.  “అమ్మా నీ రెండో కన్ను ఎక్కడికి పోయింది? నీవల్ల నేను అందరికీ చులకన అయిపోయాను నువ్వు చచ్చిపో!” కోపంగా అరిచేసే వాణ్ణి.. ఆమె మొహంలో నిర్లిప్తత తప్ప ఇంకేమీ కనిపించేదికాదు.  నాకు మాత్రం చిర్రెత్తుకొచ్చేది.   అయినా సరే అమ్మను అలా మాట్లాడినందుకు మాత్రం నాకు ఎక్కడలేని సంతోషంగా ఉండేది.  ఆమె నన్ను ఎప్పుడూ దండించలేదు కాబట్టి ఆమెను నేను ఎంతగా భాధ పెట్టానో నాకు తెలియదు.   ఒక రోజు రాత్రి యధాప్రకారం అమ్మను నానా మాటలు అనేసి నిద్రపోయాను.   మద్యలో దాహం వేసి మెలుకువ వచ్చింది.   నీళ్ళు తాగడానికి వంటగదిలోకి వెళ్ళాను.  అమ్మ అక్కడ ఒంటరిగా రోదిస్తోంది.. మళ్ళీ ఆ దిక్కుమాలిన ఒక్క కంటిలోంచే నీళ్ళు.  నా సహజ స్వభావం ఎక్కడికి పోతుంది? మొహం తిప్పుకుని వెళ్ళిపోయాను.  ఎక్కడికొచ్చినా నన్ను అవమానాలు పాలు చేసే మా అమ్మను, మా పేదరికాన్ని తిట్టుకుంటూ ఎప్పటికైనా నేను పెద్ద ధనవంతుణ్ణవ్వాలనీ, బాగా పేరు సంపాదించాలనీ కలలుగంటూ నిద్రపోయాను. ఆ తరువాత నేను చాలా కష్టపడి చదివానుపై చదువుల కోసం అమ్మను వదిలి వచ్చేశాను.  మంచి విశ్వ విద్యాలయం లో సీటు సంపాదించి మంచి ఉద్యోగంలో చేరాను. బాగా డబ్బు సంపాదించాను.  మంచి ఇల్లు కొనుక్కున్నాను. మంచి అమ్మాయిని చూసి పెళ్ళి చేసుకున్నాను.  నాకిప్పుడు ఇద్దరు పిల్లలు కూడా.  ఇప్పుడు నాకు చాలా సంతోషంగా జీవితం గడిచిపోతుంది.  ఎందుకంటే ఇక్కడ మా ఒంటికన్ను అమ్మ లేదుకదా! అలా ఎడతెరిపిలేని సంతోషాలతో సాగిపోతున్న నా జీవితంలోకి మళ్ళీ వచ్చింది మహాతల్లి.  ఇంకెవరు?  మా అమ్మ.  ఆమె ఒంటి కన్ను చూసి రెండేళ్ళ నా కూతురు భయంతోజడుసుకుంది.  “ఎవరు నువ్వు? ఎందుకొచ్చావిక్కడికి? నువ్వెవరో నాకు తెలియదు.  నా ఇంటికొచ్చి నా కూతుర్నే భయపెడతావా? ముందునువ్వెళ్ళిపో ఇక్కడ్నుంచి!!!” సాధ్యమైనంతవరకు తెలియనట్లే నటించాను.  “క్షమించండి బాబూ! తెలియక తప్పుడు చిరునామాకి వచ్చినట్లున్నాను” ఆమె అదృశ్యమై పోయింది “హమ్మయ్య ఆమె నన్ను గుర్తు పట్టలేదు” భారంగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.  ఇక ఆమె గురించి జీవితాంతం పట్టించు కోనవసరం లేదు అనుకున్నాను.  కానీ కొద్దిరోజులకు పాఠశాల పూర్వ విద్యార్థుల సమ్మేళనానికి రమ్మని ఒక ఆహ్వాన పత్రం అందింది నాకు.  వ్యాపార నిమిత్తం వెళుతున్నానని మా శ్రీమతికి అబద్ధం చెప్పి అక్కడికి బయలు దేరాను.  స్కూల్లో కార్యక్రమం అయిపోయిన తర్వాత నేను మా గుడిసె దగ్గరికి వెళ్ళాను.  ఎంత వద్దకున్నా నా కళ్ళు లోపలి భాగాన్ని పరికించాయి. మా అమ్మ ఒంటరిగా కటికనేలపై పడి ఉంది.  ఆమె చేతిలో ఒక లేఖ ... నా కోసమే రాసిపెట్టి ఉంది దాని సారాంశం 'ప్రియమైన కుమారునికి ఇప్పటికే నేను బతకాల్సిన దానికన్నా ఎక్కువే బతికాను. నేనింక నీవుండే దగ్గరికి రాను కానీ నువ్వైనా నా దగ్గరికి వచ్చిపోరా కన్నా! ఏం చేయమంటావు? నిన్ను చూడకుండా ఉండలేకున్నాను కన్నపేగురా... తట్టుకోలేక పోతోంది నువ్వు పాఠశాల పూర్వ విద్యార్థుల సమ్మేళనానికి వస్తున్నావని తెలిసిన నా ఆనందానికి పట్టపగాలు లేవు కానీ నేను మాత్రం నీకోసం స్కూల్ దగ్గరికి రానులే. వస్తే నీకు మళ్ళీ అవ మానం చేసిన దాన్నవు తాను ఒక్క విషయం మాత్రం ఇప్పటికి చెప్పక తప్పడం లేదు చిన్నా! నీవు చిన్నపిల్లవాడిగా ఉన్నపుడు ఒక ప్రమాదంలో నీకు ఒక కన్నుపోయింది .. నా ప్రాణానికి ప్రాణమైన నిన్ను ఒక కంటితో చూడలేకపోయాన్రా కన్నా! అందుకనే నా కంటిని తీసి నీకు పెట్టమన్నాను.. నా కంటితో నువ్వు ప్రపంచం చూస్తున్నందుకు నాకు ఎంత గర్వంగా ఉందో తెలుసా? నువ్వు చేసిన పనులన్నింటికీ నేను ఎప్పుడూ బాధ పడలేదు ఒక్క రెండు సార్లు మాత్రం ''వాడు నా మీద కోప్పడ్డాకోప్పడ్డాడంటే నా మీద ప్రేమ ఉంటేనా కదా!” అని సరిపెట్టుకున్నాను.. చిన్నప్పుడు నేను నీతో గడిపిన రోజులన్నీ నా హృదయంలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయే మధురానుభూతులు.. ఉత్తరం తడిసి ముద్దయింది నాకు ప్రపంచం కనిపించడం లేదు.. నవనాడులూ కుంగి పోయాయి భూమి నిలువుగా చీలిపోయి అందులో చెప్పలేనంత లోతుకి వెళ్ళిపోయాను తన జీవితమంతా నాకోసం ధారబోసిన అటు వంటి మా అమ్మ పట్ల నేను ఏ విధంగా ప్రవర్తిoచాను ? మా అమ్మ కోసం నేను ఎన్ని కన్నీళ్ళు కారిస్తే సరిపోతాయి? ఎన్ని జన్మలెత్తి తే ఆమె ఋణం తీర్చుకోగలను ? @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ తెలియని మూల రచయితకు... అనువాద రచయిత కు ధన్య వాదాలు    Received through  WhatsApp.....
  • ఇది వేదానికి సంబంధించిన విషయం నుంచి పుట్టిన మాట. వేదంలో ప్రతి మంత్రానికీ పదం, జట, ఘనం అనేవి ఉంటాయి. చివరిదైన ‘ఘనం’ వరకు చదువుకున్నాడంటే దాన్ని లోతుగా చదువుకున్నాడన్నమాట. అలా చదువుకున్న వాళ్లను ‘ఘనాపాఠి’ అంటారు.  వేదానికి మాత్రమే కాక క్రమేణా ఇది ఇతర విద్యలలో ప్రతిభ చూపిన వారి గురించి కూడా ఉపయోగించడం  మొదలయ్యింది. ఒక విద్యలో కొమ్ములు తిరిగిన వారిని ‘ఘనాపాఠి’ అంటుంటారు.  ఇక వేదవిజ్ఞానం భారత దేశానికి మహర్షులు ఇచ్చిన వరం. వేదమంత్రాలలో మానవ మనుగడకి సంబంధించిన తరతరాల అపారమైన అనుభవసారం నిక్షిప్తం చేయబడింది. ఉదాత్త అనుదాత్త స్వరాలను సక్రమంగా ఉచ్చరిస్తూ వేదపఠనం జరగాలి. అందుకే వేదాలను లిఖించలేదు. వాటిని సక్రమమైన పద్ధతిలో పలకాలి. గురుశిష్య పరంపరతో శ్రుత పద్ధతిలో నేర్పబడతాయి వేదమంత్రాలు. ప్రతి అక్షరానికి నిర్దిష్టమయిన నాదం విధించబడింది. వేదమంత్రాలను ఉచ్చరించడం, గుర్తుపెట్టుకోవడం అనేది అసాధారణమయిన ప్రజ్ఞకి సంబంధించిన విషయం. ఈ వేదమంత్రాలు పఠించడంలో వివిధ పద్ధతులున్నాయి. అవి సంహిత, పద, క్రమ, జట, మాల, శిఖ, రేఖ, ధ్వజ, దండ,రథ, ఘన. వేద శిక్ష లో సంహితతో ప్రారంభమయ్యే వేదపాఠాన్ని క్రమ పద్ధతిలో పట్టు వచ్చేసరికి విద్యార్థికి పది సంవత్సరాలు కనీసం పడుతుంది. ఎంతో ఏకాగ్రతతో పట్టుదలతో మరొక ఐదారు సంవత్సరాలు అసాధారణ ప్రజ్ఞ కనపరిచిన వేదవిద్యార్థి మాత్రమే జట, ఘన అనే స్థాయికి చేరి వేదపఠనంలో చివరిస్థాయికి చేరగలుగుతాడు. అందువల్ల వేదవేదాంగాలను సుస్వరంగా, మంత్రవిహితంగా ఉదాత్తానుదాత్త స్వరాలతో పఠించడంతో పాటు, అద్భుతమైన జ్ఞాపకశక్తి కూడా కలిగిన వారు మాత్రమే ఘనాపాఠి అనిపించుకోగలుగుతారు. ఘనాపాఠి అనే మాట వెనుక వేదసంస్కృతికి సంబంధించిన విషయం ఇది. అయితే ఎన్నో విషయాలు తెలిసినవాడు, అపారమైన ప్రతిభాసంపత్తులు కలిగినవారు అని ఎవరినయినా పొగడాలనుకున్నప్పుడు తెలుగువారు ఘనాపాఠి /ఘనాపాటి అనే జాతీయం ప్రయోగిస్తున్నారు. ...
  • (ఇలపావులూరి మురళీ మోహన రావు )........................     రాజు దుర్బలుడు అయినపుడు బలవంతుడైన శత్రువును ఎలా ఎదుర్కోవాలి? అని ధర్మరాజు ఒకసారి భీష్మణాచార్యుడిని ప్రశ్నించినపుడు ఆ కురువృద్ధుడు ఈ గాధను చెప్పాడట. ఇది ఒకరకమైన యుద్ధ వ్యూహం. పలితుడు అనే ఎలుక ఒక చెట్టు కింద బొరియను నిర్మించుకుని నివసిస్తున్నది. ఆ చెట్టు పైన రోమశుడు అనే మార్జాలం నివసిస్తున్నది. ఒకరోజు ఒక వేటగాడు ఆ చెట్టుకింద పిట్టల కోసం వలను పన్ని వెళ్ళిపోయాడు. ఆ రాత్రి చీకట్లో మార్జాలం చెట్టుపైకి వెళ్ళబోతూ ఆ వలలో చిక్కుకున్నది. రాత్రివేళ ఎలుక ఆహారం కోసం బయటకు వచ్చింది. అప్పుడే ఆ చెట్టు కొమ్మ మీద ఒక గుడ్లగూబ, ఒక ముంగిస దాన్ని చూశాయి. ఆ రెండు జంతువులనుంచి ప్రాణాలతో తప్పించుకుని వెళ్లడం అసంభవం అని గ్రహించిన ఎలుక... వల  దగ్గరకి వెళ్లి పిల్లి తో నేను ఈ వల తాళ్లను కొరికి నిన్ను రక్షిస్తాను. కానీ పైన కొమ్మ మీద గుడ్లగూబ, ముంగిస నన్ను చూశాయి. బయటకు వస్తే నన్ను తినేస్తాయి" అన్నది. అపుడు పిల్లి పెద్దగా అరిచింది. పిల్లి వలలో ఉన్న సంగతి గ్రహించని గుడ్లగూబ, ముంగిస పిల్లిని చూసి భయపడి పారిపోయాయి. ఎందుకంటే పిల్లికి ఆ రెండు జంతువులూ ఆహారమే. "హమ్మయ్య... అనుకుని ఎలుక ఈల వేసుకుంటూ ఆహారం తిని మళ్ళీ బొరియ దగ్గరకు వచ్చింది. పిల్లి కోపంగా "నీ ప్రాణాలను రక్షించాను. కానీ నువ్వు మాత్రం కృతఘ్నత తో నన్ను రక్షించకుండా వెళ్ళిపోయావు. తొందరగా ఈ తాళ్లను తెంచు" అన్నది. ఎలుక నవ్వి "ఈ తాళ్లను ఇప్పుడే కొరికితే ముందు నువ్వు ఆకలితో నన్ను తినేస్తావు. కొంచెం సేపు ఆగు. బోయవాడు వస్తుండగా వలను కొరుకుతాను. అప్పుడు నువ్వు ప్రాణభయం తో పారిపోతావు కాబట్టి నాకు ప్రమాదం ఉండదు." అని బొరియ లోపలి వెళ్ళింది. తెల్లవారిన తరువాత బోయవాడు వస్తుండగా ఎలుక వల తాళ్లను కొరికింది. పిల్లి ప్రాణభయం తో పారిపోయింది. ఎలుక మళ్ళీ కలుగు లోకి వెళ్ళిపోయింది. వేటగాడు వలను తీసుకుని వెళ్ళాక మెల్లగా పిల్లి ఎలుక బొరియ దగ్గరకి వచ్చి "మిత్రుడా...నా ప్రాణాలను రక్షించావు. నిన్ను సన్మానిస్తాను. బయటకి రా" అన్నది. అప్పుడు ఎలుక కలుగు లోనించి రాకుండా "నిన్ను నమ్మడమా? అసంభవం. రాత్రంతా ఆకలితో మాడిపోయి ఉన్నావు. నేను బయటకి వస్తే ముందు నువ్వు నన్ను తిని ఆకలి తీర్చుకుంటావు.  వెళ్ళు  వెళ్ళు  " అన్నది. తన పధకం పారకపోవడం తో పిల్లి నిరాశగా వెళ్ళిపోయింది. @@@ పై కథనుంచి మనం నేర్చుకోవాల్సిన నీతి ఏమిటి? నేటి పచ్చి అవకాశవాద రాజకీయాలకు ప్రతీక ఈ పలితుడు-రోమశుడి గాథ. రాష్ట్ర విభజనను తీవ్రంగా వ్యతిరేకించిన కాంగ్రెస్ 2004 లో తెరాస తో పొత్తు పెట్టుకుంది. సమైక్యవాదాన్ని వినిపించిన తెలుగుదేశం పార్టీ 2009 ఎన్నికలలో తెరాస తో పొత్తు పెట్టుకున్నది. తెలుగుదేశం పార్టీకి బద్ద వ్యతిరేకమైన తెరాసా ఆ పొత్తుకు అంగీకరించి కలిసి పోటీ చేసింది. ఫలితం కనిపించలేదు. దాంతో మరునాడే సంబంధాలు తెంచుకున్నారు. 2004 లో బీజేపీ తో కలిసి తెలుగుదేశం పోటీ చేసింది. ఎన్నికలలో ఓడిపోగానే పరస్పరం దుమ్మెత్తి పోసుకున్నారు. ఒకరిముఖం మరొకరు చూడబోమని శపధాలు చేసుకున్నారు. 2014 లో మళ్ళీ ఇద్దరు దగ్గరయ్యారు. ఇక కమ్యూనిస్టు పార్టీలు తెలుగుదేశం తో ఎన్ని సార్లు పొత్తు పెట్టుకున్నారో, ఎన్నిసార్లు విడిపోయారో ఆ దేవుడికే తెలియాలి. మనదగ్గరే కాదు. దేశమంతా ఇలాగే ఉన్నది. నితీష్ కుమార్, మాయావతి, ములాయం, కరుణానిధి, జయలలిత, వైగో, ఎన్నెన్ని పార్టీలతో కలిసారో, ఎన్నెన్ని పార్టీలతో విడిపోయారో లెక్కే లేదు. అక్కడ ఉన్నది ఒకటే లెక్క. శత్రువు శత్రువు మిత్రుడు అనే లెక్క మాత్రమే. సిద్ధాంతాలు లేవు, సిగ్గెగ్గులు లేవు. మానాభిమానాలు లేవు. ఒకరిమీద మరొకరికి విశ్వాసం లేదు. అంతా పచ్చి అవకాశవాదం. ఇలాంటి నాయకులు అందరూ కలియుగ పలితులు, రోమసులు అన్నమాట... ఇది భారతం లోని కథ. భారతం లో లేనివి ప్రపంచం లో లేవు. ప్రపంచంలో ఉన్నవి అన్నీ భారతం లో ఉన్నాయి అంటే ఇదే మరి....
  • శ్రీశ్రీ  మహా ప్రస్ధానం  లో ఒకచోట అంటాడు కుక్కపిల్ల,సబ్బుబిళ్ల,అగ్గిపుల్ల.... కాదేది కవిత కనర్హం..."'. అంతకు కొన్ని దశాబ్దాలముందే  శ్మశానం కూడా కవితకు అర్హం అంటూ జాషువా ఈ ఖండకావ్యాన్ని లిఖించాడు. ఈ కావ్యంలోని పద్యాలలోని పదభావం సూటిగా పాఠకుని హృదయం లోతుల్లోకి చొచ్చుకెళుతుంది. గుండె బరువెక్కుతుంది,వైరాగ్యభావం దోబుచులాడుతుంది.జీవిత చరమాంకసత్యాన్ని కళ్లెదట నిలుపుతుంది. జాషువ ఈ శ్మశానవాటికలో కొన్నివందల,వేల ఏండ్లగా నిద్రిస్తున్నవారు ఒక్కరుకూడా లేచి రాలేదు కదా అంటు ప్రారంభించాడు.ఇంకా ఎన్ని సంవత్సరాలు ఈచలనంలేని నిద్ర అంటూ వాపోతున్నాడు. ఈ రుద్రభూమిలో తమ బిడ్డలను  పొగొట్టుకున్న  తల్లుల రోదనలతో నిండిన కన్నీళ్లకు  వల్లకాడులోని రాళ్లు క్రాగిపోయ్యాయి అని చింతిస్తున్నాదు.  కవిహృదయం చూడండి. ఎన్నో యేండ్లు గతించిపోయినవి గానీ,యీ శ్మశానస్ధలిన్ గన్నుల్ మోడ్చిన మందభాగ్యుడొకఁడైనన్ లేచిరాఁ,డక్కటా! యెన్నాళ్ళీచలనంబులేని శయనం? బేతల్లు లల్లాడిరో! కన్నిటంబడి క్రాఁగిపోయినవి నిక్కంబిందు పాషాణముల్ ప్రకృతిగతి తప్పి,ఆకాశంలో కారుమబ్బులు కమ్మిచిమ్మచీకటీ నిండి,దయ్యాలు,గూడ్లగూబలు చెరలాడుచు,కాకులు మూకుమ్మడిగా గోలచేసిన జనవాసం భీతిల్లుతుంది.కాని ఈ శ్మశానవాటికలో భీతికి తావేలేదు.అంతా  నిశ్శబ్దం కవికలం ఎమంటున్నది.? ఆకాశంబున కారుమబ్బుగము లాహారించె,దయ్యాలతో ఘూకంబుల్ చెరలాడసాఁగినవి;వ్యాఘోషించె నల్దిక్కులన్ గాకోలంబులు ; గుండెఝల్లుమనుచున్నంగాని యిక్కాటియం దా కల్లాడిన జాడలే;దిచ్చట సౌఖ్యం బెంత క్రీడించునో! ఈ రుద్రభూమికి చెడ్డవాడు,మంచివాడనే తేడాలేదు.యాజమాని,సేవకుడనే వ్యత్యాసంలేదు.హతుడు హంతకుడు  ఇద్దరు సమానమే ఈ నేలలో.కవి,రాజు,లేత యిల్లాలి మాంగల్యం ,చిత్రకారుడు ఎవ్వరైతేనేమి ఆయుష్  తీరాక  ఇక్కడ విశ్రమించవలసిన వారే!.సృష్టికి లయకారుడు శివుడు.ఆయనకిష్టమైనది తాండవం.అట్టి శివతాండవానికి అనువైనది ఈ శ్మశానవాటిక కన్నమిన్న ఏమున్నది. ఈ వాటిక శివుడు తన పిశాచ అనుచరగణంతో నాట్యమాడు రంగస్ధలమంటున్నడు కవి. అంతేకాదు ఈ రుద్రభూమి మరణ దూత భూమిని పాలించు బూడిద తో చేసిన సింహసనమట! ఎంత  లోతు భావం కవిది. .కవిహృదయం ఏమంటుందో చూడండి. ఇచ్చోటనే సత్కవీంద్రుని కమ్మని కలము,నిప్పులలోనఁగఱగిఁపోయె ! యిచ్చోట;నే భూము లేలు రాజన్యుని యధికారముద్రిక లంతరించె! యిచ్చోట; నే లేఁత యిల్లాలి నల్లపూ సలసౌరు,గంగలోఁగలిసిపోయె! యిచ్చోట; నెట్టి పేరెన్నికం గనుఁగొన్న చిత్రలేఖకుని కుంచియ,నశించె! .ఇది పిశాచులతో నిటాలేక్షణుండు గజ్జె గదలించి యాడు రంగస్ధలంబు; ఇది మరణదూత తీక్షమౌ దృష్టు లొలయ నవనిఁ బాలించు భస్మసింహాసనంబు రాత్రి సమయం...తిమిరం నిండిన శ్మశానం....నిశ్శబ్దం  రాజ్యమేలు వేళ....ఆ మూల కొత్తసమాధి....సమాధిపై ఆముదపుదీపం, కదులుతున్న మిణుగురులా రెపరెపలాడుచూ వెలుగు చున్నది. అరే! అదేమిటి? ప్రమిదలో అముదం నిండుకున్నను ఇంకా దివ్వె వెలుగుచున్నదేమి?! ఆ సమాధిలో నిద్రిస్తున్న అభాగ్యురాలు యొక్కహృదయం కాబోలు ఆ దివ్వె వెలుగు!?....పాఠకుని గుండెను సూటిగా తాకి ఆర్ధ్రమైయ్యే భావం. ఈలాంటి భావన  జాషువా కవికే సాధ్యం. .ముదురు తమస్సులో మునిఁగిపోయిన క్రొత్త సమాధిమీదఁ బై బొదలు మిణుంగురుబురువు పోలిక వెల్గుచున్నదివ్వె,ఆ ముద ముడివోయినన్ సమసిపోవుట లేదది దీప మందుమా? హృదయము సుమ్మి,నిల్పిచనియె న్గతపుత్రిక,యే యభాగ్యయో కవితా సుధలొలికించిన కవులకలాలు, శ్రవణాందకరమైన గాయకుల కమ్మని కంఠస్వరాలు ... ఇదిగో ఈ శ్మశాన పూవాటికలో విశ్రమించాయి.పంచభౌతికమైన ఈ మేను కడకు ప్రకృతిలో కలసి పోవల్సినదే.అందులో మమేకం  కావలసినదే.పుట్టుక కూడా తల్లిగర్భం నుంచే అయినను ,తల్లికూడా ప్రకృతి జనీతమే కదా.మట్టిలో ఖననము చెయ్యబడిన తనువు క్రమంగా కృషించి,నశించి,జీర్ణించి మట్టీలో మట్టిగా కలసిపోతుంది.మట్టిరేణువులలలో రేణువులుగా కలసిపోవును.ఔను నిక్కమే కదా!.అదిగో ఆ కుమ్మరి సారె మీదున్న మట్టిముద్దలో అల్నాటి సుకవులు కాళిదాసు,భారవుల మృతరేణువులు కలసి వున్నాయేమో కదా!. మరి కవిమనస్సు ఏమంటున్నది. కవుల కలాలు,గాయకుల కమ్మని కంఠము లీ సశ్మశానపుం గవనులఁ ద్రొక్కి చూచెడి;నొకానొకనాఁడల కాళిదాస భా రవుల శరీరముల్ ప్రకృతిరంగమునం దిపు డెంత లేసి రే ణువు లయి మృత్తికం కలిసెనో కద! కుమ్మరి వాని సారె పై. శ్మశానవాటిక వాకిటనుంచొని ఒకపర్యాయం పరికించి చూచిన మనగుండెలు తర్కుపోతాయి.మన మనస్సు కరిగినీరై పోతుంది ఆమూలనున్న అన్నెం పున్నెం ఎరుగని వయస్సులోనే మృత్యువు గర్భంలో చేరిన చిన్నారుల గోరిలను చూస్తే.ఆ పిల్లల సమాధులలో ఏచిన్నారి పొన్నారి రూపసి తనువు చాలించిందో? ఏ ముద్దులు మూటలుకట్టు రూపసి అలసిసొలసి నిద్రిస్తున్నదో.ఏ తల్లి లీలావతి కడుపుతీపి దాగున్నదో? ఆలోకించిన గుండిల్గరగు; నాయా పిల్ల గోరీలలో నే లేబుగ్గల సౌరు రూపరియెనో!యేముద్దు నిద్రించెనో! యే లీలావతి గర్భగోళమున వహ్నిజ్వాల జీవించునో? యీలోకంబున వృద్ధిగాదగిన యేయే విద్య లల్లాడునో? వల్లకాడులో అస్పృశ్యతకు తావు లేదు.ఏ మతమైన,ఏ కులమైన,ఏ వర్ణమైన ఇక్కడ ఒక్కటే. అందరిని స్వీకరించడంలో సమతా భావం.పులిపక్కన సాధుజంతువు మేకను జేర్చి బుజ్జగించి ,వూరడించు అభేదభావనావని ఈ శ్మశానభూమి. ఇట నస్పృశ్యత సంచరించుటకు దావేలేదు;విశ్వంభరా నటనంబున్ గబలించి గర్భమున విన్యస్తంబు గావించి, య త్కటంపు బెబ్బులితోడ మేకఁ నొక్క పక్కజేర్చి జోకొట్టి యూ ఱట గల్పించు నభేదభావమును, ధర్మం బిందుఁ గారాడెడిన్ మారుతున్న ,పరిగెడుతున్న కలికాలంలో ఆర్ధికఅవసరాలు,ధనవ్యామోహం-రక్తబంధాలను,పాశాలను  తెంచు తున్నాయి. .తమను కని,అల్లారు ముద్దుగా పెంచి,పోషించిన తల్లిదండ్రులను వృధ్యాపంలో,బ్రతికి వుండగానే వల్లకాటిలో అర్ధరాత్రి వదలి   వెళుతున్న రోజులివి.అన్నింటికన్న దారుణమైనది,భయంకరమైనది దరిద్రం/పేదరికం. శ్మశానంలో ఖననానికి నోచుకోని ఒక అనాధపీనుగను గూర్చి కవి ఎంత హృదయఆర్తితో వర్ణించాడో.అది కవి వేదనకాదు...పాఠకుని హృదయ ఘోష...కాదందురా? వాకొనరాని గొప్ప ధనవంతుని నిద్దపుఁ బాలరాతి గో రీకడఁ బారవేయబడి ప్రేలికలం బొరలాడు ప్రేత మే యాకటి చిచ్చునన్ గుమిలి,యార్చి,గతించిన పేదవాని దౌ నో కద! వానికై వగవఁ డొక్కదండు; దాఁచదు కాటినేలయున్.... ఈ పద్యాలనూ సత్య హరిశ్చంద్ర నాటకంలో కూడా ఉపయోగిస్తుంటారు. కాటి సీను పద్యాలుగా ఇవి పాపులర్ అయ్యాయి .  ప్రముఖ రంగస్థల నటులు  డీవీ సుబ్బారావు , బండారు రామారావు , మల్లాది  సూర్యనారాయణ తదితరులు  ఎందరో పాడి  తెలుగునాట అందరికి పరిచయం చేశారు.   bharadwaja  with bhasha bharathi...
  • అనగనగా ఒక రాజు... ఆ రాజుకి 7 కొడుకులు...ఈ కధ ఎంత మంది విన్నారు...? ఎంత మందికి గుర్తుంది.? అసలు ఈ కధ (పరమా)అర్ధం తెలుసా మీకు..?  కథ: అనగనగా ఒక రాజు. ఆ రాజుకు ఏడుగురు కొడుకులు. ఏడుగురు కొడుకులు వేటకు వెళ్ళారు.  ఏడు చేపలు తెచ్చారు. ఏడు చేపల్ని ఎండ పెట్టారు. అందులో ఒకచేప ఎండలేదు. చేప చేప ఎందుకు ఎండలేదు. గడ్డిమేటు అడ్డమొచ్చింది. గడ్డిమేటా... ఎందుకు అడ్డమొచ్చావ్... ఆవు మెయ్యలేదు. ఆవా ఎందుకు మెయ్యలేదు... కాపరి  మేపలేదు. కాపరీ ... ఎందుకు మేపలేదు... అమ్మ అన్నం పెట్టలేదు. అమ్మా...ఎందుకు అన్నంపెట్టలేదు... పిల్లవాడు ఏడిచాడు. పిల్లవాడా... ఎందుకు ఏడిచావు... చీమ కుట్టింది. చీమా ఎందుకు కుట్టావ్... నా బంగారు పుట్టలో వేలుపెడితే కుట్టానా... అన్నది.  రాజుగారు అంటే మనిషి. ఏడుగురు కొడుకులు అంటే మనలోని సప్త థాతువులు. వేటకు వెళ్ళటము అంటే జీవనము సాగించటము. జీవితము అనే వేట. 7 చేపలు అనగా మనల్ని పీడించే సప్త వ్యసనాలు (కామము, వేట, జూదము, మద్యపానము, వాక్పారుష్యము (కఠినంగా, పరుషంగా మాట్లాడటం), దండపారుష్యము (కఠినముగా దండించుట), అర్థదూషణము (థనమును దు బారాగా ఖర్చుచేయుట). ఎండగట్టాటానికి వీలైనది కనుక చేప అని చెప్పారు . ఎండపెట్టము అంటే వ్యసనాల్ని జయించుట. సాథన చేసి మనిషి తనలోని వ్యసనాలను జయించవచ్చు. ఒకచేప ఎండలేదు. అంటే సప్తవ్యసనాలలో ఒక్క కామాన్ని తప్ప మిగిలిన వాటిని జయించవచ్చును అని చెప్పుటకు ఒక చేప ఎండలేదు   అన్నారు . కామాన్ని జయించము చాలా కష్టము. అది ఎప్పటికి ఎండదు. ఇక్కడ కామము అంటే కోరిక... అది ఎలాంటి కోరిక అయినా కావచ్చును. మోక్షాన్ని పొందాలన్నది చాలా ఉత్కృష్టమైనది. అయిననూ అదికూడా కొరికే కనుక కామాన్ని జయించుట కుదరని పని. కోరిక ఎండితే కానీ మోక్షము రాదు. కోరిక లేక బంధము తోలగుటయే కదా మోక్షము. చేప ఎండక పోవటానికి కారణము గడ్డిమేటు. గడ్డిమేటు అజ్ఞానానికి ప్రతీక. మన అజ్ఞానము ఎంత అంటే గడ్డి మేటంత. ఎన్ని గడ్డిపరకలు లాగినా గడ్డిమేటు తరగదు. అలాగే అజ్ఞానము తరగదు. ఎన్ని విన్నా, ఎంత తెలిసినా అజ్ఞానము పీడిస్తూనే ఉంటుంది. చెప్పలేనంత అజ్ఞా నము అని చెప్పుటకు గడ్డిమేటును చెప్పారు. సమస్త జ్ఞానము కలిగినా అహంకారము (నేనున్నా నన్న భావన) తొలగుట కష్టము. కనుక అజ్ఞానమును గడ్డిమేటుతో పోల్చినారు. గడ్డిమేటు అడ్డుతగలటానికి కారణము ఆవు మేయక పోవటము. వేదములలో ఆవును జ్ఞానమునకు ప్రతీకగా చెప్పారు. ఇక్కడ ఆవు అనగా జ్ఞానము. జ్ఞానము కలిగినచో అజ్ఞా నము తొలగును. ఆవులచే మేయబడినా, అగ్నిచే దగ్దము చేయబడినా గడ్డిమేటు తొలగింపబడుతుంది. "జ్ఞానగ్ని దగ్ధ కర్మాణం" అని భగవద్గీత చెప్పుచున్నది. జ్ఞానమనే అగ్ని చేత మాత్రమే అజ్ఞానము తొలగింపబడు తుంది. ఆవు ఎందుకు మేయలేదు అంటే  కాపరి  మేపలేదు. కాపరి  అనగా సద్గురువు. సద్గురువుచే జ్ఞానము బోధింపబడలేదు కనుగ అజ్ఞానము తొలగలేదు అని అర్థము. సద్గురువు ద్వారానే జ్ఞానము అందింపబడాలి. అప్పుడు మాత్రమే అజ్ఞానము తొలగింపబడి జ్ఞానము కలుగుతుంది. "కృష్ణం వందే జగద్గురుం". జగద్గురువు శ్రీకృష్ణుడే.  కాపరి  ఎందుకు మేపలేదు అంటే అమ్మ అన్నం పెట్టలేదు. అమ్మ ఇచ్చిన అన్నం తిని, తీసుకొని వెళ్ళి ఆవులను మేపటం అన్నది గోవులు మేపే వాళ్ళ నిత్యకృత్యం. అంటే జగన్మాతచే సద్గురువు పంపబడలేదు అని అర్థము. జగన్మాత ఆజ్ఞలేనిదే సద్గురువును దర్శించుటకాని, ఉపదేశము పొందుటకాని జరుగదు అని తెలుసుకొనవలెను. ఇంకా జ్ఞానమును పొందే సమయము రాలేదు అని అర్థము. దైవానుగ్రహము కలుగలేదు అని అర్థము. అమ్మ ఎందుకు అన్నం పెట్టలేదు అంటే పిల్లవాడు ఏడ్చాడు. పిల్లవాడు ఏడవటం అంటే జగన్మాత అనుగ్రహము కోసము ఆర్తితో పరితపించటము. అటువంటి వారికి తల్లి మొదటి ప్రాధాన్యత ఇస్తుంది. అవసరము కోసము ఏడవటము వేరు, అనుగ్రహము కోసము పరితపించటము వేరు. జగత్తంతటికి తల్లి కనుక జ్ఞానము కావాలి అని పరితపించే వారికన్నా, దైవమే కావాలి అని పరితపించేవారిని మొదట అనుగ్రహిస్తుంది జగన్మాత. అంటే అమ్మ ఆజ్ఞ అవలేదు అని అర్థము. పిల్లవాడు ఎందుకు ఏడ్చాడు అంటే చీమ కుట్టింది. చీమ అంటే సంసారము. సంసారము అంటే కుటుంబము ఒక్కటే కాదు. మనల్ని అంటుకొని ఉన్న సమస్త భావములు కూడా సంసారమే. సంసార, ఈతి భాధలచే దుఃఖము చెంది దైవము కొరకు పరి తపిం చటమే చీమ కుట్టి ఏడవటము. చీమ కుట్టటానికి కారణము తన బంగారు పుట్టలో వేలు పెట్టుట వలన కుట్టింది. నిజమునకు చీమల పుట్టలన్నీ కూడా మట్టి పుట్టలే. కానీ సంసారము లేకుండా ఎలా అన్న అజ్ఞానంలో కావాలని దాని ఎడల అనురక్తి కలగటమే బంగారు పుట్ట. చివరకు అనురక్తి తొలగి సంసార బాథలనుండి తనను రక్షింపమని దైవము కొరకు జీవుడు పరిత పించును. కథ సారాంశము: సప్తథాతువులతో కూడిన మనిషి సాథన చేసి సప్త వ్యసనములలో 6 వ్యసనములు జయించి ననూ 7వది అయిన కామముకు జయించుట కష్టము. అజ్ఞానము తొలగనిదే కామము జయింపబడదు. జ్ఞానము కలిగినచో అజ్ఞానము తొలగును. జ్ఞానమును ఒక్క సద్గురువు మాత్రమే అందిపగలడు. అట్టి సద్గురువు జీవితమున దైవానుగ్రహమున మాత్రమే లభించగలడు. సంసారమున చిక్కి బాథపడుతున్న జీవుడు దైవము కొరకు పరితపించి, ఆర్తితో తపన చెందుతున్న ప్పుడు మాత్రమే దైవా నుగ్రహమునకు పాత్రుడు కాగలడు. దైవముచేత పంపబడినవాడే సద్గురువు. అతడు జ్ఞానమును అందించి అజ్ఞానమును తొలగించి జీవుని ఉద్దరించి దైవమును చేర్చును. కనుక సద్గురువు యొక్క ఆవశ్యకత జీవితమున ఎంతైనా ఉన్నది.  thanks  to  unkonown writer   courtesy... image owner ...
  • వాళ్లిద్దరూ  భార్యాభర్తలు ... ప్రతిరోజు పోట్లాడుకునే వారు  చిన్న సంపాదపరుడైన తన భర్త తో మాట్లాడుతూ  పక్కనోళ్లు అది కొన్నారు, ఎదిరింటోళ్లు ఇది కొన్నారు, వెనకింటోళ్లు ఇది కొన్నారు అని భార్య ప్రతిరోజు ఏదో ఒక కోరిక  కోరుతుండేది.   భార్య ఏది అడిగిన భర్త ఎన్నోసార్లు సర్ది చెప్పాడు,"నేను ఒక సాదా  సీదా వాడిని, నువ్వు అడిగే అంతపెద్ద ఏ కోరికలు తీర్చలేను మనకున్నంతలో సర్దుకుపోదాం" అని అన్నప్పుడల్లాతనకి మాత్రమే. ఇలాంటి భర్త దొరికడు అనుకునేది భార్య. ఇలా చాలా రోజులు గడిచాక ఒకరోజు ఇద్దరు కలిసి  చుట్టాల పెళ్ళికి వెళ్లారు,  అక్కడ పెళ్ళిలో ఒక సరదాగా ఒక ఆట పెట్టారు . గెలిచినా దంపతులకి 20 వేల రూపాయలు బహుమతి ఇస్తామన్నారు. వీళ్ళను కూడా అందులో పాల్గొనమని  చుట్టాలు బతిమాలడంతో సరే అన్నారు, అప్పటికే భార్య పెళ్ళికి వచ్చేముందు పట్టుచీర కట్టుకొని పోకపోతే పరువుపోతుందని భర్తని తిట్లు తిట్టి చేసేదేమిలేక  ఇష్టం లేకపోయినా పెళ్లికొచ్చింది. ఆట మొదలయింది....ఒక కుర్చీ వేశారు ఆ తర్వాత ఒక దానిమీదొకటి వేస్తారు.. అలా ప్రతి కుర్చీమీద భార్యని ఎత్తుకొని అందులో భర్త కూర్చోపెట్టాలి మళ్ళీ కుర్చీలోంచి ఎత్తుకొని దింపాలి అదే ఆట. రెండో కుర్చీ మొదటి కుర్చీ మీద వేశారు భార్యని కూర్చోపెట్టాడు, మూడోది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,  నాలుగోది  వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,  ఐదవది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు, ఆరవది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,  ఏడువది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు, ఎనిమిదవది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,  తొమ్మిదవది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,పదవది వేశారు బాగా ఎత్తుగా ఉంది అయినా సరే కొంచెం కష్టంగా ఉన్న ఎత్తుకొని కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,పదకొండు, పన్నెండు, పదమూడు  ఇలా కుర్చీలు పెరుగుతున్నాయి ... అయినా భర్త ఆపట్లేదు ఒక్కసారి భర్త వైపు భార్య చూసింది,  భర్త కళ్ళల్లో నీళ్లు  చూసింది, ఎంత నొప్పిని భరిస్తున్నాడో అనిపించింది ఆమెకు.  ఆ నొప్పిని భరించేది ఆయన గెలవాలని కాదు .. కనీసం ఇలా అయినా భార్య అడిగిన కోరిక  తీర్చాలని భర్త పడే కష్టం  .. ఆ భార్యకు తెలిసింది. "భర్తను అర్ధం చేసుకునే భార్యలు చాలామంది ఉంటారు, కానీ వాళ్ళల్లో తను  లేనని.   భార్యని అర్ధం చేసుకునేవాళ్ళు అతి కొద్ది మందే ఉంటారు, అందులో నా భర్త ఉన్నాడని ఆయన కళ్ళల్లోకి చూసాకే తెలిసింది"... ఆ కళ్ళను చూసి తన కళ్ళు కూడా చెమర్చాయి . ఆట ముగిసింది..... 20వేల రూపాయలు వీళ్లకందిస్తూ,ఈ ఆటలో గెలుపు ఓటములు అంటూ ఉండవు, భార్య వుంటే ప్రతి భర్త గెలుస్తాడు,భర్త ఉంటే ప్రతి భార్య గెలుస్తుంది, ఇద్దరు గెలిస్తే వాళ్ళ మధ్యన ప్రేమ కూడా గెలుస్తుంది, అలాంటి ప్రేమను గుండెలో దాచుకొని  పైకి చూపించలేని, పైకి కనిపించకుండా దాచుకొని  ఎంతో మంది భార్యాభర్తలు తమ ప్రేమకి  అన్యాయం చేసుకుంటున్నారు, కనీసం ఇలాంటి ఆటల వల్ల అయినా  ఆ ప్రేమను  బైటికి తెప్పించే వేదిక అయినందుకు  చాలా సంతోషంగా ఉంది అని నిర్వాహకులు ప్రకటించారు. కానీ ఆ భార్య ఆ డబ్బులు తీసుకోలేదు, "ఏ డబ్బుల కోసం నా భర్తని బాధపెట్టానో, ఇప్పుడదే డబ్బు వల్ల నా భర్త విలువ తెల్సింది, ఈరోజే తెలిసింది అలాంటి భర్తను పొందడం  ఎన్ని జన్మలో వరమో అని" ఆరోజు నుండి వాళ్ళిద్దరిమధ్య చిన్న చిన్న గొడవలు తప్ప,నాకిది కావాలి, నాకు అది కావాలని భార్య అడగలేదు... అక్కడ ఒక సంసారం నిలబడింది, కుటుంబంలో ప్రేమ నిలబడింది. కుటుంబ విలువలు బతికేఉంటాయి అని చెప్పడానికే ఈ చిన్న కథ. ------  Venkata Ramana Kumar Kaza...
  • ఆ రోజు అమావాస్య.. ఆదివారం. ఉదయం నుంచి ఒకటే వర్షం. సాయంకాలం అయినా తగ్గుముఖం పట్టలేదు.  ఎటూ కదలడానికి వీల్లేక పోవడంతో కనకారావు ఇంట్లోనే ఉన్నాడు. భార్య,కూతురు పుట్టింటి కెళ్ళడం తో ఏమి తోచక మధ్యాహ్నం ఒక క్వార్టర్ లాగించి నిద్ర పోయాడు. సాయంకాలం నిద్ర లేచి టీ తాగేక టీవీ ఆన్ చేసాడు .  చంద్రముఖి సినిమా వస్తోంది. చానల్ మార్చాడు. అందులో కూడా ఏదో దెయ్యం సినిమానే వస్తోంది.. ‘అందరూ దెయ్యం సినిమాలే వేస్తున్నారేంటి’ విసుక్కుంటూ టీవీ చానల్స్ మారుస్తున్నాడు.  కనకారావు కి అలాంటి సినిమాలు ఎందుకో నచ్చవు. అలాగని భయమని ఒప్పుకోడు. ధైర్యవంతుడిలా నటిస్తాడు కానీ తాను పిరికి వాడని ససేమిరా అంగీకరించడు. అయితే మందు పడితే మటుకు ధైర్యం కట్టలు తెంచుకుని ప్రవహిస్తుంది. ఆ తర్వాత దేనికైనా రెడీ అంటాడు.కనకారావు చానల్స్ మారుస్తుండగానే సుబ్బారావు వచ్చాడు. ఇతగాడికి కి అతగాడు కాలేజీ రోజులనుంచి జిగ్రీ దోస్త్. “ఏంట్రా ఇంత లేటు ??” అడిగాడు కనకారావు  “మా పక్కింటి అమ్మాయికి దెయ్యం పట్టిందట్రా … ఆపిల్ల మొగుడు వస్తే మాట్లాడి పంపించే సరికి లేటు అయింది.” సుబ్బారావు చెప్పాడు. “ఈ దెయ్యాల గోలేంటిరా బాబూ. . ముందు మందు సంగతి చూడు.” “ఆ పని మీదే ఉన్నాలేవోయ్ .. ” అంటూ వెళ్లి గ్లాసులు కడుక్కొచ్చి టీపాయ్ మీద పెట్టాడు. కనకారావు ఫ్రిజ్ లో నుంచి మందు బోటిల్ తీసుకొచ్చి రెండు గ్లాసుల్లో పోసాడు.“చీర్స్” అంటూ మొదలెట్టారు. కాసేపు పిచ్చాపాటీ మాట్లాడుకున్నారు. రెండు రౌండ్లు ముగిసేయి. “ఒరేయ్ టీవీలో ఏదైనా సినిమా పెట్టు… చూద్దాం ” అన్నాడు సుబ్బారావు “అన్నిచెత్త సినిమాలే వస్తున్నాయి కానీ కబుర్లు ఏవైనా చెప్పరా ??” అన్నాడు సిగరెట్ వెలిగించుకుంటూ. “మా పక్కింటి చంద్రకళ గురించి చెప్పానా నీకు ? “ “లేదే? బాగుంటుందా ?” “ఓ సూపర్ . ఈ మధ్యనే వచ్చారులే … మొగుడు మహా తాగుబోతు …. పైగా పెళ్ళాం పై అనుమానం …. రోజూ తాగొచ్చి చావ కొడుతుంటాడు” “అయితే ?” “మొన్న దసరాకి పుట్టింటి కెళ్ళి వచ్చినప్పటినుంచి ఆ చంద్రకళ కి చంద్రముఖి ఆవహించిందట.  అప్పటినుంచి కథ రివర్సు అయింది. ఇంట్లో ఒకటే రచ్చ. రోజు ఆ పిల్ల మొగుడ్ని కొడుతున్నదట” “ఇదేదో చిత్రంగా ఉందే ?చంద్ర ముఖి ఆవహించి కొట్టడం ఏమిట్రా”ఆసక్తిగా అడిగాడు కనకారావు  “నిజమే నోయ్. ఈ మధ్య ఇలాంటివి చాలా వింటున్నా..  దెయ్యాలు పూని ఆడోల్లు భర్తల పని పడుతున్నారట. ”  “అంటే దెయ్యాలు ఉన్నాయ్ అంటావా ?” ” ఉన్నాయ్ అంటారు. లేదు అంటారు. నా చిన్నపుడు మా అమ్మకూ దెయ్యం పట్టింది” చెప్పాడు సుబ్బారావు “మరేం చేసారు అపుడు ?” “మానాన్న ఎవరినో భూత వైద్యుడిని పిలిపించాడు…. నయం కాలేదు …తర్వాత కరెంట్ షాక్ ఇప్పించారట. కొన్నాళ్ళు తగ్గినట్టు తగ్గి మళ్ళీ మామూలే…. పదేళ్ళు ఇబ్బంది పడ్డాం.” “అవును దెయ్యాలు ఆడవాళ్లనే ఎందుకు పట్టి పీడిస్తాయి?” “కొంతమంది ఆడవాళ్ళు మానసికంగా బలహీనంగా ఉంటారు. దీనికి తోడు భర్తలు హింసించే రకమైతే ఇంకా బలహీన పడతారు. అలాంటి సందర్భాల్లోనే గాలి,ధూళి సోకుతాయంటారు.”  “అలాగంటావా?” అంటూ ఆలోచనలో పడ్డాడు కనకారావు.  “సరేరా !వర్షం తగ్గేలా లేదు… ఇంటికెళ్ళి ఆ పంచాయితీ చూడాలి … బై” అంటూ సుబ్బారావు వెళ్ళిపోయాడు.  కనకారావు టిఫిన్ చేసి పడుకున్నాడే కానీ సుబ్బారావు చెప్పిన మాటలే బుర్రలో గిర్రున తిరుగుతున్నాయి.  ………………………………………….. ………………………………………….. …………………………………..  కనకారావుకి ఉదయం ఏడుగంటలకి మెలకువ వచ్చింది. లేవడానికి ప్రయత్నించగా కాళ్ళు తాడుతో కట్టేసి వున్నాయి. చేతులు పరిస్తితి అంతే. “ఇదేంటి ?” కంగారు పడిపోయాడు. “శాంతి” అంటూ పెద్దగా కేకలేసాడు.  “ఏంటి కేక లేస్తున్నావు” అంటూ వంట గదిలో నుంచి వచ్చింది శాంతి చేతిలో కాఫీ కప్పుతో  “నా కాళ్ళు చేతులు కట్టేసింది ఎవరు ?” “నేనే ” ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో స్టైల్ గా కూర్చుని పొగలు కక్కుతున్న కాఫీ సిప్ చేస్తూ అంది .  ఆమె నడకలో,చూపుల్లో, గొంతులో ఏదో తేడా ఉంది.వాయిస్ కొంచెం రఫ్ గా ఉంది.  శాంతి వాలకంలో మార్పు గమనించి కనకారావు ఆశ్చర్యపోయాడు. తన ఎదురుగా నిల్చోడానికే భయపడే శాంతి ఇంత ధైర్యంగా కూర్చుంటుందా ? ఆ ఫోజు చూసాక కనకారావు కి చర్రున కాలింది.  “నువ్వా ? ఎందుకు కట్టేసావ్ ? “ “రాత్రి తప్ప తాగొచ్చి నన్ను రేప్ చేయబోయావ్ .. అందుకే కట్టేశాను”  “ఏయ్ ఏం మాట్లాడుతున్నావ్” అంటూ గదమాయించాడు  “పెళ్లామని ఏదో దగ్గరకొస్తే ఇలా కట్టేస్తావా ??” “ఇంకా నయం కొట్టలేదు” “అంటే కొడదామనే ….ఏదీ కొట్టు చూద్దాం” అన్నాడు రెచ్చగొడుతూ.  “ఏం కొట్ట లేనా ?” అంటూ ఆమె రయ్ మంటూ లేచొచ్చి ఆ చెంప ఈ చెంప వాయించింది.  కనకారావుకి ఆ దెబ్బలతో దిమ్మ తిరిగి బొమ్మ కనబడింది.  “ఓమ్మో ఓ ఆయ్యో” అంటూ కేకలేసాడు. “చాలా ఇంకా కావాలా” అంటూ ఆగింది శాంతి.  ఊహించని ఆ దెబ్బలకు కనకారావు బిక్క చచ్చిపోయాడు. మళ్ళీ ఏమంటే దేంతో కొడుతుందో అని భయపడిపోయాడు.“దీనెమ్మ కడుపు కాలా ? ఇంతలా కొట్టింది… ఇంత ధైర్యం ఎలా వచ్చింది? రోజు తాగొచ్చి ఏం చేసినా కుక్కిన పేనులా పడుండేది. ఇవాళ ఏమిటి ఇలా ?" దీనికి ఏమైనా దెయ్యం పట్టిందా?దీన్ని వాలకం చూస్తుంటే అలాగే ఉంది.” కనకారావు ఆలోచనలు పరి విధాలుగా సాగేయి.  శాంతి వంట గది లోకి వెళ్ళింది. ‘ఇపుడు తప్పించుకోవడం ఎలా ? ‘ఎలాగోలా శాంతినే బతిమిలాడుకోవాలి’ అనుకుంటుండగా ఆమె కాఫీ కప్పుతో వచ్చింది.  “సారీ శాంతి… రాత్రి ఏదో పొరపాటు జరిగింది “అన్నాడు తలవంచుకుని  “శాంతి కాదు ఇంద్రముఖి… చంద్రముఖి చెల్లిని. “ “ఇంద్ర ముఖా ?? పేరేపుడు మార్చుకున్నావ్” అని అడగాలనుకున్నాడు కానీ భయమేసింది  “ఆ ఆ అదే …ఇంద్రముఖీ” అన్నాడు నంగి నంగిగా. “ఒకే …. ఇట్సాల్ ….. కాఫీ తాగుతారా “అడిగింది ఆమె.  మరి ‘కట్లు’ అన్నట్టుగా చూసాడు.  కప్పు టీ పాయ్ మీద పెట్టి కట్లు విప్పదీసింది.  ‘అమ్మయ్య బతికి పోయానురా దేవుడా’ అనుకున్నాడు కనకారావు  “కట్లు విప్పదీసాను గదా అని మళ్ళీ పిచ్చ పిచ్చ వేషాలు వేసారా? ఈ సారి దీనికి పనిచెబుతా” అంటూ బొడ్లో దాచిన రివాల్వర్ తీసి చూపింది. కనకారావు హడలి పోయాడు రివాల్వర్ చూడగానే.  శాంతి ఇచ్చిన కాఫీ ని మంచినీళ్ళ లా గడ గడ తాగేసాడు. “అయిదు నిమిషాల్లో మీ పనులన్నీ ముగించుకుని హోటల్ కెళ్ళి టిఫిన్ పట్టుకురండి” అంది.  ఇదే చాన్స్ అనుకుని బాత్ రూంలో దూరాడు. ఆరో నిమిషంలో బయటకొచ్చి చకచకా రెడీ అయ్యాడు  “పదిహీను ఇడ్లీ ,ఆరు పెసర దోశలు ,ఆరు పూరీలు నాకు కావాలి …. మీకేం కావాలో మీ ఇష్టం” అంటూ ఆర్డర్ వేసింది. “సరే “అంటూ తలూపాడు కనకారావు.  ‘రోజూ మూడు ఇడ్లీకి మించి తినదు …ఇపుడేమో … ఓహో దెయ్యపు తిండి అంటే ఇదే కాబోలు … ఓర్నాయనో’ అనుకున్నాడు మనసులో. హోటల్లో టిఫిన్ ఆర్డర్ చేసి ఆ పక్కనే ఉన్న షాప్లో మూడు పెగ్గులు వేసుకున్నాడు.  మందు పడ్డాక కొంచెం ధైర్యం వచ్చినట్టు ఫీల్ అయ్యాడు.సుబ్బారావుకి ఫోన్ చేసి విషయం మొత్తం చెప్పాడు.  “అవి ఖచ్చితంగా దెయ్యం లక్షణాలే…. నువ్వు భయపడకు… అలా కనిపించావంటే నిన్ను ఓ ఆట ఆడిస్తుంది! జాగ్రత్త “అంటూ అతగాడు హెచ్చరించాడు.  ఇంటికి వచ్చేటప్పటికి హాల్లో శాంతి డ్యాన్సు చేస్తోంది.  పక్కనే టేప్ రికార్డర్ లో నుంచి చంద్రముఖి సినిమాలోని “రారా చెంతకు రారా” పాట వినిపిస్తోంది.  ఆ సన్నివేశం చూడగానే కనకారావుకి సర్రున కోపమొచ్చింది. శాంతి మేకప్ చేసుకుని అచ్చం జ్యోతిక లాగా తయారైంది . పెదాలకు లిప్స్టిక్ వేసింది. బుగ్గన నల్లని చుక్క పెట్టుకుంది. కనుబొమలను దిద్ది రెప్పలకు షేడ్స్ అద్దింది. కాళ్ళకు గజ్జెలు కట్టుకుంది… లయ బద్దంగా నర్తిస్తోంది. మరో మగాడు అయితే శాంతి డాన్సు కి ముగ్దుడై ప్రశంసలు కురిపించేవాడు.  కానీ కనకారావుకి శాంతి అలా తయారవడం సుతరామూ నచ్చలేదు. ఆమెను అలా చూడగానే ఒక్కసారిగా బీపీ పెరిగి పోయింది. కోపంతో ఒళ్ళంతా కంపించింది.  “శాంతీ” అంటూ శంకర శాస్త్రి లా కేక వేసాడు.  “స్టాప్ …. వాట్ ఇస్ దిస్ న్యూసెన్సు” పెద్దగా అరిచాడు. శాంతి డ్యాన్సు ఆపి “ఏంటి” అన్నట్టు చూసింది.  “ఏంటి ఈ తైతక్కలు .. ఆ మేకప్పులు … ఇలాంటి బజారు వేషాలు నాకు నచ్చవు.” అన్నాడు.  ” ఏమన్నావ్ ? “శాంతి కూడా అదే స్థాయిలో అడిగింది.  “పొద్దున్నుంచి చూస్తున్నా! ఎంటే నీ ఓవర్ యాక్షన్?” “ఏంటి నోరు లేస్తుంది. నువ్వు రోజు తాగి తందనాలు వేస్తే తప్పు కాదు గానీ డ్యాన్సు చేయడం తప్పా ?” శాంతి ఆవేశంగా అడిగింది. ” తప్పేనే … ఇంకా మాట్లాడితే తప్పన్నర కూడా! ఆడది ఎపుడూ చెప్పుకింద తేలులా పడి ఉండాలి. అంతే!మొగుడిని అని కూడా చూడకుండా నన్నేకట్టేసి కొడతావా ?ఇపుడు చూస్కోవే” అంటూ ఆవేశంతో ఆమె మెడ పట్టుకుని గోడ కేసి కొట్టేందుకు ముందుకు దూకాడు. అంతే.. అలా మెడ పట్టుకున్నాడో లేదో కరెంట్ షాక్ కొట్టినట్టు మెలికలు తిరుగుతూ ‘ ఓ ‘అంటూ పోలి కేక పెట్టాడు. అదే అదనుగా శాంతి అతగాడిని ఒక తోపు తోసింది. కనకారావు వెళ్లి రివాల్వింగ్ చైర్ లో కూల బడ్డాడు. కుర్చీ మెల్లగా తిరగడం మొదలెట్టింది.అనూహ్యంగా జరిగిన పరిణామాలకు కనకారావు వెన్నులో వణుకు పుట్టుకొచ్చింది.  “ఇంకెపుడూ ఆడవాళ్ళపై చేయి ఎత్తనని.. .తాగి ఇంటికొచ్చి గొడవ చేయనని చెబుతావా ?లేదా ?  నువ్వు తప్పు ఒప్పుకునేవరకు ఆ కుర్చీ అలా తిరుగుతూనే ఉంటుంది.”  ఎదురుగా నిలబడి హెచ్చరించిన శాంతి రౌద్ర రూపం చూడాలంటేనే అతనికి భయమేసింది. కుర్చీ స్పీడ్ మెల్లగా పెరుగుతోంది. మరో వైపు శాంతి మాటలు చెవుల్లో ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి. కుర్చీగిర్రున తిరుగుతోంది. క్రమంగా స్పీడ్ పుంజుకుంది.  “అమ్మో !నీకు దండం తల్లీ ! నువ్ చెప్పినట్టే చేస్తా”అంటూ చేతులెత్తి నమస్కారం చేసాడు.  అంతే …. ఒక్కసారిగా కుర్చీ అమాంతం గాల్లోకి లేచింది.  కనకారావు భయంతో కేకలేస్తూ డామ్మని కింద పడ్డాడు. రెండు నిమిషాల తర్వాత కళ్ళు తెరిచి చూసాడు.  బెడ్ రూమ్ లో మంచం పక్కనే కింద పడి ఉన్నాడు. ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టేయి.  చుట్టూ కలయ చూసేడు.. ఎవరూ లేరు. అక్కడ కుర్చీ కూడా కనపడలేదు.  ఇదంతా కలా ?? గోడ గడియారం వైపు చూసాడు… టైం ఉదయం ఆరు అవుతోంది. అంతలోనే బయట నుంచి ఎవరో తలుపు కొడుతున్న శబ్దం … ఆ వెంటనే “ఏవండీ తలుపు తీయరా ” అంటూ శాంతి పిలుపు వినిపించాయి.  art by Ram seshu...
  • ఇలపావులూరి మురళీ మోహన రావు...................... నక్షత్రకుడిలా నా వెంటబడి చావగొట్టకు’ ‘అబ్బో… అతని గురించి చెప్పాలంటే నక్షత్రకుడిని మించి ఇబ్బందులు పెడతాడు’ అంటుంటారు. ఇంతకూ ఎవరీ నక్షత్రకుడు ? ఏమా కథ....అతడి నుంచి మనం ఏమి తెలుసుకోవాలి ....   ఇదిగో చదవండి.    మార్కండేయ పురాణం లోని ఒక ఆసక్తిదాయకమైన పాత్ర నక్షత్రకుడు. ఇతను విశ్వామిత్ర మహర్షి శిష్యుడు. హరిశ్చంద్రుడు తాను వాగ్దానం చేసిన డబ్బు ను రాబట్టడానికి హరిశ్చంద్రునికి తోడుగా నక్షత్రకుడిని పంపిస్తాడు. అయితే.. హరిశ్చంద్రుడి చేత ఒక చిన్న అబద్దం ఆడించి వ్రతభంగం చేయించడం విశ్వామిత్రుడి లక్ష్యం. విశ్వామిత్రుడికి తాను ఇస్తానన్న సొమ్ము చాలకపోవడం తో రాజ్యం మొత్తం విశ్వామిత్రుడికి ధారపోసి భార్యాబిడ్డల తో కలిసి అరణ్యానికి వెళ్తాడు. నక్షత్రకుడు హరిశ్చంద్రుడిని క్షణక్షణం వేధిస్తూ ఉంటాడు. వారు నడుస్తున్న సమయం లో నేను నడవలేను అని కూలబడతాడు. కొడుకుని భుజాల మీద నుంచి దించి తనను ఎత్తుకోమంటాడు. హరిశ్చంద్రుడు అలసిపోయి ఒక క్షణం కూర్చుంటే తన సమయాన్ని వృధా చేస్తున్నావు అని నిందిస్తాడు. ఎక్కడా నీరు దొరకని చోట తనకు అర్జెంట్ గా మంచినీళ్లు కావాలంటాడు. మధ్య మధ్యన "ఆ డబ్బు నేను ఇవ్వలేను అని ఒక్క మాట చెప్తే వెనక్కు వెళ్ళిపోతా" అంటాడు. కానీ హరిశ్చంద్రుడు అంగీకరించడు. అప్పు తీర్చడం కోసం భార్యను అమ్మేస్తాడు హరిశ్చంద్రుడు. ఆ డబ్బుకు వడ్డీ కూడా కావాలని నక్షత్రకుడు పీడిస్తాడు. ఇక నా దగ్గర ఏమీ లేదు అని హరిశ్చంద్రుడు అనగానే "నిన్ను అమ్మి వడ్డీ కింద జమ వేసుకుంటా" అని అతనిని ఒక కాటికాపరికి అమ్మేసి ఆ డబ్బు తీసుకుని వెళ్ళిపోతాడు. *** ఇక్కడ నక్షత్రకుని ఒక వ్యక్తిగా చూడకూడదు. తీర్చలేని అప్పు చెయ్యడం, వడ్డీలు కట్టడం, పెద్దగా పరిచయం లేని వారికే కాక, ఉన్నవారికి, బంధువులకు కూడా హామీగా ఉండి రుణ పత్రాల మీద హామీ సంతకాలు చెయ్యడం, ఆ తరువాత అప్పులు తీర్చలేక, ఇంట్లో ఉన్న బంగారం, ఇల్లు కూడా అమ్మేసే వారు మనకు సమాజం లో ఎందరో కనిపిస్తారు. అప్పు చేస్తే ఎలాంటి బాధలు చుట్టుముడతాయో, రుణదాతల నుంచి ఎలాంటి భయంకరమైన వేధింపులు ఉంటాయో, చివరకు భార్యాపిల్లలను కూడా పోగొట్టుకోవడమే కాక, తానూ ఆత్మహత్యకు పాల్పడవలసి వస్తుందో చెప్పడానికి నక్షత్రక పాత్ర ఒక ప్రతీక గా భావించాలి. అప్పులు చెయ్యవచ్చు. ఎలాంటివి? ఇల్లు, స్థలం, బంగారం కొనుక్కోవడానికి అప్పులు చెయ్యవచ్చు. రేపు కథ అడ్డం తిరిగినప్పుడు వాటిని అమ్మి అయినా అప్పులు తీర్చి బయటపడవచ్చు. కానీ, తాహతు లేకపోయినా, దర్జా కోసం, విలాసాల కోసం, నలుగురి తో ఘనంగా చేసాడు అనిపించుకోవడానికి అప్పులు చేసి శుభకార్యాలు చెయ్యడం లాంటివి మనిషిని పాతాళం లోకి తోసేస్తాయి. "అప్పుల బాధ భరించలేక కుటుంబం ఆత్మహత్య" అనే వార్తలు పత్రికల్లో చూస్తుంటాము. వాటి వెనుక అనవసరమైన అప్పులు చెయ్యడం కూడా ఒకటి. అప్పులు చేసేవాడు ఎప్పుడూ తప్పించుకుని తిరుగుతుంటాడు. మన శక్తి, తాహతు గ్రహించుకుని వీలైనంతవరకూ అప్పులు చెయ్యకుండా, ఇతరులతో మాట పడకుండా, గౌరవంగా జీవించేవాడే జీవితంలో సుఖపడతాడు. "అప్పులు చేయకురా నరుడా, తిప్పలు తప్పవురా" అని అప్పలాచార్య ఒక పాట కూడా రాశారు. కనుక పనికిమాలిన అప్పులు చేసేవారు ఎప్పుడూ నక్షత్రకుడి పాత్రను స్మరించుకోవాలి. అలాగే షూరిటీ సంతకాలు చేసి ఇరుక్కుపోయేవారు కూడా అనేకమంది కనిపిస్తారు. మిత్రుడు అని నమ్మి షూరిటీ సంతకం చేసిన పాపానికి తమ సంపాదన మొత్తం వేరేవారు చేసిన అప్పులు తీర్చడానికే ఖర్చు చేసిన వారు నాకు ఎంతోమంది తెలుసు. కనుక అందరూ జాగరూకతతో మెలగాలి అని నక్షత్రకుడి కథ మనకు బోధిస్తున్నది....
  • కరెంట్ పోవడంతో ఫ్యాన్ ఆగి పోయింది.  దూరంగా ఎక్కడో పిడుగు పడిన శబ్దం. ఆ శబ్దానికి మంచి నిద్రలో ఉన్న లీల ఉలిక్కి పడి లేచింది.   కిటికీ తలుపులు వేయకపోవడంతో అవి గాలికి టక టకమని కొట్టుకుంటున్నాయి. ఇల్లంతా చిమ్మ చీకటిగా ఉంది. కళ్ళు పొడుచుకున్నా ఏమి కనిపించడం లేదు. ఇప్పుడేంటో ఈ గాలి …వాన విసుక్కుంటూ లేచి కూర్చుంది లీల. చీకటంటే తనకు చచ్చేంత భయం.  చిన్నప్పటి నుంచి అంతే.  రఘు కరెంట్ పోతే తనను ఆట పట్టించే వాడు . భయపెట్టేవాడు.  తను కేకలు పెట్టేది…రఘు తను భయపడటం చూసి పగలబడి నవ్వేవాడు.  వర్షం జోరు పెరిగినట్టుంది ….మళ్ళీ ఉరుములు మెరుపులు.  అంతలో వీపును ఎవరో చేత్తో తాకిన ఫీలింగ్ ...మరో క్షణం గడిచేక వీపుమీద చేత్తో నిమురుతున్నట్టు అనిపించింది. లీలకు భయమేసింది. అలా వీపు నిమిరే అలవాటు రఘుకుంది. అదే స్పర్శ.. అదే ఫీలింగ్.  కానీ అది అసాధ్యం…రఘు చనిపోయి నెలరోజులవుతోంది.  మరెవరు ? ఇంట్లో తనొక్కతే ఉంది.  రాజు వస్తానని చెప్పి రాలేదు. ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసింది. చీకటి కావడంతో ఏమి కనబడటం లేదు. అవును … ‘సెల్ లో టార్చ్ ఉండాలి కదా’ ఆ విషయం గుర్తుకొచ్చి తలగడ కింద వెతికేందుకు చేయి దూర్చింది.  అంతలో ఎవరో చేయి పట్టుకుని లాగినట్టు అనిపించింది.  ఆ స్పర్శ చల్లగా ఉంది. ఆ చల్లదనం తో ఆమె చేయి జిల్లుమంది. ఒక్క సారిగా గుండె జల్లుమంది.  ‘మరీ అంత భయ పడితే ఎలా ?’చెవిదగ్గర నవ్వుతూ అన్నట్టు వినిపించింది. ఆ గొంతు రఘు దే …నో డౌట్. కానీ అదెలా సాధ్యం ?? రఘు దెయ్యమై ఇలా వెంబడిస్తున్నాడా ? దెయ్యం అన్న ఊహకే లీల వెన్నులో వణుకు పుట్టింది. ఒక పక్క భయంగా ఉన్నప్పటికీ, గుండె బిగ పట్టుకుని తలగడ  కింద సెల్ కోసం వెతికింది. అది చేతికి దొరకడం తో ధైర్యం వచ్చింది.  అమ్మయ్య అనుకుని సెల్ ఆన్ చేసి క్షణంలో టార్చ్ లైట్ వేసింది.  “మంచం పై ఎవరైనా ఉన్నారా?” అని చూసింది….ఎవరూ లేరు. అయితే అంతా తన భ్రమేనా ? కొవ్వొత్తి ఎక్కడుందో?  మెల్లగా లేచి వెళ్లి డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ సొరుగులో నుంచి కొవ్వొత్తి తీసి వెలిగించింది. కొంచెం వెలుతురు వచ్చింది.  కిటికీ రెక్కలు మూద్డామని హాల్లోకి వస్తుండగా తలుపు కొట్టిన శబ్దం  “ఎవరదీ ?” అరిచింది. అటునుంచి సమాధానం లేదు. మరల ఎవరో తలుపు కొట్టిన శబ్దం.  “ఎవరక్కడ ?” పెద్దగా కేక వేసింది.  ‘వెళ్లి తలుపు తీస్తే ?అమ్మో వద్దులే’ అనుకుంటుండగా కిటికీ దగ్గర  అలికిడి అయింది. అంతలో బలంగా వీచిన గాలికి కొవ్వొత్తి ఆరిపోయింది.  చకచకా వెనక్కి వచ్చి మంచంపై కూర్చుంది. ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.  ‘ఈ రాజు ఎక్కడున్నాడో? ‘ అనుకుని ఫోన్ చేసింది. మూడు సార్లు చేస్తే అప్పుడు ఎత్తాడు  “ఎక్కడున్నావ్” విసుగ్గా అడిగింది  “వద్దామనుకున్నా …ఇంతలో వాన … అది చెబుదామని  ఫోన్ చేస్తే నీ ఫోన్ ఆఫ్ లో ఉంది.” అన్నాడు.  “అన్ని అబద్ధాలే… నా ఫోన్ ఆన్ లో ఉంది. వాన అనే వంకతో పెళ్ళాం పక్కన పడుకుని కులుకుతున్నావా ?” “మధ్యలో ఆమె సంగతి ఎందుకు ?” “నీ సంగతి నాకు తెలీదా ? నేను ఇక్కడ భయంతో చస్తున్నా… రఘు దెయ్యం లా వెంట పడుతున్నాడు.” “దెయ్యమా ?వాట్ నాన్సెన్స్” “నాన్సెన్స్ కాదు నిజమే… ఇక్కడ మంచం మీద కూర్చుంటే  వెనుకనుంచి నా వీపు నిమిరేడు.  తలగడ కింద సెల్ తీస్తుంటే చేయిపట్టుకున్నాడు.”  “అది నీ భ్రమ … ఎక్కువగా అతని గురించి ఆలోచిస్తే అలాగే అనిపిస్తుంది. “ “ఎంతైనా మొగుడు కదా …. ఆలోచనలు రాకుండా ఎలా ఉంటాయి .  నాకెందుకో భయమేస్తోంది. మనం రఘుని చంపి తప్పు చేసాం అనిపిస్తోంది.”  “ఇపుడు తప్పు అనుకుంటే ఎలా ?లేక పోతే ఆస్తి ఎలా వస్తుంది?” “ఏమో నీ మోజులో పడి నువ్ చెప్పిందల్లా చేశా… ఇపుడెమో భయంగా ఉంది.” “భయపడే కొద్దీ భయమేస్తుంది.”  “సరే నువ్వు రా మరీ” అంది గోముగా  “సరేలే.” అన్నాడు  వాన కొంచెం తగ్గినట్టుంది .కరెంట్ ఎప్పుడొస్తుందో ఏమో ? మళ్ళీ కొవ్వొత్తి వెలిగిద్దామని లేవబోయింది. ఎవరో వెనుక నుంచి చీర కొంగు పట్టుకుని గట్టిగా లాగినట్టు అనిపించింది.  ఒక్క క్షణం గుండె ఆగింది.  “ఇందాక చూస్తే ఎవరూ కనిపించలేదు. ఇప్పుడు ఏంటి ఇలా ?”భయంతో వణికి పోయింది.  “ఏదో జరుగుతోంది…. ఖచ్చితంగా ఇది రఘు పనే.” అనుకుంటూ మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి చూసింది.  మంచానికి అటు వైపు నుంచి ఒక ఆకారం తనకేసి వస్తున్నట్టు లీలగా కనిపించింది  దాని తాలూకు కళ్ళు చింత నిప్పుల్లా మెరుస్తున్నాయి. ఆ కళ్ళ ను చూడగానే లీలకు ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టేయి. రఘు కళ్ళు కూడా అలాగే ఉంటాయి.  గుండె వేగంగా కొట్టు కోసాగింది. భయంతో పెద్దగా కేక వేయాలని ప్రయత్నించింది కానీ గొంతు పెగల్లేదు. మరో క్షణం అక్కడే నిలబడితే ఆ ఆకారం ఏమి చేస్తుందో ?ఏమో? ఆ భయంలో చీర ఊడిపోయిన విషయం కూడా ఆమె గమనించలేదు.  ఆ ఆకారం మెల్లగా వస్తున్నట్టు కనిపించింది.  అంతలో కరెంట్ వచ్చింది. “అమ్మయ్య” అనుకుంది. మంచం వైపు చూస్తే ఎవరూ లేరు.  ఆ గదంతా కలయ చూసింది. ఎవరూ కనిపించలేదు.  కొంచెం ధైర్యం వచ్చింది … అయితే ఇంత సేపు తను భ్రమ పడ్డానా ? ‘మరి ఆ కళ్ళు ?? ఏమో ?’ అనుకుని గట్టిగా ఊపిరి పీల్చి వదిలింది.  వాన కూడా ఆగినట్టుంది.  కొంచెం ఫ్రెష్ అయితే కానీ టెన్షన్ తగ్గదు అనుకుని బాత్రూంలో కొచ్చింది.  మొహం కడుక్కుని అద్దంలోకి చూసింది.  గుండె ఆగింది… ఒక్క క్షణం.  అద్దంలో తన వెనుకనే రఘు నిలబడి నవ్వుతున్నాడు. అవే కళ్ళు… ఆ కళ్ళు చింత నిప్పుల్లా మండుతున్నాయి.  చటుక్కున వెనక్కి తిరిగింది. ఎవరూ లేరు.  మళ్ళీ అద్దంలోకి చూసింది.  ఆ కళ్ళు మరింత పెద్దగా కనిపించాయి.  అంతే.. కెవ్వున కేకేసి పడిపోయింది లీల. cover art by Ramseshu ...
  • విష్ణు సాక్షాత్కారం పాండ్యరాజైన మత్స్యధ్వజుడు విష్ణుచిత్తుడి విజయానికి అతడిని గజారోహణం చేయించి విష్ణుచిత్తుణ్ణి ఊరేగించినాడు. విష్ణుచిత్తుడిని విబుదులు,[దేవతలు] సిద్ధులు,విద్యాధరులు, కవ్యాహారులు,[పితృదేవతలు] కిన్నరులు బహువిధాలుగా మెచ్చుకొనిరి,క్రింది పద్యంలో ఇలా చెప్పెను. అద్ధా వాగ్విబుధం, బహో వచన కవ్యాహార, మాహా వచ స్సిద్ధం,బాః కృతతాం గతః కలి రితి శ్రీసూక్తి విద్యాధరం, బిద్ధౌద్ధత్యమగా ల్లయం హి కుధియా మిత్థంవద త్కిన్నరం, బద్ధీరాగ్రణి గెల్పుటుత్సవమునం దయ్యె న్నభం బంతయున్‌. పద్యం మొత్తం సంస్కృతం భాష. చతుర్ధాశ్వాసము - 6. [ 10 వ పద్యం ] విష్ణుచిత్తుడు గెలిచినప్పుడు దేవలోకాల్లోని వారు విష్ణుచిత్తుడిని పొగిడిన పై పద్య అర్ధం. విబుధులు (దేవతలు) అద్ధా అన్నారట. కవ్యాహారులు (పితరులు) అహో అన్నారట. సిద్ధులు ఆహా అన్నారట. విద్యాధరులు కలియుగం కృత యుగమైనది కదా అనే శ్రీసూక్తి పలికిరట.కిన్నరులు బిగ్గరగా ఇతర మతాల వాళ్ళకి గర్వం అణిగింది కదా అన్నారట.విష్ణువు ఆచటి వాళ్ళందరికీ గరుడారూఢుడై దర్శనమిచ్చెను, మహామునులు కూడా వచ్చి సామగానాలు చేశారు.దేవతలు పుష్పవృష్టిని కురిపించారు.విష్ణుచిత్తుడు భక్తిపారవశ్యంతో శ్రీహరిని స్తుతించేడు.ఇక విష్ణువు విశ్వకర్మని పిలిచి విష్ణుచిత్తుడి ఇంటిని మణిమయంగా చెయ్యమని ఆజ్ఞాపించాడు విష్ణువు. ఇంక విలిబుత్తూరులో ప్రజలు చాలా అద్భుతమైన స్వాగతం చెప్పారు విష్ణుచిత్తుడికి.అంతటి నుండి విష్ణుమహిమకి పరవశించినటువంటి విష్ణుచిత్తుడు భక్తుల్ని చాలా బాగా ఆదరిస్తూ గడుపుతున్నాడతను. యమునాచార్యుని కథ : శైవులు పై దూషణ. వర్షఋతు వర్ణన. ఒకచోట మన్ననారు స్వామి తన శ్రీమతియైన లక్ష్మీదేవికి యమునాచార్యుల కథను చెప్పిరి. ఇచట శైవమత దూషణం చాలా ఎక్కువగానే కనిపించును. వర్ష ఋతువు వర్ణనలో కాపులను, రెడ్లను దూషించెను.ఉదాహరణకి క్రింది పద్యములు. వసతుల్వెల్వడి, వానకై గుడి సె మోవన్ రాక తా నానియే వసగా నిల్చినజమ్ముగూడఁ బొల మంబ ళ్ల్మోయుచుం బట్టి పె న్ముసురం దీఁగెడుకాఁపుగుబ్బెతల పెన్గుబ్బ ల్పునాస ల్వెలిం బిసికిళ్ళుం బిసికిళ్ళు హాలికుల కర్పించె న్నభస్యంబునన్ చతుర్ధాశ్వాసము - 133. [ 11 వ పద్యం ] కాపు స్త్రీలను ఆసభ్యముగా వర్ణించెను....అదే విధముగా రెడ్లని పిసనారులనెనొకచోట...విడువ ముడువ వేపరని వీ సంబుగల రెడ్డి, దుప్పటికొంగులో బీదవారు కాసు వీసం ముడి వేసుకొని అత్యవసరమైనప్పుడు కూడా దాన్ని విడువలేక విడిచి వాడుకొందురుని,పద్యంలో రెడ్లను పిసనారులుగా వర్ణన చేసినాడు కవి రాయలు. వసంతమాసం..... గోదాదేవి ప్రేమ ఉద్యానవనాలు నలువైపులా పచ్చదనంతోటి నిండిపోయినాయి ,పొదరిళ్ళు దట్టంగా చాలా పొందికతో అల్లుకొన్నాయి, ఓ ఉద్యానంలోన చెట్ల మధ్య బాటలో తెల్లతామర కొలను పక్క నడుస్తున్నాడు విష్ణుచిత్తుడు. తులసితోటకి పక్కన అక్కడో పాలరాతి తిన్నె , దాని మీదో చిన్నిపాప,మోములో చక్కనికళ,చాలాచక్కని మనోహరమైన రూపం. విష్ణుచిత్తుడికి పిల్లలు లేరు , కనుక పాపను విష్ణుప్రసాదం అనుకొని అనుకున్నాడు, సంతోషంతో పాపను ఇంటికి తీసుకుని వెళ్లి గోదాదేవిగా నామకరణం చేసి, ఆమెను అల్లారుముద్దుగా పెంచుతున్నారు. కాలచక్ర పరిభ్రమణంలో కాలనుగుణమైనట్టి మార్పులతో బాల్యం నుండి యవ్వనవతిగా గోదాదేవికి యవ్వనోదయమైనది,ఇక ఆమె సౌందర్యం వర్ణన చేయాలంటే ఒకే ఒక్కమాట చెప్పుకోవాలి ఆమె సౌందర్యం ప్రపంచంలోనే లోకాద్భుతసౌందర్యం. గోదాదేవి మదనతాపభరము. విష్ణువు ఆశీస్సులుతో తనకు గొప్ప సంపదలు కలిగినా విష్ణుచిత్తుడు మాత్రం యథాప్రకారం స్వామికి అనేక పూలమాలలు,చెంగల్వపూల మాలలు,తులసి మాలలు స్వయముగా కట్టి అర్పిస్తున్నాడు .భగవంతుడి కోసం తన తండ్రి కట్టిన మాలలను గోదాదేవి ముందుగా తను వాటిని ధరించి నీటిలో తన ప్రతిబింబం[నీడ] చూసుకొని తర్వాత వాటిని యధాస్థానంలో పెట్టేస్తోంది.ఆమె పాడే పాటలు తమిళ బాష .అందువల్లనే తమిళనాడులో చూడికొడుత్త నాచ్చియార్ పేరుతో ఈమె ప్రసిద్ధి చెందినది. ఆమె చెలికత్తెలు నాగకన్యలు.తన చెలులతో విష్ణుగాథల్ని తల్చుకుంటూ ఏఏ అవతారాల్లో అతను ఎవరిని ఎలా వరించాడో వివరించి చెప్తూ పరవశిస్తూ కాలం గడుపుతోంది.ఆమె మనస్సులోని భావాలను తెలియచేస్తుంటే జన్మాంతరాల బాంధవ్యం ఆమెలోని విరహం రేపుతోంది.గోదాదేవి మన్మథతాప హృదయ భారం వర్ణనను రాయల వారు ఎలా చేశారో చూడండి క్రింది పద్యంలో. నెలఁతఁ గుచకుంభ యుగళ ముండియు వియోగ .... జలధి నీఁదింప లే దయ్యో; సఖులు వంచు చున్న పన్నీటి వెల్లి లోఁగొన్నకతన ముంప కది లాఘవమున దేలింపఁగలదే. పంచమాశ్వాసము - 151. (12 వ పద్యం )    పద్య తాత్పర్యం ఒకసారి పరిశీలిద్దాం. కుండలను సాయముగానుంచుకుని యీది నీళ్లను దాట వచ్చును ,అటుల యీదు చున్నపుడు కుండలలోనికి నీళ్లు జొరబడెనా అవి తేలింపక ముంచివైచును.ఆమె కుచములనియెడు జంట కుండలుండియు శరీరతాపమును తగ్గించుటకై చెలికత్తెలు పోసిన పన్నీటి ఝల్లులు వాని లోనికి జొచ్చి నందున అవి నిండి ఆమెను వియోగ సముద్రములో ముంచినవే కానీ తేలించినవి కావు! ఆలా గోదాదేవి స్వామి పాటలను దివ్యగానం చేస్తోంది. నిరంతరం స్వామినే తల్చుకుంటూ పూజిస్తూ గడుపుతోంది.అదంతా కూడా తనకి తెలియని ఓ రకమైన తపస్సు అనుకున్నాడు విష్ణుచిత్తుడు. ఈ విషయం ఏమిటో తెలుసు కోవాలని ఓ రోజు ఆ స్వామికే ఆమెని గురించి వివరించి చెప్పి, స్వామి నా కూతురు నిన్ను ప్రేమించు చున్నది ,ఇది ఎట్లు కుదురును ?అని స్వామిని విష్ణుచిత్తుడు అడుగగా,స్వామి  మందహాసం చేసేడు చెప్పినదంతా విని! ముందుగా విష్ణుచిత్తుడికి మాలదాసరి కథని చెప్పుట ప్రారంభించెను. మాలదాసరి కథ   మాలదాసరి - మంగళకైశికి. భగవంతుడు ఈ ఆముక్తమాల్యద కావ్యంలో రెండు కధలు చెపుతాడు,మొదటి కధ స్వామి తన సతీమణియైన లక్ష్మీదేవికి స్వయముగా చెప్పిన యామునాచార్యల కథ.ఇక రెండవది విష్ణుచిత్తుడికి చెప్పిన ఈ కథ. ఓయీ! విష్ణుచిత్తుడా! పూర్వమొక చెప్పరాని కులమువాడు కలడు.వాడు నా భక్తుడు , నేను వామనావతారము  వహించియున్న క్షేత్రమునకు మూడామడల దూరంలో ఇతడు నివసించును.తెల్లవారక ముందు బయలుదేరి నా గుడికి వచ్చును.అతడు వచ్చి మంగళకైశికీ రాగముతో నన్ను పాడుచుండును. వాని శరీరం అశుచి, వాని హృదయం శుచి, వాడు కట్టింది మసి పాత. వాని చెవులకు ఇత్తడి శంఖచక్రలా దుద్దులు.చేతిలో చిటితాళములు.అతనికి ఇటువంటి లక్షణములు కలవు.వాడు దినదినము కూడా నా దేవాలయముకి వచ్చి ఆనంద బాష్పలతో పాడుచు తన యొడలు కూడా మరచిపోయి తాండవము చేయును, చేతిలోన కిన్నెరవీణ యుండును,దాని మీదనే మీటుచుండును. ఇట్లు చాలా సేపు ఆడి,పాడి,సాష్టాంగముచేసి స్వామికి అభిషేకం చేయగా ఆ నీరు బయట రాతి తొట్టెలో నిండి యుండును.శూద్రుని చేత ఆ జలము తన చేతిలో పోయించుకొని అట్టి నీటిని త్రాగి, ప్రోద్దెక్కి తన యూరు పోవును, ఇది అతని యొక్క దిన చర్య.క్రింది ఇచ్చిన పద్యములు చుడండి. కలఁ డొకరుండు పేరుకొనఁ గాని కులంబు మదీయభక్తుఁ, డి య్యిల మును వాఁడు వామనత నే వసియించిన పుణ్యభూమియం దుల కొకయోజనత్రయపు దూరపుటూర వసించి, బ్రహమ్మ వే ళలఁ జనుదెంచి , పాడు మము లాలస మంగళనామ కైశికిన్ షష్టాశ్వాసము - 3. [ 13 వ పద్యం ] అహరహంబు నమ్మహాత్ముండు. 3 వ పద్యం 5 వ పద్యంకి మధ్య వచ్చు[వ]. షష్టాశ్వాసము - 4. జాత్యుచితచరిత్రమమ త్రీపిత్యర్థం బూఁది తనదు హృదయము శుచి తా నిత్యంబుగఁ దత్తనుసాం గత్యము మసిపాఁత మానికంబై యొదుఁగున్ షష్టాశ్వాసము - 5. [ 14 వ పద్యం ] చమురైన తోల్కుబుసంబు టెక్కియను ని త్తళి శంఖ చక్ర కుండలము లమర. దివెదారికొమ్ముఁ దోల్తిత్తియు జోడమ్ము మెడమీఁది మొగలాకు గొడుగుఁ దనర. మత్పాదరక్షయు మావు పెన్వెఱకఁ గు ట్టిన యోటి తిపిరిదండెయును మెఱయఁ, జిటితాళముల సంక పుటిక నొక్కొకమాటు..  గతిర యంబునఁ దాఁకి కలసి మొరయ. షష్టాశ్వాసము - సీ 6. [ 15 వ పద్యం ] పలుఁద వనమాలకంటెయు మలిన తనువుఁ బట్టెతిరుమన్ను బెదురుఁగెఁపుట్టుఁ జూపుఁ బసుపుఁబొడితోలువల్వంబు నెసకమెసఁగ వచ్చుసేవింప సురియాళు వైష్ణవుండు. షష్టాశ్వాసము - 6. [ 16 వ పద్యం ] గండాభోగముల న్ముదశ్రులహరు ల్గప్ప న్ముతు ల్పాడియా దండ న్ర్వేఁగులు డించి భక్తి జనితో ద్యత్తాండవం బాడు, నా చండాలేతరశీలుఁ డుత్పలకియై చండాలిక న్నీఁటుచున్, గుండు ల్నీరుగ, నెండ గాలి పసి తాఁకుఁ జూడ, కాప్రాహ్ణమున్. షష్టాశ్వాసము - 7. [ 17 వ పద్యం ] అట్లు దడువగఁ గొల్చి సాష్టాంగ మెఱఁగి గర్భ మండపిఁ గడిగిన కలఁకజలము లోని ఱాతొట్టి నిండి కాలువగఁ జాఁగి గుడివెడలి వచ్చునది శూద్రుఁ డిడఁగఁ గ్రోలి. షష్టాశ్వాసము - 8. [ 18 వ పద్యం ] మరులు తీగ :: ఇట్లుండగా నొక్కనాడు అర్థరాత్రి వేళ దాసరి గృహం పక్కనున్న కోళ్లగుడిసెలో పిల్లి దూరగా దాంతో కోళ్ళు గాబరాపడి కూయగా నితడు [ దాసరి] తెల్లవారినదనుకొని స్వామి సేవకి బయలుదేరెను.అలా అతడు బయలుదేరి దారిలో మరులు తీగను త్రొక్కెను.క్రిందిపద్యం చూ డండి. మరులుఁ దీఁగ మెట్టి యిరు లన్ననో యని యెడు తమిస్రఁ గాడుపడి పొలంబు లెల్లఁ దిరిగి తూర్పు దెల్ల నౌతణి నొక్క శూన్యగహనవాటిఁ జొచ్చి చనుచు షష్టాశ్వాసము -12. [ 19 వ పద్యం ] మరులు తీగను మర్లు మాతంగి యని కూడా యందురు ,అదొక అలుము. సన్నని ఆకులు యుండును. దీని కాయ గురిగింజంత ఎర్రగా యుండును. రెండు విత్తులు ఒక్క దానికొకటి ఎదురుగ వేర్వేరు దిక్కుల మొగమైనుండును. ఈ తీగ త్రొక్కినవారు దారి తప్పుదురు,దాసరి ఎక్కడెక్కడో తిరిగేడు.అలా తిరిగి తిరిగి ఒక నిర్జనమైన ప్రదేశంలో ఒకచోట పడిపోయిన గోడలు,కపింద గోరింద పొదలు,విరిగిపోయిన యేతాల కఱ్ఱలు, బీడుపడ్డ పొలాలుదాటి,ఒక పాడుపడ్డ గ్రామం కనపడెను. అతని కాళ్ళకి పాపం ఒకవైపు ఉత్తరేనికాయలు గీచుకున్నా, మరోవైపు పల్లేరుగాయలు గుచ్చుకుంటున్నా ఆగలేదు ,ఆలా పోయి పోయి అర్ధ యోజనం పొడుగుగల జడలు కలిగిన మహావిస్తారమైన ఓ వటవృక్షం[ పెద్దమఱ్ఱిచెట్టు]ను చూచినాడు. [అతనికి కనిపించిన వటవృక్షం వర్ణన పద్యం.] కాంచె న్వైష్ణవుఁ డర్థ యోజన జటా ఘాటోత్థశాఖోపశా ఖాంచజ్జాటా చరన్మరుద్రయ దవీయ ప్రేషితోద్యచ్ఛదో దంచ త్కీటకృత వ్రణచ్ఛలన లిప్యాపాదితాధ్వన్య ని స్సంచారాత్త మహాఫలోపమ ఫల స్ఫాయద్వ టక్ష్మాజమున్‌ షష్టాశ్వాసము - 15. [ 20 వ పద్యం ] అప్పుడు మాలదాసరికి అక్కడున్న వటవృక్షం ప్రక్కననొక కాలి త్రోవను చూసినాడు,వెంటనే అట్నుంచి దగ్గర దారి ఏమైనా వుందేమోనని భావించి అతడు అటువైపుగా నడిచినాడు, అక్కడ ఎక్కడ చూసినా పుర్రెలు, మాంసము పళ్ళతో గీకికొని తిన్న బొమికెలు,ఇక ఈగల్తో ముసురిన మలినపదార్ధములు,పచ్చితోళ్ళు, గాలికెగురుతున్న మనుషుల శిరో కేశములు, ముక్కలై పడున్న అవయవాలు, వాటి కోసం పోరాడుతున్న మృగాలు , ముక్కులు పగిలే కుళ్ళున మాంసం కంపు,వీటన్నింటిని చూచి తనలో ఇట్లనుకొనెను,ఈ చెట్టు మీద నెెవడో నున్నాడు ,వాడు మాత్రం మానవుడు కాదు, అనే అనుమానం దాసరి మనసులో అప్పుడే ప్రవేశించిందో లేదో ,సరిగ్గా అతని అనుమానం నిజం చేస్తూ ఎదురుగా ఆ చెట్టు మీద యున్న కుంభజానుడునే రాక్షసుడు కనిపించుతాడు. (పార్ట్ 4 రేపు ) ----  మల్లారెడ్డి దేశిరెడ్డి...
  • ద్రవిడాంగనల పోఁడుములు  ::శరీరాలకి బంగారు పూత పోసినట్లుగా,తమ శరీరాలకి పసుపు పూసుకుని కొలను నందు స్నానమాచరించి, శ్రీహరి పూజకోసం బిందెల్లో నీళ్ళు నింపుకుని చేతుల్లో తామరపూలతోటి ద్రవిడస్త్రీలు తమ వయ్యారాలు ఒలకబోస్తూ, ఒక వైపు గానం చేసుకుంటూ ఉద్యానవనము దారిలో వెళ్ళుచున్నపుడు చేసిన వర్ణనను ఈ క్రింది పద్యంలో చెప్పాడు. శాయ పూజాంబుజముల్ ఘటిం దడఁబడన్, జన్ధోయి లేఁగౌనుపై దయఁ దప్పన్ బసుపాడి,పాగడపుఁ బాదంబొప్పఁ,జంగల్వడి గియ నీ రచ్యుత మజ్జనార్దము గటిం గీలించి, దివ్య ప్రబం ధయుగాస్యల్ ద్రవిడాంగనల్ నడుతు రుద్యానంపులో త్రోవలన్. ప్రథమాశ్వాసము - 56. [ 4వ పద్యం ] అరుగులమీద కూర్చుని ఉల్లాసంగా పాచికలు ఆడుతున్న ద్రవిడ స్త్రీలను వర్ణించిన తీరును ఒకసారి చూడండి ఎలా వుందో, సన్యాసికైనా గుండె జల్లు మనిపించేది సారె విసిరేటప్పుడు వాళ్ళ కంకణాల చప్పుడు విని, మన్మథుడే ఎదురుగా వచ్చినా పట్టించుకోనిది వాళ్ళ ఆట తన్మయత్వం, ఇంద్రుడినైనను సరే అక్కడికి లాక్కొచ్చేది భక్తులను చూడటం తోటే ద్రవిడ స్త్రీలు లేచి వాళ్ళు పెట్టే నమస్కారభంగిమ, పురవీధిలో జనం గుండెలను కోసేవి ఆలయం నుంచి వచ్చే శంఖనాదం వినటానికి ఆ స్త్రీలు తమ తలలను తిప్పినప్పుడు అతి వేగంగా పయనించే వాళ్ళ కళ్ల కొనచూపులు. ఇక వాళ్ళు మాంచి ఊపుగా పాచికల్ని వేస్తూంటే ఆ ఊపుకి జారిన పైటని తమ రెండో చేత్తో సర్దుకునే దృశ్యం చూడ కలిగిన వాళ్ళు ధన్యులు!అంటూ వర్ణించారు,ఈక్రింది చూపిన రెండు పద్యములలో రాయల వారు ఇలా చెప్పాడు. సవలయధ్వని గాఁగ సారె వ్రేయు నదల్పు యతినైన గుండె జల్లనఁ గలంప, సుడిపిన మొగమెత్తి చూడకుండు పరాకు కుసుమబాణుని నైనఁ గువిటుఁ జేయ, శ్రీకార్య పరులఁ గాంచిన లేచి మ్రొక్కు నం జలికి నింద్రుండు నక్కొలువుఁ గోర హరిగృహావసరశంఖాకర్ణకుఁ ద్రిప్పుఁ గడగంటి జిగి ప్రజఁ గాఁడి పాఱఁ. ప్రథమాశ్వాసము - సీ 59. [ 5వ పద్యం ] గవఱ లుంకించి వ్రేయఁ గొ ప్పవియ నవలి కరమున సమర్పఁ బైఁటలో మరుని బటువు బిల్లక్రియఁ బట్టుఁగంచెలఁ బిగువుఁ జన్ను నిక్కఁ దిన్నెలఁ బాత్రముల్ నెత్తమాడు. ప్రథమాశ్వాసము - 59. [ 6వ పద్యం ] వెలయాండ్ర విలాసములు :: వేశ్యలు సౌందర్యవతులే కాదు తమ చూపుల తోటే ఎవరి కులమైనా చెప్పే లోకజ్ఞానం వారికి సొంతం. రాజుకు రెండో అంతఃపురంలా ఉండే నివాసములు,సౌభాగ్యం,అంతేగాదు వేశ్యలు పలు భాషలలో చాలా చక్కని కవిత్వం కూడా చెప్పగలిగే పాండిత్యం కలవారు. విష్ణుచిత్తుడు కథ :: ◆◆◆◆◆◆◆◆◆విలుబుత్తూరులో వెలసిన దైవం మన్ననారు, ఆయనే సాక్షాత్తూ విష్ణుమూర్తి.స్వామిభక్తులు ఎవ్వరైనా ఆ ఊరికి వస్తే చాలు వాళ్ళకి ఎంతో భక్తిశ్రద్దలతో మంచి ఆతిథ్యం ఇస్తారు ఆ వూరి వాళ్ళు. అలాంటివారిలోనే విష్ణుచిత్తుడనే ఒక మహాభక్తుడు ఆవూరి భాగవతుల్లో అత్యంత ఉత్తముడు.శ్రీహరిని ప్రతి నిత్యం పూజిస్తాడు. ప్రతి క్షణం తన ఇష్ట దైవమైన శ్రీహరిని తన హృదయంలో ధ్యానిస్తుంటాడతను. అతను గొప్ప అన్నదాత. విష్ణుచిత్తుడి ఇంటిలోన అర్థరాత్రైనా కూడా అతిథులకి భోజనాలు పెట్టేవాడని, ఎంతటి అర్థరాత్రివేళైనా సరే అతనింట్లో మహావిష్ణువు పుణ్యకథా కీర్తనం,ద్రవిడ వేదాల పారాయణం వీటితోపాటు కూరలెక్కువగా లేవు, అన్నము చల్లారిపోయినది, పప్పు లేదు, అన్నం కూడ ససిగా లేదు,దయచేసి భోజనం చేయవలెనని మాటలు వినిపిస్తుంటాయట, అనేది ఈ క్రింది పద్యం ద్వారా అర్దమైతుంది. అనిష్టానిధి గేహసీమ నడురే యాలించిన న్ర్మోయు నెం తే నాగేంద్రశ యానుపుణ్యకథలుం దివ్యప్రబంధాను సం ధానధ్వానము, “నాస్తిశాకబహుతా, నా స్య్తుష్ణతా, నాస్తపూ పో, నాస్య్తోదనసౌష్టవంచ,కృపయాభో క్తవ్య " మన్పల్కులున్. నాస్తి దగ్గర నుండి సంస్కృతం. పరథమాశ్వాసము - 84. [ 7వ పద్యం ] ద్వితీయాశ్వాసములో కవి రాయల వారు విలుబుత్తూరును వదిలివేసి పాండ్యరాజ్యం రాజధాని మధురని తీసుకున్నాడు.అప్పటి పాండ్యరాజ్య రాజు చంద్రవంశభూషణుడైన మత్స్యధ్వజుడు.ప్రతి వేసవికాలంలో మధుర దగ్గరలోనున్న వృషగిరి అనే ఊరులో ప్రజలు తెప్ప తిరునాళ్ళు ఉత్సవం ఘనంగా చేస్తారు. అచటొక పురాతన వైష్ణవాలయం యున్నది. [ కొన్ని ముద్రిత పుస్తకాలలో వీటిని అళఘరి సుందరబాహుస్వామి తెప్ప తిరునాళ్ళు అని కూడా చెప్పారు.] ఒక పరదేశి బ్రాహ్మణుడు తెప్ప తిరునాళ్ళను చూచుటకు పోయి, పక్కనే యున్న రాజధాని మధురను కూడా చూసి,ఆచటి వైగై నదిలో స్నామాచరించి ఒక పురోహితుడి ఇంటిలో విడిదిచేసి అతని ఆతిథ్యంలో భోజనం చేసి, తన వూరికి ప్రయాణమయ్యేడు. రాత్రిపూట దారిలో మధురలో ఒక అరుగు మీద మిగిలిన బాటసారులతో కలిసి,విడి దుస్తుల మూటను తలగడగా తలక్రింద పెట్టుకొని పడుకుని,నిద్ర రాక, నిదుర పోవుటకు కాలక్షేపం కోసం కొన్ని సుభాషిత పద్యాలు పాడటం మొదలెట్టేడు. సరిగ్గా అదే సమయంలో మత్స్యధ్వజ రాజు తన భోగిని దగ్గరికి బయల్దేరేడు.[రాజుకి ఒక యుంపుడుకత్తె యుండెను] సరిగ్గా రాజు ఆ బ్రాహ్మణుడు నిద్రించు చోటుకి చేరినప్పుడు, ఆ బ్రాహ్మణుడు ఒక పద్యం చదువుచుండెను, ఆ రాజు విన్న పద్యంలోని తాత్పర్యమిది,అది “వానకాలములో భోజనమునకు వానలు లేనప్పుడు సంపాదించు కొనవలయును, రాత్రి భోజనమునకు పగలు సంపాదించు కొనవలయును,ముసలితనములో ఎలాగూ సంపాదించ లేము గనుక యవ్వనంలోనే సంపాదించి నిల్వ చేసుకొనవలెను,చచ్చి పోయిన తరువాత పరలోకమున్నది , అది యెట్టిదో తెలియదు,మరి దాని కోసం బ్రతికి యున్నప్పుడే కొంత పుణ్యమును కూడా ప్రోగు చేసుకొనవలెను." రాజుకి బ్రాహ్మణుడు పద్యంలోని తాత్పర్యం గునపంతో గుండె లోతులలో గ్రుచ్చినట్లుగా తగిలేసరికి రాజు తన స్థితిని తల్చుకునే సరికి దుఃఖం వచ్చింది.వెంటనే రాజు దుఃఖం నుంచి తేరుకొని గొప్పచక్రవర్తుల్నీ ,మహామహాలును కూడా ఒకఏట్లో నావలా కదిలీ కదల్నట్టు కదిలి కాలం ఎలా మోసం చేసిందో ఆలోచించుకొని, క్షణికమైన రాజభోగం, ఉంపుడు కత్తెలతోటి సంబంధాల గురించి కాక, శాశ్వతమైన సత్యం మరియు మోక్షముల యొక్క పూర్తి మూలాల గురించి తెలుసుకోవాలని నిర్ణయుంచుకొని, వెంటనే రాజు ఒక కానుకను తీసి తలారి చేత బ్రాహ్మణుడికి యిప్పించి వెనక్కి తిరిగి తన అంతఃపురం వెళ్ళేడు.రాజు ఉదయముననే కొలువు తీరి విద్వాంసులందరిని పిలిపించి, వారితో శాస్త్రాలన్నీ చూసి మోక్షం వచ్చే ఏకైక మార్గం ఏమిటో కనుక్కుని చెప్పమన్నాడు. వాదంలో గెలిచి తనకు తత్వంను చెప్పగలిగే వారికి బహుమతిగా ఇచ్చుటకు రాజుగారు బీరపువ్వుల్లాటి బంగారునాణేల్ని జాళెములో పోయించి వేలాడదీయించాడు సభలో! విష్ణుచిత్తుడు మధుర ప్రయాణం :: మధురయు మరియు మథుర రెండు వేర్వేరు. దక్షిణ భారతదేశములో పాండ్యరాజుల రాజ్య రాజధాని మధుర చతుర్ధ ధకారము.ఇకపోతే ఉత్తర భారతదేశములో శ్రీకృష్ణుని జన్మస్థలం మథుర ద్వితీయ ధకారము. ప్రదేశం ప్రస్తావన క్రింది పద్యంలో చూడండి. కపివర నియుక్త గిరిసదృ గ్గహననిలయ గాత్రగాహిత కనకముక్తాకవాట గోపురా వేదితోచ్చతాక్షోభ్యవవ్ర దనరు దక్షిణ మధుర సాంద్ర ద్రుమ ధుర. ద్వితీయాశ్వాసము-3. [ 8 వ పద్యం ] ఇక విలిబుత్తూర్లో విష్ణుచిత్తుడు ఎప్పటివలెనే తులసి మాలను మన్ననారు స్వామి వారికి సమర్పించబోయేంతలో ఆ స్వామియే అచట ప్రత్యక్షమయేడు!స్వామి చిరునవ్వుతో రాజైన మత్స్యధ్వజుడి పరిస్థితి వివరించేడు. నువ్వు వెంటనే మధురకి వెళ్ళు, అచట పాండ్యరాజ్య కొలువు నందు నీవు వాదనలు చేసి,విజయం సాధించి , రాజు వారిచ్చే బంగారు నాణెముల బహుమతిని పొందమని చెప్పి, అంతయేగాక అక్కడ రాజునకు వైరాగ్యం కలిగినది,రాజును వైష్ణవ భక్తునిగా మార్చమని చెప్పగా అంతట విష్ణుచిత్తుడు గడ గడ వణికి , నాకు చదువు రాదు, సంధ్య రాదు, శాస్త్రగ్రంథాల వంకనైనా చూడని వాడని, నేను దేవాలయపు తోటలో త్రోవ్వుగోలతో మట్టి త్రవ్వి చేతులు కాయలు కాయుంచు కొన్నవాడను,ఆ రాజ కొలువులో నేను వాదించెడిదేమిటి?నేను గెలిచెడిదేమిటి, నీకు అప్రతిష్ట స్వామి, అనినట్లుగా ఈ క్రింది పద్యములో చెప్పబడెను. "స్వామి, నన్ను , నితఃపురాపఠితశాస్త్ర గ్రంథజాత్యంధు, నా రామక్ష్మా ఖననక్రియాఖర ఖనిత్రగ్రాహితోద్కత్కిణ స్తోమాస్నిగ్ధకరు , న్భవద్భవనదాసు,న్వాదిఁ గాఁ బంపుచో భూమీభృత్సభ నోట యైన నయశంబు ల్మీకు రాకుండునే ? " ద్వితీయాశ్వాసము - 90. [ 9 వ పద్యం ] స్వామీ ఇది యిల్లూడ్చుటయా, నీళ్లను తోడి తెచ్చుటయా,నీ పల్లకిని మోయుటయా,నాకు నీ వాదమెందుకు,ఐన యింకెవరూ దొరకలేదా నీకునని ప్రాధేయపడ్డాడు.అయితేనేం చివరికి మధుర వెళ్ళుటకు ఎలాగోలా ఒప్పుకున్నాడు విష్ణుచిత్తుడు. మధుర వెళ్లి,కొలువు లోపలికి వెళ్ళేడు.అతని దివ్యతేజం చూసి రాజుగారితో సహా సభంతా జంకుతో లేచి నిలబడింది. రాజు చూపించిన బంగారు ఆసనం మీద కూర్చున్నాడు.అప్పటి వరుకు వాదం సాగిస్తోన్న సభంతా నిశ్శబ్దంగా వుండిపోయింది.విష్ణుచిత్తుడు ఆనాటి రాజు కొలువులో,నాటి కురుక్షేత్ర మహాసంగ్రామంలో అర్జునుడిలా క్రీడించినట్లు క్రీడించినాడు, ఒక విద్వాంసుడిని పిలిచి అతని వాదం అంతా ముందు తన మాటల్లో వివరించి ,దానిలో ఒక్కొక్క విశేషమును తీసుకుని సూక్ష్మంగా భేదించి ,తన సిద్ధాంతంను స్థాపించి అతనిని ఒప్పించి ఓడించినాడు. ఇలా విష్ణుచిత్తుడు అందరిని వరసగా వాదంలో ఓడించి ,వారికి బ్రహ్మసూత్రాలు,ఉపనిషత్తులని వినిపించి,ఇక వాటి ద్వారా పరమాత్మ తత్వాన్ని నిరూపించి, ఆలా నారాయణుడే పరమాత్మ తత్వమని వారికి బోధించాడు.సకల భూతాల్లోనూ ఉండే ఆత్మ మహావిష్ణువే అని వివరించాడు. ఇంక విష్ణువుని ఎందుకు ఆరాధించాలో తెలియ చేయుటకు ఖాండిక్య కేశిధ్వజుల కథని,దాని యజ్ఞఫలము గురించి పూర్తి విశ్లేషణను చేసి, పాండ్యరాజు మత్స్యధ్వజుడికి మహావిష్ణువు మహత్యం వివరించాడు విష్ణుచిత్తుడు. ఆలా చివరికి రాజుకు మూలమంత్రాన్ని ఉపదేశించి అతన్ని వైష్ణవ భక్తునిగా మార్చివేసినాడు. (పార్ట్ 3  రేపు) -----  మల్లారెడ్డి దేశిరెడ్డి ...
  • ఎపుడో 500 ఏళ్ళ క్రితం  శ్రీకృష్ణ దేవరాయలు  రచించిన  కావ్యం పై మిత్రులు మల్లారెడ్డి  సమున్నత సమీక్ష ఇది .  ఆముక్తమాల్యద  లో అసలు ఏముంది ? ఆసాంతం వడపోసి ఈ తరం పాఠకుల కోసం  ప్రత్యేకంగా  అందించిన సమీక్షా  వ్యాసం ఇది.  ఆముక్తమాల్యద అంటే ఏమిటి? ఆముక్త = అలంకరించుకోబడిన,ధరించిన..... మాల్య = పూలదండ,పూలమాల...... ద = ఇచ్చునది. ఒక భక్తురాలు పూలదండను గ్రుచ్చి, మొదట తాను అలంకరించుకొని,నీటిలో తన యొక్క ప్రతిబింబం చూసుకొని ,తరువాత ఆ దండని భగవంతుని మెడలో వేసెడిదట.ఆమెనే మరి రాయల వారి కావ్యంలో కధానాయిక. ముక్త అనగా వదిలిపెట్టబడిన,ఇక ఆ పదం చేర్చుట వలన అలంకరించుకోబడిన అని అర్ధం వచ్చిచేరినది.ఆ అన్నదానిని ఉపసర్గ అందురు.ఇక సంస్కృతంలో ధాతురూపములకి ఉపసర్గలు చేర్చినచో కొన్నిచోట్ల అర్థములు భేదించును. ఆముక్తమాల్యద కావ్యం శృంగారప్రబంధమా అవునా? కాదా! అనే ప్రశ్నకి ఒక్కో కవికి ఒక్కో రకమైన భావన ఉండవచ్చు, ఒక్కో వ్యక్తికి ఒక్కో అభిప్రాయం ఉండవచ్చు,రాయలవారి ఆముక్తమాల్యద కావ్యంలో మాత్రం వీరభక్తి, వైరాగ్యాలదే ప్రాముఖ్యత అని కనుక మీరు అనుకుంటే అది పెద్ద పొరపాటు,వాస్తవంగా మీరు కనుక ఒక్కసారి చదివినట్లయితే మీరు ఈకావ్యంలోకొన్ని ఆశ్చర్యకరమైనటువంటి వర్ణనలు చూస్తారు,వాటిలోన నగర సౌందర్య వర్ణన, ఆయా ఋతువుల పై వర్ణన, రాజ్య స్త్రీల సౌందర్య వర్ణన,వేశ్యల సౌందర్య వర్ణన, రాజుల యొక్క అంతఃపురాల వర్ణన, వేశ్యల అంతఃపురాల వర్ణన,రాజనీతి బోధన, కుల, మత, వేదాంత పరమైన ఇలా ఎన్నోవర్ణనలు. రాయల వారు సంభాషణలను రాయటంలో తను ఆనాటి సమకాలీన వ్యావహారికభాషని ఉపయోగించినట్లు అనిపిస్తుంది. శ్రీ కృష్ణదేవరాయలు క్రీ.శ 1474 ప్రాంతంలో జన్మించినట్లుగా చారిత్రిక ఆధారం .రాయలు క్రీ. శ 1509 ప్రాంతంలో రాజుగా రాజ్యపాలన చేపట్టినట్లు ,తర్వాత రాయల వారు అనేక రాజ్యములను జయించినట్లు చరిత్రకారులు మనకిచ్చిన ఆధారాలు. క్రీ.శ 1515 -1516 ప్రాంతంలో రాయలవారు నేటి విజయవాడకి వెళ్ళినట్లు ,ఆచటికి దగ్గరలోని శ్రీకాకుళాంధ్ర మహావిష్ణువుని సేవించినట్లు,ఆ రాత్రి వేకువ జామున ఆంధ్ర జలజాక్షుడు రాయల వారికి కలలో ప్రత్యక్షమైనట్లు రాయలు ఈ పద్యంలో తెలుపుకున్నాడు ఇలా, దమ్మికే లుండఁ బెఱకేల దండ యిచ్చు లేము లుడిపెడు లేఁజూపులేమతోడఁ దొలఁకుదయఁ దెల్పు చిఱనవ్వుతోఁ గలఁ ద దంధ్ర జలజాక్షుఁ డి ట్లని యాన తిచ్చె. ప్రథమాశ్వాసము - 12 . [ 1వ పద్యం ] అప్పుడు శ్రీకాకుళాంధ్ర విష్ణువు రాయలను ఇలా అడిగినట్లు క్రింది పద్యంలో చెప్పాడు. మఱియు రసమంజరీ ముఖ్య మధురకావ్య రచన మెప్పించికొంటి గీర్వాణ భాష, నంధ్రభాష యసాధ్యంబె, యందు నొక్క కృతి వినిర్మింపు మిఁక మాకుఁ బ్రియము గాఁగ ప్రథమాశ్వాసము - 13 [ 2వ పద్యం ] అంటూ మాకు ప్రీతిగా ఓ కృతిని నిర్మించు.నా అవతారాల్లో మా వివాహపు కథని చెప్తే అది నాకు పూర్తిగా సంతృప్తినిస్తుందని అని చెప్పి, అలాగే ఆ కృతిని ఆంధ్రభాషలోనే వ్రాసి నీకు ఇష్టదైవమైన శ్రీవెంకటేశ్వరుడికి అంకితం చేస్తే మాకేం భేదం లేదని ఆనతిచ్చాడని,రాయలు ఆంధ్ర మహావిష్ణుడు కోరినట్లుగా తన యొక్క ఆముక్తమాల్యద రచనకు శ్రీకారం చుట్టి,క్రీ. శ 1521 నాటికి కావ్యం పూర్తి చేసినట్లు ఆనాటి చరిత్రకారుల యొక్క అభిప్రాయం. నాటి ఆముక్తమాల్యదలోని శ్వాసములు :: ◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆ ప్రథమాశ్వాసము :: ◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆ ఇష్టదేవతాస్తవము,స్తోత్రములు, రాయల స్వప్నం,ఆంధ్ర విష్ణువు ఆనతి, శ్రీవిలుబుత్తూరు పుర వర్ణనము, ద్రవిడాంగనల పోఁడుములు, విష్ణుచిత్తుని భక్తి తత్పరత మొదలగునవి. ద్వితీయాశ్వాసము :: ◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆ మధురాపురీ వర్ణనము, వేలాయాండ్ర విలాసములు, పాండ్యరాజు మత్స్యధ్వజుని వైభవం, పాండ్యరాజు భోగిని వద్ద కేగుచు సుభాషితం వినుట,పాండ్యరాజు వైరాగ్యం, విష్ణుచిత్తుని మధుర యాత్ర మొదలగునవి.  ( రేపు పార్ట్ 2 )  --------  మల్లారెడ్డి దేశిరెడ్డి ...
  • చిత్రాంగి గురించి ఈ తరంలో చాలామందికి తెలియక పోవచ్చు.  ఇది ఒక కల్పనా పాత్ర. అయితేనేం? ఇందులో నేర్చుకోవాల్సింది ఎంతో ఉంది. రాజమహేంద్రవరము ను పాలించే రాజరాజ నరేంద్రుడు వృద్ధాప్యం లో చిత్రాంగి అనే యువతి ని రెండో వివాహం చేసుకున్నాడు. అయితే రాజు వృద్ధుడు కావడం తో ఈమె శారీరిక కోరికలు తీరడం లేదు. విరహం తో వేగిపోతుండేది. రాజుగారి చిన్న భార్య కావడం తో స్వేచ్ఛగా బయటకి వెళ్లి తిరగడానికి వీలు లేదు. ఈమెను ఒక పెద్ద భవంతిలో ఉంచి అప్పుడుడప్పుడు రాజు వచ్చి వెళ్తుండేవాడు. రాజుగారికి పెద్ద భార్య వలన సారంగధరుడు అనే కొడుకు ఉన్నాడు, అతడు అందగాడు. మంచి యవ్వనం లో ఉన్నాడు. ఒకరోజు అతను పావురాలతో ఆడుకుంటుండగా ఒక పావురం ఎగిరిపోయింది. అతడు దానిని వెతుక్కుంటూ వెళ్ళాడు. ఆ పావురం చిత్రాంగి భవనం లో వాలింది. సారంగుడు భవనం లొపలకి వెళ్ళాడు. చిత్రాంగి ఇతడిని చూసింది. అంతవరకు ఆమె సారంగుడిని చూడలేదు. అందగాడు అయిన కుర్రాడిని ఆమెకు మోహం కలిగింది. అతడిని కూర్చోబెట్టి ఆతిధ్యం ఇచ్చి చివరకు తన కోరిక తీర్చమని కోరింది. సారంగుడు నివ్వెరపోయి... తాను కొడుకు లాంటివాడిని అని, కొడుకు మీద కామావేశం మహాపాతకం అని చెప్పి వెళ్ళిపోబోతుండగా ఈమె బలవంతం చేసింది. సారంగుడు కోపం తో వెళ్లిపోతుండగా ఈమె అతని ఉత్తరీయాన్ని పట్టుకుని లాగింది. దాన్ని వదిలేసి వెళ్ళిపోయాడు సారంగుడు. చిత్రాంగి తోక తొక్కిన తాచులా పరాభవాన్ని, మనసులో లావాలా పొంగుతున్న కామకోరికను తట్టుకోలేక దహించుకుని పోయింది. రాత్రికి నరేంద్రుడు రాగానే రాజకుమారుడు తన మందిరానికి వచ్చి తనను బలాత్కారం చెయ్యబోయాడని ఫిర్యాదు చేసింది. విచక్షణ మరచిన నరేంద్రుడు భటులను పిలిచి, కొడుకు అని కూడా చూడకుండా ఉరి తీయమని ఆదేశించాడు. రాజాజ్ఞ ను పాలించి భటులు వెంటనే సారంగుని ఉరి తీశారు. **** పై కథ నుంచి ఏమి నేర్చుకోవాలి? స్త్రీలు రెండు వైపులా పదునున్న కత్తి లాంటివారు. ప్రణయాన్ని కురిపిస్తారు. వికటిస్తే ప్రళయాన్ని సృష్టిస్తారు. పురుషులను ప్రేమసాగరం లో ముంచుతారు. దేవదాసులను చేస్తారు. ఏ ఇంట్లో అయినా, స్త్రీ ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు పరాయి పురుషులు ఆ ఇంట్లో ప్రవేశించరాదు. అలాగే పురుషుడు ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు వేరే ఇంటి స్త్రీ ఆ ఇంట్లోకి వెళ్ళకూడదు. తల్లీ కొడుకులు కూడా ఒకే గదిలో ఉండరాదు అంటాడు ధర్మరాజు మహాభారతం లో. అలాగే పురుషులు స్త్రీలతో అతి చనువు పెంచుకోరాదు. స్త్రీ చనువుగా మాట్లాడవచ్చు. కానీ ఆ చనువును మరో రకంగా అర్ధం చేసుకోకూడదు. అలాగే స్టీలు కూడా. పరాయి పురుషులతో ఎక్కువసేపు ముచ్చట్లు పెట్టడం ఆరోగ్యకరం కాదు. భర్త తో కాపురం చేస్తూ పరాయి మగాళ్లను ఆకర్షించాలని ప్రయత్నించేవారు, రహస్య సంబంధాలు నెరపే వారు చిత్రాంగి కోవలోకి వస్తారు. అలాగే వయసుడిగిన వారు తమ కూతురు వయసున్న స్త్రీలను పెళ్లి చేసుకుంటే వారు ఆ భార్యా వ్యామోహం లో పడి కన్న బిడ్డలను పొట్టన పెట్టుకోడానికి కూడా వెనుకాడరు. పరాయి పురుషుడితో అక్రమ సంబంధం పెట్టుకుని వారి బాగోతం కొడుకు చూసాడు అని కొడుకుని హత్య చేసిన స్త్రీలను కూడా మనం చూస్తున్నాం. ప్రేమ గొప్పది కామం మహా నీచమైనది. పరాయి పురుషులతో అక్రమ సంబంధం పెట్టుకుని భర్తలను ప్రియులతో కలిసి చంపేసే మహాతల్లులను ప్రతిరోజూ వార్తల్లో చూస్తూనే ఉంటాము. కాబట్టి బహుపరాక్. అపరిచిత స్త్రీ పురుషులు తో ఫోన్ సంభాషణ, చాటింగ్ మంచిది కాదు. వ్యవహరం అడ్డం తిరిగినపుడు ఆ చాటింగ్స్ ఉరి తాళ్ళు అవుతాయి. ఇదే చిత్రాంగి కథ నుంచి మనం తెలుసుకోవలసినది. --------   ఇలపావులూరి మురళీ మోహన రావు...
  • జాతీయ గీతాన్ని అవమానిస్తూ ఫేస్ బుక్ లో పోస్టు పెట్టారనే ఆరోపణపై  కేరళ రచయితపై రాజద్రోహం కేసు నమోదైంది. జాతీయగీతంపై అభ్యంతరకర వ్యాఖ్యలు  చేశారని చెబుతున్న  ఆ మళయాళీ రచయిత  పేరు కమల్ సి చవరా.  ఆయన  థియేటర్ ఆర్టిస్ట్  కూడా .    కమల్ సీ చవరాను అరెస్టు చేసి పోలీసులు విచారిస్తున్నారు.  గతంలో ఈయన ఫేస్ బుక్ లో పెట్టిన  పోస్టులను కూడా పోలీసులు పరిశీలిస్తున్నారు. కమల్  2015 లో పబ్లిష్ అయిన తన నవల "శ్మశానగలుడే నోటు పుస్తకం " నుంచి కొన్ని వాక్యాలను పోస్ట్ చేసాడని సమాచారం.  కేరళ రాష్ట్ర బీజేపీ యువ మోర్చాకు చెందిన యూత్ వింగ్  కమల్ పై కొల్లం  పోలీసు స్టేషన్ లో ఫిర్యాదు చేసింది . దీంతో పోలీసులు స్పందించారు.  కోజికోడ్ లో నివసిస్తున్న కమల్ ను అరెస్టు చేసి కొల్లంకు తీసుకువచ్చి విచారిస్తున్నారు. కాగా కమల్ ఫ్రెండ్స్ బెయిల్ కోసం కోర్టుకు వెళుతున్నారు.  ఆమధ్య తిరువనంతపురం లో  జరిగిన అంతర్జాతీయ కేరళ ఫిల్మ్ ఫెస్టివల్(ఐఎఫ్ఎఫ్ కే)లో జాతీయ గీతాన్ని ఆలపిస్తున్న సమయంలో లేచి నిలబడనందుకు 11మందిని అరెస్టు చేసిన విషయం తెలిసిందే.  సినిమా హీరో పవన్ కళ్యాణ్ పై  ఇదే విషయంలో కేసు నమోదు అయిన విషయం తెలిసిందే. ...
  • శిశుపాల్ ఫేస్ బుక్ లోకి లాగిన్ అయ్యాడు. సెర్చ్ లో  ఆమె పేరు కొట్టి ప్రొఫైల్ పేజి చూసాడు. ఆ పేజి" ఇందువదన" అనే మహిళది.  ఫోటోలో ఆ మనిషి చక్కగా,హుందాగా  ఉంది.  నవ్వుతున్న ఆమె కళ్ళలో ఏదో ఆకర్షణ ఉంది. ఫోటోని బట్టి ఆమె వయసు నలభై పైనే ఉండొచ్చు. శిశు పాల్ ఇన్బాక్స్ లోకి వెళ్లి ఆమెకి ఓ మెసేజ్ పెట్టేడు.  "ఐ లవ్ యు" అంటూ...... ఒక బూతు పదం కూడా పెట్టేడు. ఇప్పటికి 99 సార్లు అలాంటి మెసేజులు పెట్టేడు. వాటిలోను బూతులు వాడాడు.  చాట్ చేయమని,కలుసుకుందామని రకరకాల మెసేజ్స్ పెట్టేడు.  ఒక్క మెసేజ్ కి కూడా  అటు నుంచి స్పందన లేదు. అలవాటు ప్రకారం రెండు నిమిషాలు వెయిట్ చేసాడు.  "ప్చ్" అనుకుంటూ శిశుపాల్ పేజీ క్లోజ్ చేయబోతుండగా ఇందువదన నుంచి "హాయ్" అంటూ స్పందన వచ్చింది. "హలో అంటీ" పలకరింపుగా  మెస్సేజ్ కొట్టేడు. "ఎరా బాడ్కోవ్.... ఏంటీ బూతులు" ఇందువదన సీరియస్ గా స్పందించింది. శిశుపాల్ బిత్తర పోయాడు. "తెలుగు కూడా రాయడం రాని చెత్త నాయాలా... నీ మొహానికి నేను కావాలా? నీ వయసు ఎంత? నా వయసు ఎంత? " అటునుంచి ఇందు వాయించేసింది. "కూల్ కూల్" అన్నాడు ఏమి జవాబు ఇవ్వాలో అర్ధం కాక శిశుపాల్.  "కూల్ ఎంటిరా కుత్తే నా కొడ ...." "ఎంటే మెత్తగా ఉంటే ఏదోదో వాగుతున్నావ్"అన్నాడు.  "ఏంట్రా ... ఫేక్ ఐడీ పెట్టుకున్న పోరంబోకు ఎదవ... నువ్వు ఎవరో ... నీ కథ ఏంటో మొత్తం తెలుసు. మర్యాదగా చెబుతున్న ఈ వెధవ పనులు మానుకో.. ఇదే ఆఖరి వార్నింగ్" ఘాటుగానే చెప్పింది ఆమె. "గాడిద గుడ్డు కాదు .. మానుకోక పోతే ఏం పీకుతావ్." అంటూ మరో బూతు మాట వాడుతూ  అతగాడు రెచ్చిపోయాడు. ఇందువదనకు  అతను వాడిన బూతు మాట చూడ గానే ఎక్కడో చురుక్కుమంది.    "అసలు నేనెవరో తెలిస్తే ప్యాంటు తడుస్తుందిరా ఎదవా ..  నీకు"అంది.   "అబ్బో అంత సీన్ ఉందా తమకు."    "అరేయి నేను చని పోయి రెండేళ్ళు అయ్యింది." "అంటే దెయ్యానివా నువ్వు .. నీలాంటి దెయ్యాలను నన్ను ఏం చేయలేవు . హహహహ్హ్ "అంటూ మెసేజ్ పెట్టాడు.   "మర్యాదగా చెబుతున్నా విను." "ఎంటే మర్యాద ...నేను వినను కాక వినను "ఆమెను రెచ్చగొడుతూ మరో  బూతు వాక్యం టైపు చేసేడు. అంతే!  మరుక్షణంలో కంప్యూటర్ మానిటర్ లో నుంచి ఒక అందమైన పొడవాటి చేయి బయటకు చొచ్చుకొచ్చింది. ఊహించని ఈ పరిణామానికి అతను భయంతో బిక్క చచ్చి పోయాడు. ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టేయి.  ఇది కలా ?మాయా ? అనుకునే లోగానే  ఆ చేయి అతని చొక్కా కాలర్ పట్టుకుని గిరగిర తిప్పింది.  "ప్లీజ్ నన్నేమి చేయకు" అంటూ శిశుపాల్  అరిచేడు.  సరిగ్గా నిమిషం తర్వాత ఆ చేయి  అతగాడిని  విసురుగా గోడ కేసి కొట్టింది. గోడకు తగిలి అక్కడ నుంచి దభేల్ మంటూ కింద పడ్డాడు. కంప్యూటర్ పేలి పోయింది. ---------  KNMURTHY   IMAGE COURTESY ... CARTTON CLIPS.COM...
  • వాళ్ళు ఇద్దరు మొగుడు పెళ్ళాలు కాదు.. సహ జీవనం చేస్తున్నారు.  ఆ ఇద్దరికీ కొన్ని రోజులుగా మాటలు లేవు.  ఆమెను ఏరికోరి అతగాడు ఇంట్లో తెచ్చి పెట్టుకున్నాడు.  మొదట్లో బాగానే ఉన్నారు.  కొన్ని రోజులనుంచి ఆమెను అతగాడు అనుమానిస్తున్నాడు.  ఆమెకు అతనిపై అనుమానం కలుగుతోంది.  కొన్ని రోజులనుంచి ఆమె పెళ్లి చేసుకోమని ఒత్తిడి చేస్తోంది.  ఇద్దరి మధ్య  గొడవలైనాయి.  ఆమె ఎందుకో మాట్లాడటం మానేషింది.   మూడు రోజుల ఆమె మౌనంతో అతగాడికి పిచ్చెక్కి పోయింది. "ఇదే ఆఖరి సారి అడుగుతున్నా ... మాట్లాడవా?" అన్నాడు.. ఆమె యేమీ మాట్లాడలేదు. కళ్ళు తెరచి అతని మొహం కూడా చూడలేదు.  అతనికి తిక్కరేగింది. జేబులో నుంచి పిస్టోల్ తీసి కాల్చుకున్నాడు. ఆ శబ్దానికి ఆమె కళ్ళు తెరిచింది.  అతడు కింద పడి ఉన్నాడు. మౌనంగా అతడికేసి చూసింది. సరిగ్గా అయిదు నిమిషాల తర్వాత "సక్సెస్" అంటూ పెద్దగా కేక వేసింది ఆమె. ( ఒక ముగింపు) ........ ......... .......... ........... .............. .............. మరుక్షణమే పక్కనే ఉన్న సెల్ తీసి యెవరికో ఫోన్ చేసింది. "|మనం అనుకున్నట్టే అయింది... రివాల్వర్ తో కాల్చుకున్నాడు.  వెంటనే వచ్చేయి" అంది. ఆమె అలా ఫోన్ పెట్టేయగానే అతగాడు "యురేకా" అంటూ పెద్దగా కేకేసి లేచి కూర్చున్నాడు. ద్యేవుడా... అంటూ కూలబడిందామె.(రెండో ముగింపు) "కాదు.... దెయ్యాన్ని!" అన్నాడతడు తాపీగా..(మూడో ముగింపు by పద్మాకర్ దగ్గుమాటి)   -------  KNMURTHY...
Site Logo