Latest News
సాహిత్యం

అవే కళ్ళు !!!

1st Image

కరెంట్ పోవడంతో ఫ్యాన్ ఆగి పోయింది.  దూరంగా ఎక్కడో పిడుగు పడిన శబ్దం.
ఆ శబ్దానికి మంచి నిద్రలో ఉన్న లీల ఉలిక్కి పడి లేచింది.  
కిటికీ తలుపులు వేయకపోవడంతో అవి గాలికి టక టకమని కొట్టుకుంటున్నాయి.
ఇల్లంతా చిమ్మ చీకటిగా ఉంది. కళ్ళు పొడుచుకున్నా ఏమి కనిపించడం లేదు.
ఇప్పుడేంటో ఈ గాలి …వాన విసుక్కుంటూ లేచి కూర్చుంది లీల. చీకటంటే తనకు చచ్చేంత భయం. 
చిన్నప్పటి నుంచి అంతే.  రఘు కరెంట్ పోతే తనను ఆట పట్టించే వాడు . భయపెట్టేవాడు. 
తను కేకలు పెట్టేది…రఘు తను భయపడటం చూసి పగలబడి నవ్వేవాడు. 
వర్షం జోరు పెరిగినట్టుంది ….మళ్ళీ ఉరుములు మెరుపులు. 
అంతలో వీపును ఎవరో చేత్తో తాకిన ఫీలింగ్ ...మరో క్షణం గడిచేక వీపుమీద చేత్తో నిమురుతున్నట్టు అనిపించింది.
లీలకు భయమేసింది. అలా వీపు నిమిరే అలవాటు రఘుకుంది. అదే స్పర్శ.. అదే ఫీలింగ్. 
కానీ అది అసాధ్యం…రఘు చనిపోయి నెలరోజులవుతోంది. 
మరెవరు ? ఇంట్లో తనొక్కతే ఉంది. 
రాజు వస్తానని చెప్పి రాలేదు. ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసింది. చీకటి కావడంతో ఏమి కనబడటం లేదు.
అవును … ‘సెల్ లో టార్చ్ ఉండాలి కదా’ ఆ విషయం గుర్తుకొచ్చి తలగడ కింద వెతికేందుకు చేయి దూర్చింది. 
అంతలో ఎవరో చేయి పట్టుకుని లాగినట్టు అనిపించింది. 
ఆ స్పర్శ చల్లగా ఉంది. ఆ చల్లదనం తో ఆమె చేయి జిల్లుమంది.
ఒక్క సారిగా గుండె జల్లుమంది. 
‘మరీ అంత భయ పడితే ఎలా ?’చెవిదగ్గర నవ్వుతూ అన్నట్టు వినిపించింది.
ఆ గొంతు రఘు దే …నో డౌట్. కానీ అదెలా సాధ్యం ?? రఘు దెయ్యమై ఇలా వెంబడిస్తున్నాడా ?
దెయ్యం అన్న ఊహకే లీల వెన్నులో వణుకు పుట్టింది.
ఒక పక్క భయంగా ఉన్నప్పటికీ, గుండె బిగ పట్టుకుని తలగడ  కింద సెల్ కోసం వెతికింది.
అది చేతికి దొరకడం తో ధైర్యం వచ్చింది.  అమ్మయ్య అనుకుని సెల్ ఆన్ చేసి క్షణంలో టార్చ్ లైట్ వేసింది. 
“మంచం పై ఎవరైనా ఉన్నారా?” అని చూసింది….ఎవరూ లేరు.
అయితే అంతా తన భ్రమేనా ? కొవ్వొత్తి ఎక్కడుందో? 
మెల్లగా లేచి వెళ్లి డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ సొరుగులో నుంచి కొవ్వొత్తి తీసి వెలిగించింది. కొంచెం వెలుతురు వచ్చింది. 
కిటికీ రెక్కలు మూద్డామని హాల్లోకి వస్తుండగా తలుపు కొట్టిన శబ్దం 
“ఎవరదీ ?” అరిచింది. అటునుంచి సమాధానం లేదు. మరల ఎవరో తలుపు కొట్టిన శబ్దం. 
“ఎవరక్కడ ?” పెద్దగా కేక వేసింది. 
‘వెళ్లి తలుపు తీస్తే ?అమ్మో వద్దులే’ అనుకుంటుండగా కిటికీ దగ్గర  అలికిడి అయింది.
అంతలో బలంగా వీచిన గాలికి కొవ్వొత్తి ఆరిపోయింది. 
చకచకా వెనక్కి వచ్చి మంచంపై కూర్చుంది. ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. 
‘ఈ రాజు ఎక్కడున్నాడో? ‘ అనుకుని ఫోన్ చేసింది. మూడు సార్లు చేస్తే అప్పుడు ఎత్తాడు 
“ఎక్కడున్నావ్” విసుగ్గా అడిగింది 
“వద్దామనుకున్నా …ఇంతలో వాన … అది చెబుదామని  ఫోన్ చేస్తే నీ ఫోన్ ఆఫ్ లో ఉంది.” అన్నాడు. 
“అన్ని అబద్ధాలే… నా ఫోన్ ఆన్ లో ఉంది. వాన అనే వంకతో పెళ్ళాం పక్కన పడుకుని కులుకుతున్నావా ?”
“మధ్యలో ఆమె సంగతి ఎందుకు ?”
“నీ సంగతి నాకు తెలీదా ? నేను ఇక్కడ భయంతో చస్తున్నా… రఘు దెయ్యం లా వెంట పడుతున్నాడు.”
“దెయ్యమా ?వాట్ నాన్సెన్స్”
“నాన్సెన్స్ కాదు నిజమే… ఇక్కడ మంచం మీద కూర్చుంటే  వెనుకనుంచి నా వీపు నిమిరేడు. 
తలగడ కింద సెల్ తీస్తుంటే చేయిపట్టుకున్నాడు.” 
“అది నీ భ్రమ … ఎక్కువగా అతని గురించి ఆలోచిస్తే అలాగే అనిపిస్తుంది. “
“ఎంతైనా మొగుడు కదా …. ఆలోచనలు రాకుండా ఎలా ఉంటాయి . 
నాకెందుకో భయమేస్తోంది. మనం రఘుని చంపి తప్పు చేసాం అనిపిస్తోంది.” 
“ఇపుడు తప్పు అనుకుంటే ఎలా ?లేక పోతే ఆస్తి ఎలా వస్తుంది?”
“ఏమో నీ మోజులో పడి నువ్ చెప్పిందల్లా చేశా… ఇపుడెమో భయంగా ఉంది.”
“భయపడే కొద్దీ భయమేస్తుంది.” 
“సరే నువ్వు రా మరీ” అంది గోముగా 
“సరేలే.” అన్నాడు 
వాన కొంచెం తగ్గినట్టుంది .కరెంట్ ఎప్పుడొస్తుందో ఏమో ? మళ్ళీ కొవ్వొత్తి వెలిగిద్దామని లేవబోయింది.
ఎవరో వెనుక నుంచి చీర కొంగు పట్టుకుని గట్టిగా లాగినట్టు అనిపించింది. 
ఒక్క క్షణం గుండె ఆగింది. 
“ఇందాక చూస్తే ఎవరూ కనిపించలేదు. ఇప్పుడు ఏంటి ఇలా ?”భయంతో వణికి పోయింది. 
“ఏదో జరుగుతోంది…. ఖచ్చితంగా ఇది రఘు పనే.” అనుకుంటూ మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి చూసింది. 
మంచానికి అటు వైపు నుంచి ఒక ఆకారం తనకేసి వస్తున్నట్టు లీలగా కనిపించింది 
దాని తాలూకు కళ్ళు చింత నిప్పుల్లా మెరుస్తున్నాయి.
ఆ కళ్ళ ను చూడగానే లీలకు ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టేయి. రఘు కళ్ళు కూడా అలాగే ఉంటాయి. 
గుండె వేగంగా కొట్టు కోసాగింది. భయంతో పెద్దగా కేక వేయాలని ప్రయత్నించింది కానీ గొంతు పెగల్లేదు.
మరో క్షణం అక్కడే నిలబడితే ఆ ఆకారం ఏమి చేస్తుందో ?ఏమో?
ఆ భయంలో చీర ఊడిపోయిన విషయం కూడా ఆమె గమనించలేదు. 
ఆ ఆకారం మెల్లగా వస్తున్నట్టు కనిపించింది. 
అంతలో కరెంట్ వచ్చింది. “అమ్మయ్య” అనుకుంది. మంచం వైపు చూస్తే ఎవరూ లేరు. 
ఆ గదంతా కలయ చూసింది. ఎవరూ కనిపించలేదు.  కొంచెం ధైర్యం వచ్చింది …
అయితే ఇంత సేపు తను భ్రమ పడ్డానా ? ‘మరి ఆ కళ్ళు ?? ఏమో ?’ అనుకుని గట్టిగా ఊపిరి పీల్చి వదిలింది.  వాన కూడా ఆగినట్టుంది. 
కొంచెం ఫ్రెష్ అయితే కానీ టెన్షన్ తగ్గదు అనుకుని బాత్రూంలో కొచ్చింది. 
మొహం కడుక్కుని అద్దంలోకి చూసింది. 
గుండె ఆగింది… ఒక్క క్షణం. 
అద్దంలో తన వెనుకనే రఘు నిలబడి నవ్వుతున్నాడు.
అవే కళ్ళు… ఆ కళ్ళు చింత నిప్పుల్లా మండుతున్నాయి. 
చటుక్కున వెనక్కి తిరిగింది. ఎవరూ లేరు. 
మళ్ళీ అద్దంలోకి చూసింది. 
ఆ కళ్ళు మరింత పెద్దగా కనిపించాయి. 
అంతే.. కెవ్వున కేకేసి పడిపోయింది లీల.
cover art by Ramseshu 
  • (సుశ్రీ)  .......    మౌనం నీకు ఆనందదాయకమైతే హాయిగా మౌనంలో ఆనందించు. పరుగెత్తడం సంతోషకరమైతే నిక్షేపంగా ఆ పని చెయ్యి.రెండూ ఇష్టమైతే రెండూ చెయ్యవచ్చు.  అయితే రెండింటి మధ్య సరైన నిష్పత్తి పాటించు.  మాట్లాడటం అవసరమైన చోట మౌనం వహించడం నేరం.  మౌనంగా ఉండాల్సిన సమయంలో మాట్లాడటం అంతకంటె నేరం. పాత్రనెరిగి సందర్భోచితంగా ప్రవర్తించాలి. నా కర్తవ్యమేమిటో నాకెలా తెలుస్తుంది.  నేను నిర్వహించే పాత్రనెలా గుర్తించాలి అనే అనుమానం రావచ్చు.  మన కడుపు నిండిన విషయం మనకెలా తెలుస్తుంది?  ఏవైనా పరికరాలు, కొలబద్దలు కావాలా?  నడిచి - నడిచి నొప్పులతో అలసిన కాళ్లకు విశ్రాంతి పొందాలని ఎలా తెలుస్తుంది? విశ్వంలో ప్రతి ఒక్కటీ క్రమపద్ధతిలో ఉంది.  సమతుల్యంగా ఉంది. ప్రతి జీవికీ, ప్రతి వస్తువుకీ, ప్రతి సంఘటనకూ ప్రత్యేక ప్రాధాన్యత ఉంది. నిర్వహించవలసిన ప్రత్యేక పాత్ర ఉంది. మంచం మీద నుండి దొర్లిపడి మన చేతికి నొప్పి కలిగిందనుకోండి.  ఇక్కడ మనకు కారణం తెలుస్తోంది. కాని ఒక్కోసారి కారణం తెలియకపోవచ్చు.  దొర్లిపడినందువల్ల కలిగిన నొప్పికి కచ్చితంగా కార్యకారణ సంబంధముంది.  పడిన సమయంలో గాఢనిద్రలో ఉన్నామనుకుందాం.  మనకు పడినట్లు తెలియనే తెలియదు. కానీ చేతికి నొప్పి ఉంటుంది.  ఆ నొప్పికి కారణమున్నా మనకు తెలియదు. అలాగే మన జీవితాల్లో జరిగే సుఖాలకు, దుఃఖాలకు కారణమున్నా మనకు తెలియకపోవచ్చు.. ఎవరికెంత ఉంటే అదే వారికి సరిపోతుంది. పసిపాప ఒక్కపైసా సంపాదించదు. కానీ తల్లి పాలిస్తుంది. పోషిస్తుంది. ప్రకృతి మేధస్సు గురించి మళ్లీ మళ్లీ అనుమానం వ్యక్తం చేయనవసరం లేదు.  ఆ మహా మేధాశక్తికి అబ్బురపడి తబ్బిబ్బు కావలసినదే!  ప్రకృతి నియమాలు సరిగా అర్థం కానంతవరకూ దుఃఖం వీడదు.  ఒక్కసారి అవగాహన అయితే హృదయం తేలికవుతుంది. ‘నీవు ఏది కావాలనుకుంటున్నావో, ఎప్పుడో అది అయి ఉన్నావనే సత్యాన్ని’ గ్రహించడమే ముక్తి, మోక్షం, నిర్వాణం! ముందుగా, కనిపించే దైవాన్ని దర్శించి తరించి, ఆపై కనిపించని దైవం వైపు దృష్టి సారిద్దాం. కొందరు కళ్లు తెరచి జగత్తును పరికిస్తూ, పరిశీలిస్తూ, పరిశోధిస్తూ, జగన్మోహనుని తిలకించి, పులకించి జన్మ ధన్యం చేసుకుంటారు. మరి కొందరు కళ్లు మూసుకొని, అంతర్నేత్రంతో అంతర్యామిని కనుగొని అనంత సుఖ సాగరంలో మునిగిపోతారు. ఓ చిన్నిపాప ముద్దులన్నీ మూటగట్టుకొని మన ముందు నిల్చుంది. అందమైన జడతో, ముచ్చట గొలిపే దుస్తులతో కళకళలాడుతున్న ఆ బంగారు తల్లిని చూసుకొని ఎంతగా మురిసిపోతామో! మహాలక్ష్మిలా వెలుగుతున్న పాపాయి ఎదురుగానే ఉండగా, చూసి సంతోషించడం మాని, పాప ఫొటోలు చూస్తూ కూర్చుంటే ఎలా ఉంటుంది? పాపను ప్రత్యక్షంగా చూసినప్పుడు కలిగినంత ఆనందం, ఫొటో చూసినప్పుడు కలుగుతుందా? నదులు, పూలతోటలు, లోయలు, వాటి హొయలు స్వయంగా చూడకుండా పుస్తకాలలో వర్ణచిత్రాలుగా చూస్తే ‘వర్ణనాతీత స్థితి’కి చేరుకుంటామా? సృష్టి సౌందర్యాన్ని తనివితీరా చూస్తూ, తన్మయత్వంతో ప్రకృతితో మమేకం కావడమే అర్చన, అదే అర్పణ! ఈ అద్భుత సౌందర్యం వెనుక దాగిన ‘అతని’ అనంత నైపుణ్యాన్ని ఆరాధించడమే ‘తపస్సు’. ఒక పూవు పూయడం సామాన్య విషయమా? చిన్న మొగ్గ వనె్నల కుసుమంగా వికసించడం ఎంత కష్టమైన కార్యం? ఒక గులాబీ పువ్వు సర్వాంగ సుందరంగా రూపుదాల్చడం ఎంత అపురూప విషయం?  నోబెల్ బహుమతి గెల్చుకున్న వందల మంది శాస్తవ్రేత్తలకు కాస్త మట్టి, కాస్త నీళ్లు ఇచ్చి వంద సంవత్సరాల గడువివ్వండి. ఒక్క మల్లెపువ్వును, కనీసం ఒక్క గడ్డిపువ్వును తయారుచేయమనండి. చేస్తారేమో చూద్దాం! పూలమొక్క చిన్న ప్రయోగశాల. చిన్నకాండం, రెండు కొమ్మలు, నాలుగు ఆకులు, ఇంత మట్టి, ఇన్ని నీళ్లు.. అంతే! సన్నసన్నని వేర్ల నుండి నీరు కొమ్మల్లోకి ప్రవహించి మొగ్గ తొడిగి అద్భుత పుష్పంగా పరిణామం చెందుతుంది. చూసేందుకు తేలికగా కనపడుతున్నా, లోతుగా పరికిస్తే ఎంత క్లిష్టమైన ప్రక్రియ ఇందులో ఇమిడి ఉన్నది! ఈ అపూర్వ చాతుర్యానికి హారతి పట్టాలి. మొట్టమొదటగా నిన్ను చూచి నువ్వే అబ్బురపడటం అలవరచుకో.  ఒకసారి అద్దంలో చూసుకో. నిన్ను చూస్తే ఆశ్చర్యం కలగడం లేదూ!  మనమేమో అది లేదు. ఇది లేదు. ఏమీ లేదు అని నిట్టూర్చుతాం.  మనకు అందమైన రెండు కళ్లున్నాయి. ఇంకేం కావాలి?  ఒక అంధుణ్ణి చూస్తే కళ్ల విలువ తెలుస్తుంది. కళ్లు లేవని అతడు బాధపడుతున్నాడు. కళ్లున్న మనం సంతోషించలేకపోతున్నాం. ఉన్న దాని యొక్క ‘ఉన్నతి’ని గ్రహించాలి. ఉన్నంతలో ఆనందించే నేర్పును పెంచుకోవాలి.
  • " టవల్..."బాత్రూమ్ లోంచి కేక కు చేతిలోని చీపురు పడేసి ఒక పరుగుతో స్టవ్ మీద పులుసును సిమ్ లో పెట్టి దండెం పైన టవల్ లాక్కొని మరో క్షణం లో బాత్రూమ్ లో దూరాను.శ్రీవారికి నాచేత్తో వీపు రుద్దితే కానీ ఆయనకు స్నానం చేసినట్లు వుండదు. అక్కడ మాయం అయ్యి దేవుడి ముందు ప్రత్యక్షం అయ్యాను. సాధారణంగా దేవుడు మన ముందు ప్రత్యేక్షం అవుతాడని చదివాము కానీ ఇక్కడ అంతే. పటాలన్నీ శుభ్రంగా తుడిచేసి బొట్టు పెట్టి పూలు పెట్టి దీపాలకు నూనె...అంతలో స్టవ్ పైన పులుసు దేవుడా ... అక్కడ మాయం అయ్యి స్టవ్ ముందు ప్రత్యక్ష మయ్యాను. క్యారియర్ కోసం పులుసు ఆరబెట్టి మళ్ళీ దేవుడి ముందు ప్రత్యక్షమయ్యాను. నూనె పోసిన దీపాలలో వత్తి తడిపి అగరబత్తులు వెలిగించి హారతి పళ్ళెంలో కర్పూరం బిళ్ళ వుంచి తిరిగిబయట కు వచ్చి క్యారియర్ సర్దడం మొదులు పెట్టాను. మీకు అనుమానం రావచ్చు ఇదేమి పూజని. హాహా..అది మావారి పూజకు ఏర్పాట్లు. ఆరబెట్టిన అన్నం పులుసు తాళింపు రసం పెరుగు అమ్మయ్య అన్నీ సర్దేశాను. దేవుడిగదిలో గణగణ మని గంట చప్పుడు. అవి దేవుడికి ఏమని వినిపిస్తాయో నాకు తెలీదు కాని నాకు మాత్రం "టిఫిన్ రెడీనా..క్యారియర్ రెడీ నా " అన్నట్లు వుంటుంది.  డైనింగ్ టేబుల్ పైన టిఫిన్ దానిపైన మూత,నీళ్ల గ్లాస్ వుంచి టైం చూసి అదిరిపోయాను. తొమ్మిది కావొస్తుంది.పాపెక్కడ.? అరగంటలో ఆటోడైవర్ హారన్ వినిపిస్తుంది.మైగాడ్. ఇంటి ముందు ఇసకలోహాయిగా ఆడుకొంటున్న పాపకు వేడి నీటితో స్నానం చేయించి యూనిఫాం వేసి బ్యాగ్ సర్ది అతికష్టం మీద ఇడ్లీ నోట్లో పెట్టి షూ వేసేలోపు..."టిఫిన్ తిన్నాక కాసిన్ని టీనీళ్ళు పోయమని అడుక్కోవాలా.." అన్న కేక కు స్టవ్ పైన సిద్ధంగా వుంచిన టీని వేడి చేసి టీ గ్లాస్ తో శ్రీవారిముందు ప్రత్యక్షం అయ్యాను. టైం చూస్తూ అసహనంగా " చక్కెర వుందా చూసావా " అంటూ నావైపుచూస్తూ ఆఫీసు కు పదినిముషాలు లేటవ్వడం నేనే కారణం అయినట్లు ఆయన చికాగ్గా చూస్తూ తాగిన టీ గ్లాస్ నాచేతిలోవుంచి వెళ్ళి పోతూవుంటారు. నేను వెనకనే హడావిడిగా వెళ్ళి క్యారియర్ చేతికి అందిస్తే తనపట్ల నేను బాధ్యతగా ప్రవర్తిస్తున్నట్లు.లేకపోతే లేనట్లు. సింపుల్ కెమికల్ టెస్టు. ఆయన అన్ని విషయాల్లో అలాంటి ఫీలింగ్స్ నే  ప్రత్యక్షగానో పరోక్షంగానో వ్యక్తపరుస్తుంటాడు. ఉదయం ఆలస్యంగా లేసి చేతిలో మొదటి టీ రౌండ్ మొదలయ్యి నాలుగయిదు రౌండ్ లతో ఉదయం ముగుస్తుంది.పొయ్యి పైన కూరో అన్నం వుడుకు తున్న పాత్రలు కనీసం రెండు సార్లన్న వాటిని దించి టీపాత్ర పెట్టాల్సిందే. నాకు లాగే మా పాత్రలూ సహనంగా భరిస్తాయి...పాపం అరవడానికి మా యిద్దరికీ నోరు లేదు.పేపరు టీవి న్యూసు మధ్య లో చిరాకు మోముతో నవ్వితే నా డిసిప్లైన్ చెడి పోతుందని అటు ఇటు హడావుడి చేస్తూ ఆయన ఉదయం చేసే పని. అందమైన స్వచ్ఛమైన ఉదయాన్ని అలా ఖర్చు పెట్టేసి నేను ఆఫీసు కు పరిగెడతాను. ఏరోజు నడిచిన పాపాన పోలేదు. " అసలు మీకెందుకండీ ఉద్యోగాలు. ఇంటి దగ్గర హాయిగా సంసారాలు చేసుకోక. భర్త పిల్లలన్నా సరిగా చూసుకోవచ్చు కదా.(అంటే ఇప్పుడు చూసుకోవడం లేదా )ఇక్కడ ఇలా రోజూ లేటుగా వచ్చి మా ప్రాణాలు విసిగించక. కౌంటర్ లో క్యూ చూడు." అలా అరుస్తూ వున్నది నా రెండో మొగుడు! ఆశ్చర్యపోకండి. ఆఫీసులో బాసు. మా సునీత ఒక మాట అనేది ' ఆడదానికి ఇంట్లోనే ఒక మొగుడు బయటకెలితే అందరూ మొగుళ్ళే' అని అంటే మగవాళ్ళ డామినేషన్ అలా వుంటుందని సాయంత్రం ఏ ఆరింటికో గూడు చేరుకొంటా రకరకాల యుద్దాలు చేసి. సాయంత్రం పూట కాఫీతాగుతూ మంచి పాటలు వింటూనో మంచి పుస్తకం చదువుతూ గడపాలనుకొనేదాన్ని కదా. కాని ఇప్పుడు అలా కుదరదు. స్కూలు నుంచి చింపిరిజుట్టు తో మాసిన బట్టలతో వచ్చిన పాపను...ఇంటిని సంస్కరించడం మొదలు పెడతాను ఆ తరువాత ఆయన జిహ్వ చాపల్యానికి సరిపోయేలా నా మేధస్సు తో కనిపెట్టి వండాలి. అర్దంకాలేదా...అంటే వాతావరణం చల్లగా వాన పడ్డా చపాతీ పూరీ లాంటివి.వాటికి మ్యాచ్ అయ్యే కర్రీలతో తయారుచేయవలసి వుంటుంది. అలాకానీ సమయాల్లో పెసరట్లు అట్లు పలావులు.అలా సమయానికి తగు పాటలా వండాలి. రొటీనుగా అవే కాకుండా బోర్ కొట్టకుండా నిన్న ఏమి వండానో మొన్న ఏమి వండానో గుర్తు పెట్టుకొని జాగ్రత్త గా వండాల్సి వుంటుంది.అలా రాత్రి పనులు పూర్తయ్యేసరికి టైం తొమ్మిదో పదో అవుతుంది. పెళ్ళవ్వగానే 'జీవితం నూరేళ్ళ పంట ' అని ఎందుకు ఆశ్వీర్వాదం చేస్తారో తెలీదు.స్పెల్లింగ్ మిస్టేక్ అనుకొంటా.పంట కాదది వంట. ఏం చేద్దాం ఙ్ఞానోదయాలన్నీ ఆలస్యంగానే జరుగుతాయి.  నాకిష్టమైన శోభారాణి లత పాటలు, పుస్తకాలు కథలు కవిత్వం ఎప్పుడో మరిచిపోయాను. ఆయన ఇల్లు చేరేలోపు పాపను నిద్రపెడుతూ కాసింత కునుకు ఎక్కడో లీలగా 'చాలు మాకు తండ్రీ కొంచెం పుణ్యం కించిత్తు పాపం కాస్త కన్నీరు మరికాస్త సంతోషపుతేనీరు చాలు తండ్రీ సరదాగా నిజాయితీ గా జాలి జాలిగా హాయి హాయిగా బతుకుతాం.' తిలక్ వాక్యాలు అమృతం కురిసిన రాత్రి ఏమయ్యిందో పుస్తకం. వెతుక్కొనే ఓపిక లేదు.పదిదాటాక పెద్ద నిట్టూర్పుతో ఇంటికి వస్తారు.రోజూ ఆలస్యంగా వస్తారే లాంటి ప్రశ్నలకు ముందుగానే జాగ్రత్త ఈ నిట్టూర్పు. ఇక పదునైన ప్రశ్నలు ఇంకేమి అడుగుతాం. అలిసి వచ్చాడని బోలెడంత జాలి కరుణతో వేడి వేడిగా పక్కన కూర్చుని కొసరి కొసరి వడ్డించేస్తా. నా అంత అమాయక ప్రాణి ఆయనంత సుఖపురుషుడు ఇక పుట్టరేమో.టీవిలో ఇష్టమైన డైరెక్టర్ సినిమా పోతూవున్నా సరే మనస్సు నే కాదు కళ్ళనూ కట్టేసి ఉదయం ఐదింటి కి అలారం పెట్టుకొని కళ్ళు మూసుకొంటా. ఆయన హాల్  లో చూస్తూన్న సినిమా చప్పుడుతో నిద్ర పట్టక ఉదయానికి లేవలేనేమో స్విచ్ వేస్తే స్టవ్ వెలిగినట్లు స్విచ్ వేస్తే పిండిరుబ్బినట్లు స్విచ్ వేస్తే నిద్రవస్తే బావున్ను అనిపిస్తుంది. చివరికి ఇలా మరమనిషిలా మారిపోతున్నా. నవ్వడం తినడం నిద్రపోవడం కూడా జీవం లేకుండా జరిగిపోతున్నాయి. నా జీవితం నా చేతులు దాటిపోయింది. చాలా క్రమశిక్షణతో ఆర్మీసోల్జర్ లా అది చెప్పినట్లు నేను వింటున్నా. నాలో చదవాలనే కోరిక చచ్చిపోయింది.రాయాలనే ఆశ ఆగిపోయింది. నేను ఏమో నాకే తెలీయడం లేదు. ప్రతిరోజూ ఒకే చక్రం లో ఇరుక్కు పోయాను. చివరికి మనస్సు విప్పి ఉత్తరం రాసి ఎంత కాలమయ్యిందో. నాలుగు అక్షరాలు రాయగలనా అనే భయం నన్ను చంపేస్తుంది. ర్యాక్ లో పుస్తకాలు గోడపైన గిటార్ గుండెగది దాటని అక్షరాలు ఆకాశంలో వెన్నెల అన్నీ అసంపూర్ణంగా మిగిలిపోయాయి. నాకలలన్నీ ఏమయిపోయాయి..అసలు నేను ' జీవిస్తున్నానా ' ?! ఏదో ఒకటి చేయాలి. నేనిలా వుండలేను.రొటీన్ గా 'నా జీవితం ' ఇలా అయిపోవడాన్ని నేను ఒప్పకోను. ఏదో చేయాలి మార్పు కోసం. జీవం వుంటే కదా జీవితం.  ఉత్తరం పూర్తయింది.రాయడానికి ముందుగా ఇన్నాళ్లూ ఉత్తరాలు రాయలేక పోతున్నందుకు కారణాలు రాసాను. నన్ను అర్దం చేసుకుని మంచి ఉత్తరాలు రాయవెందుకు నీవు బాధపడి నన్ను బాధ పెట్టకు ప్లీజ్ .
  • ముద్గలుడు  ఎవరో ? ఏమిటో ?  ఈ తరం వారికి   తెలియదు .. ఇతగాడు  సత్యాన్నే నమ్ముకున్న నీతి పరుడు.. కటిక పేదవాడు .    పొలంలో మిగిలిన వడ్ల గింజలను ఏరుకుంటూ, ఎవరన్నా దాతలు ధాన్యాన్ని దానం చేస్తే స్వీకరిస్తూ అతను కాలం గడిపేవాడు. ముద్గలుడు పేదవాడే కావచ్చు.  లేనివాడే కావచ్చు, కానీ తనకి ఉన్నదాన్ని అతిథులతో పంచుకునే ఉదారహృదయుడు. పైగా ముద్గలుడు పక్షపవాసం అనే వ్రతాన్ని చేసేవాడు. అంటే పాడ్యమి నుంచి చతుర్దశి వరకూ ఉపవాసం ఉండి అమావాస్య లేదా పౌర్ణమి రోజులలో మాత్రమే ఆహారాన్ని భుజించేవాడు. ముద్గలుని సత్యనిష్ట నానాటికీ ముల్లోకాలలోనూ వ్యాపించసాగింది. సాక్షాత్తు దుర్వాసమహర్షే, ముద్గలుని సంకల్పం ఎంత దృఢమైనదో తెలుసుకోవాలనుకున్నాడు. అందుకని ఒక యాచకుని వేషంలో ముద్గలుని ఇంటికి చేరుకున్నాడు. ఆ రోజు ముద్గలుడు ఉపవాస దీక్షని విరమించి భోజనం చేసే సమయం. ముద్గలుడు ఆహారాన్ని ఇలా చేతిలోకి తీసుకున్నాడో లేదో... ఇంటి ముందర యాచకుడు కనిపించాడు. ఒంటి మీద సరిగా గుడ్డయినా లేకుండా, జడలు కట్టేసి, క్రోధమే ఆయుధంగా ఉన్న ఆ యాచకుని చూసి ముద్గలుడు సాదరంగా ఆహ్వానించాడు. తన ఇంట్లో ఉన్న ఆహారాన్ని అతని ముందు ఉంచాడు. దుర్వాసుడు ఆ ఆహారాన్ని తిన్నంత తిన్నాడు, మిగిలిందంతా ఒంటికి పూసుకున్నాడు. ఆపై తన దారిన తను చక్కా పోయాడు. ముద్గలుడు ఆ పదిహేనవ రోజున కూడా నిరాహారంగా మిగిలిపోయాడు. ముద్గలుడు ప్రతి పక్షానికీ తన ఉపవాసాన్ని విరమించేందుకు సిద్ధపడటం. అదే సమయంలో ఆ ఉన్మత్తుడు వచ్చి తిన్నంత తిని, మిగతాది నేలపాలు చేసి పోవడం! ఇలా ఒకసారి కాదు, రెండుసార్లు కాదు.... ఆరు సార్లు జరిగింది. చివరికి దుర్వాసుడు, ముద్గలునికి తన నిజరూపంలో దర్శనిమిచ్చాడు. 'ముద్గలా నీ ఆతిథ్యం, ఉపవాసవ్రతం అసాధారణమైనవి. నీ వ్యక్తిత్వం ఇంత ఉన్నతమైనది కాబట్టే నువ్వు ఇన్నాళ్లుగా ఆకలిని కూడా తట్టుకుని జీవించగలిగావు. నీ దీక్షకు మెచ్చాను. నీకు స్వర్గలోకప్రాప్తిని అనుగ్రహిస్తున్నాను,' అంటూ వరాన్నిఇచ్చి వెళ్లిపోయాడు. దుర్వాసుడు వరం ఇచ్చినట్లుగానే కొన్నాళ్లకి దేవదూతలు ముద్గలుని స్వర్గానికి తీసుకువెళ్లేందుకు వచ్చారు. ముద్గలుని దేవవిమానంలో కూర్చోమంటూ ఆహ్వానించారు. 'స్వర్గానికి వెళ్తాం బాగానే ఉంది. అక్కడి మంచిచెడులు ఏమిటో నాకు ఒక్కసారి  చెప్పండి ' అని దేవదూతలను అడిగాడు ముద్గలుడు. ముద్గలుడు అడిగిందే తరువాయి దేవదూతలు స్వర్గం  అందచందాల గురించీ, సౌకర్యాల గురించీ తెగ వర్ణించారు. అక్కడ అందాలే తప్ప ఆకలిదప్పులు ఉండవనీ, సుఖాలే తప్ప రోగాలు ఉండవనీ ఊరించారు. ఇదంతా విన్న ముద్గలుడు సాలోచనగా- 'మీరు స్వర్గంలో కనిపించే సానుకూలతల గురించి చెప్పారు. మరి అక్కడ ఏమన్నా దోషాలు ఉన్నాయా?' అని అడిగాడు. ముద్గలుని ప్రశ్నకు దేవతూతలు కాస్త ఇబ్బందిపడుతూ- 'భూమి మీద ఉన్నప్పుడు చేసిన పుణ్యాల వల్ల స్వర్గ ప్రాప్తి లభించింది కదా! అయితే అక్కడ మళ్లీ పుణ్యం చేసే అవకాశం ఉండదు. పైగా మీరు స్వర్గంలో సుఖాన్ని అనుభవిస్తున్న కొద్దీ ఆ పుణ్యం తరిగిపోతుంది. ఎప్పుడైతే ఆ పుణ్యం పూర్తిగా తరిగిపోతుందో... తిరిగి ఈ భూలోకం మీద జన్మించాల్సి ఉంటుంది. అలా స్వర్గాన్ని వీడే సమయంలో మనసు వేదన చెందక మానదు. పైగా భూలోకంలో తిరిగి జన్మించకా తప్పదు!' అని చెప్పుకొచ్చారు. దేవదూతల మాటలు విన్న ముద్గలుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆపై కాసేపు ఆలోచించి... 'అయ్యా! ఈ స్వర్గమేదో మళ్లీ సంసారబంధాన్ని కలిగించేదిగానే ఉందికదా! పుట్టుక , చావుల చక్రంలోకి మళ్లీ దించేదిగానే ఉందికదా! అబ్బే నాకు అలాంటి స్వర్గం వద్దుగాక వద్దు. ఎప్పటికీ సంసారంలోకి రాని జన్మరాహిత్యమే నాకు కావాలి. ఇక మీదట అలాంటి మోక్షం కోసమే నేను సాధన చేస్తాను. దయచేసి మీరు వెళ్లిరండి,' అంటూ ఆ దేవదూతలను పంపి వేశాడు. అటుపై సన్యాసాన్ని స్వీకరించి తపస్సాధనలు చేసి మోక్షాన్ని సాధించాడు. తన సాధనలో తెలుసుకున్న విషయాలతో గణేశుని మహత్యాన్ని వివరించే ముద్గల పురాణాన్ని, విష్ణుమూర్తిని ఆదిపురుషునిగా పేర్కొంటూ ముద్గల ఉపనిషత్తునీ రచించాడు.
  •  “హలో.. మేడమ్”  “హలో .. ఎవరు?”  “సుగుణ మేడమ్ గారేనా?? ‘అమెజాన్’ నుండి మీకో పార్సిల్ వచ్చింది. పెద్ద అట్టపెట్టె".   “తీసుకు వస్తున్నారా?”  “ క్యాష్ ఆన్ డెలివరీ మేడమ్... రెండువేల చిల్లర ఉంది.”  “పర్లేదు తీసుకురండి. పే చేస్తాను”  “ఇక్కడ కస్తూరి బా గర్ల్స్ స్కూల్ అని ఉంది. వెలుగొండ రూట్ లో ఉన్న స్కూల్ .. ఆదేగా?”  “అవును. అక్కడే ఉన్నాను. తీసుకురండి”  “సారి మాం కనీసం 18 కి మీ పైగా రావాల్సి ఉంటుంది. సర్వీస్ గిట్టదు. మీరు సాయంత్రం. టౌన్ లోకి వచ్చినప్పుడు తీసుకుంటారా?”  “నేనయినా ఆ పార్సిల్ ఇక్కడికి తీసుకు రావాల్సిందే. మీరే పంపండి. అడిషనల్ గా పెట్రోల్ ఖర్చు నేను ఇస్తాను” .  డెలివరీ బాయ్ స్కూల్ కి వెళ్ళేసరికి గంట పైన పట్టింది.  పార్సిల్ పెట్టె పెద్దది కానీ బరువు పెద్దగా లేదు.  స్కూల్ కి వెళ్ళే సరికి సుగుణ మేడమ్ గారు క్లాస్ లో ఉన్నారు.  ఆఫీసు లో  డెలివరీ ఇచ్చేసి వస్తుంటే . దూరపు బంధువు కూతురు అక్కడే చదువు తున్న విషయం అతనికి గుర్తొచ్చింది. గ్రౌండ్ లో తోటి పిల్లలతో కలిసి చెట్ల కింద కూర్చుని చదువుకుంటున్న ఆ అమ్మాయిని కలుసుకుని పలకరించాడతను. “అన్నా .. సుగుణ టీచర్ కోసమా? పార్సిల్ తెచ్చావా?” 9 వ క్లాసు చదువుతున్న ఆ అమ్మాయి అడిగింది.  “పార్సిల్ . విషయం నీ కెలా తెలుసు?”  “స్కూల్ లో పిల్లలందరికోసం తెప్పిస్తారు టీచర్ గారు. ఆమె స్వంత డబ్బు తో.. మాకు ఇక్కడ ‘అమ్మ’ ఆమే"   ఆ అమ్మాయి చెప్పింది. ..  “హలో.. బాబూ “  “మేడమ్ చెప్పండి”  “ఇందాక కార్టన్ పెట్టె డెలివరీ ఇచ్చావు.  చిల్లర ఇచ్చేటప్పుడు. పొరపాటున రెండొందలు ఎక్కువ ఇచ్చావు”  “లేదు మేడమ్ కరెక్ట్ గానే ఇచ్చాను. మా చెల్లెలు ఆ స్కూల్ లోనే ఉంది. అంత మంది ఆడపిల్లలకి మీరు నాప్కిన్స్ కొనిస్తున్నప్పుడు. ఒకరిద్దరికి నేను ఇవ్వలేనా? పార్సిల్ డెలివరికి నాకు వచ్చే డబ్బు మేడమ్ అది. మిమ్మల్ని మర్చిపోను మేడమ్. మీరు నాకు గుర్తుంటారు . నమస్తే”
  • ఆరో అంతస్తులో ఉన్న ఆఫీసుకి రాగానే అతను కిటికీ ఉన్న వెనిషింగ్ బ్లిండ్స్ పక్కకి తొలగించి చూశాడు.  కింద లాన్ లో ఆమె అదే బెంచీ మీద కూర్చుని ఉంది.  అరగంట తర్వాత, మెల్లిగా తన ఆఫీసుకు, తర్వాత తన ఛాంబర్ కి వస్తుంది.  తిరిగి అదే ప్రశ్న వేస్తుంది. “వినయ్ ఎక్కడ?” తను సమాదానానికి పదాలు వెతుక్కుంటాడు. గొంతు సవరించుకుంటాడు.  ఏదో చెబుతాడు. అందులో నిజం లేదని అతనికి, ఆమెకి కూడా తెలుసు.  పది రోజుల నుండి ఇదే జరుగుతుంది.  పది రోజుల క్రితం ఆమె మొదటి సారి తనని కలిసి ఇదే అడిగింది “వినయ్ ఎక్కడ?” “కూర్చుని వివరంగా అడుగుతారా ?” ఆమె మొహం లోని గ్లో ని గమనిస్తూ చెప్పాడు.  “నేను ఆమని. ఎంబీయే చేస్తున్నాను. వినయ్ నాకు గత కొన్నేళ్లుగా తెలుసు. రెండు నెలల క్రితం వివాహం చేసుకోవాలని అనుకున్నాం. తనకి ఎవరు లేరు. మా ఇంట్లో ఒప్పుకోలేదు. ఇంట్లో అన్నీ తెంచుకుని వచ్చేశాను. వినయ్ ఇక్కడే ఐ‌బి‌ఎం లో పని చేస్తాడు. మూడు రోజుల నుండి అతని జాడ లేదు. కంప్లైంట్ ఇచ్చాను. మిమ్మల్ని కలవమన్నారు.” ఆమె కళ్ళు దాచుకుంటూ చెప్పింది. ఆమె మెడలో నల్ల పూసల గొలుసు ఉండటం గమనించాడు అతను.  అతను ఆమెను బయట కూర్చోమని చెప్పి ఇంటర్ కం లో మాట్లాడాడు. తర్వాత ఆమెని పిలిచి “వి విల్ ఫైండ్ ఔట్. వై డోంట్ యు గో హోం ఐ మీన్ టు యువర్ పేరెంట్స్” ఆమె బేలగా చూసింది. “వినయ్ తోనే నా జీవితం. అతను ఎక్కడున్నాడో అర్ధం కావటం లేదు. ఫ్రెండ్స్ కాంటాక్ట్ లో లేడు. అతని వద్ద నుండి’ సీ యు సూన్’ అనే వాట్స్ అప్ మెసేజ్ తప్ప. ఫోన్ కూడా స్విచ్ ఆఫ్ అయింది. ఆఫీస్ కి లీవ్ అప్లై చేసి ఉన్నాడు. అతనికి ఏమయినా అయితే నా జీవితం ముగిసినట్టే ”  “డూ నాట్ వర్రీ. వి విల్ ఫైండ్ హిమ్. గివ్ అస్ సం టైమ్. మీన్ వైల్ యు బెటర్ గో హోం ”  **  తలుపు చప్పుడయింది.  ఆ మే .. అదే ప్రశ్న. “వినయ్ ఎక్కడ?”  అతనికి ఏం చెప్పాలో అర్ధమవలేదు.  మొదటి భార్యని చంపిన కేసులో అరెస్టయి రిమాండు లో ఉన్నాడని ఎలా చెప్పాలో అసలు అర్ధం కాలేదు.
  • అతనికి మెలుకువ వచ్చింది. నిజానికి మెలుకువ అనే పదమే కరెక్ట్ కాదు.  అసలు నిద్రపట్టలేదు అనటం సబబు.  గత కొన్నాళ్లుగా తల పోటుగా ఆలోచనలు కానీ  ఇప్పుడు లేదు.  ఎందుకంటే తను నిర్ణయించుకున్నాడు.  తన నిర్ణయం లో ఎలాటి మార్పు ఉండదు.  ** తలగడ కింద చేత్తో తడిమాడు. తను తెచ్చుకున్నది అక్కడే ఉంది.  లోహం తో చేసిన చిన్న డబ్బా.. అది.  మెడలో వేసుకునే తాయత్తు సైజు లో ఉంది.  ఎక్కడ ఉండే వాడు ? ఎంత సౌకర్యంగా ?  అసలు ‘రేపు’ అనే పదానికి భయపడకుండా ?  ** ఎందుకు? అసలు ఎందుకు తన కి పరిస్థితి వచ్చింది. ఆశ .. ఆశేనా ?  అవును ఆశే, ఆశ కూడా కాదు అత్యాశ ,  జూదం మిగులు డబ్బుతో ఆడితే పర్లేదు కానీ ఎక్కడ ఆపాలో తెలీలేదు ??  నిలువుగా మునిగిపోయాడు. ఉన్న డబ్బు అంతా కుమ్మరించేశాడు. ఎంత డబ్బు? లక్షలు, కాదు కాదు రెండున్నర కోటి ?  ఆరేళ్లుగా భార్యా పిల్లలని పట్టించు కోకుండా?  పగలు రాత్రి తేడా లేకుండా, సరయిన తిండి తినకుండా, విశ్రాంతి లేకుండా సంపాదించిన డబ్బు? ఒక్క సారి గా రాష్ట్రం కా ని రాష్ట్రం లో మహాబలిపురం లో ఆరు ఎకరాలు ఎగబడి కొనేశాడు. రెండేళ్లలో రెండు రె ట్లు పెరుగుతాయని ఆశ పడ్డాడు. తన జీవితం మారి పోతుందని కలలు కన్నాడు.  ** ఇప్పుడు ఏమయింది.? లాండ్ మీద సివిల్ వాజ్యం నడుస్తుంది. కోర్టు నోటీసు వచ్చింది. స్టేటస్ కొ ఇచ్చారు.  అమ్మటానికి లేదు. కొనేవాడు లేడు. ** ఎంత డబ్బు ?? ఎంత డబ్బు? మూడు నాలుగు రూపాయల వడ్డీకి కూడా తెసుకెళ్లి ఇన్వెస్ట్ చేశాడు. ఎండా వాన తో సంబంధం లేకుండా వడ్డీలు పెరుగుతున్నాయి. మొత్తం వ్యవస్థ అంతా స్థం భించింది.  ఉన్నవన్నీ అమ్మి కట్టు బట్టల్తో మిగిల్తే  చాలు అనే పరిస్తితి.  తాను ఒట్టి కుండ. గాలిలో దీపం.  ** ఇప్పుడు తనను కాపాడేది. తలగడ కింద ఉన్న తాయెత్తే ..  ఆందులో ఉన్న ‘పొటాషియం సైనేడ్’ ఒక్కటే  నాలుక మీద రుచి తెలిసే లోపు ప్రాణం పోతుంది  అంతా ప్రశాంతం ఏ సమస్యలు ఉండవు.  హాయిగా ఉంటుంది .. హా యి గా .. ** అతను తలతిప్పి మంచం పక్కనే చాప మీద బొంత వేసుకుని పడుకున్నభార్య  రాజ్యాన్ని , పాలు తాగుతూ నిద్రపోతున్న తమ గారాల పట్టి ని గాజు కళ్ళతో చూశాడు.  ఖరీదయినా జీవనం గడిపేటప్పుడు ఎలా ఉందో,  రెండు గదుల ఈ ఇంట్లో కి మారాక కూడా అలానే ఉంది రాజ్యం .  అదే అమాయకత్వం అదే చిరునవ్వు.  తనంటే అదే ప్రేమ అదే నమ్మకం. ** అతడు చెదిరిన రాజ్యం పమిటని తల్లిని హత్తుకు పడుకున్న ‘నైమీ' ని చూస్తుండి పోయాడు. తన కుమార్తె చిన్ని కాలికి ఉన్న వెండి పట్టాల వద్ద అతని చూపులు ఆగి పోయాయి.  బహుశా రాజ్యానికి ఆమాత్రం ‘నగ’ కూడా మిగల్చలేదు. వెచ్చటి కన్నీళ్లు అతని చెంపల నుండి తలగడ మీదకి జారాయి.  అతను తలగడ కింద తడిమి తాను తెచ్చుకున్న డబ్బా అందుకుని లేచి కూర్చున్నాడు. .. హఠాత్తుగా  అతనికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది . రేపు ఎలా ఉంటుంది ? రాజ్యం లేసే సరికి తను మంచం మీద నిస్తేజంగా పడి ఉంటాడు.  రాజ్యం ఏం చేస్తుంది? గుండెలు పగిలేలా ఏడుస్తుందా? నైమీ ?? మా నైమీ ?? రాజ్యం ఏడవటం అనే ఆలోచన అతని గాయాన్ని మరింత నలిపింది.  'ఇంటి యజమాని' తన శవాన్ని ఇంట్లో ఉండనిస్తాడా? .. శవం తో పాటు రాజ్యాన్ని .. నైమి ని బయటకి గెంటి ?? అతనికి దుఃఖం  ఆగలేదు  చేతుల్లో ముఖం దాచుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడవ సాగాడు. *** ఎప్పుడు లేచి వచ్చిందో రాజ్యం అతని పక్కన కూర్చుని ఉంది.  “ఏమయింది బావా ? “ అంది. అతను దుఃఖం  ఆపుకోలేక పోయాడు . . “రాజీ నీకు అన్యాయం చేశాను అంతా కాజేశాను . నేను వెళ్ళి పోతాను”  భార్యని  కరుచుకుని ఏడ్చేశాడు. ** ఆమె అతన్ని పొదివి పట్టుకుంది.  ఎద లోపలి భారం తగ్గేదాకా ఏడవనిచ్చింది. ..  “బావా .. నువ్వు .. చాలు నాకు. .. మనం మళ్ళీ జీవితం మొదలెడదాం. ఎక్కడి కయినా వెళ్ళి పోదాం.  ఇక్కడ అన్నీ అప్పగించేసెద్దాం.  ‘పోలిక’ ఎవర్ని అయినా చంపేస్తుంది.  మనలాటి వారిని ఇంకా త్వరగా చంపేస్తుంది.  మనకి వయసు ఉంది. ఆరోగ్యం ఉంది. దేవుడిచ్చిన కాళ్ళు చేతులు ఉన్నాయి.  ఎంతో కొంత చదువుంది. మనం మళ్ళీ మొదలెడదాం. మనకిప్పుడు మన తప్పులు తెలుసు.కాబట్టి నిలదొక్కుకోవటానికి ఎక్కువ కాలం పట్టదు. మన దగ్గర విలువయిన అనుభవం ఉంది. నిలకడ లేని ఆరాటం పెద్ద జూదం. జూదం ఆడేవాళ్లు ఓటమికి భయపడ కూడదు. ఏ డబ్బయితే ఆరేళ్ళ నుండి నిన్ను మానుండి పరిగెత్తిచ్చిందో అదే డబ్బు మనని ఒకటిగా కలిపింది. బావా .. నన్ను .. మన నైమి ని వదిలి, నువ్వు ఎలా ? “ రాజ్యం అతన్ని చుట్టుకు పోయింది. ఆ సాంగత్యం వాళ్ళిద్దరికి బలాన్ని, భరోసా ని ఇచ్చింది.  ** పక్క మీద 'నైమి' కదిలింది. తండ్రి లేచి పిల్లని ఎత్తుకున్నాడు.  ఆ గదికి ఉన్న చిన్న కిటికీ వద్దకి వెళ్ళి చేతి లో ఇమిడి ఉన్న డబ్బాని బయట కాలవలో పడెట్టు విసిరేశాడు.  .. దూరంగా కొత్త సూర్యుడు చీకటిని ఊచ కోత కోస్తున్నాడు. ......SUSRI