Latest News
సాహిత్యం

అవే కళ్ళు !!!

1st Image

కరెంట్ పోవడంతో ఫ్యాన్ ఆగి పోయింది.  దూరంగా ఎక్కడో పిడుగు పడిన శబ్దం.
ఆ శబ్దానికి మంచి నిద్రలో ఉన్న లీల ఉలిక్కి పడి లేచింది.  
కిటికీ తలుపులు వేయకపోవడంతో అవి గాలికి టక టకమని కొట్టుకుంటున్నాయి.
ఇల్లంతా చిమ్మ చీకటిగా ఉంది. కళ్ళు పొడుచుకున్నా ఏమి కనిపించడం లేదు.
ఇప్పుడేంటో ఈ గాలి …వాన విసుక్కుంటూ లేచి కూర్చుంది లీల. చీకటంటే తనకు చచ్చేంత భయం. 
చిన్నప్పటి నుంచి అంతే.  రఘు కరెంట్ పోతే తనను ఆట పట్టించే వాడు . భయపెట్టేవాడు. 
తను కేకలు పెట్టేది…రఘు తను భయపడటం చూసి పగలబడి నవ్వేవాడు. 
వర్షం జోరు పెరిగినట్టుంది ….మళ్ళీ ఉరుములు మెరుపులు. 
అంతలో వీపును ఎవరో చేత్తో తాకిన ఫీలింగ్ ...మరో క్షణం గడిచేక వీపుమీద చేత్తో నిమురుతున్నట్టు అనిపించింది.
లీలకు భయమేసింది. అలా వీపు నిమిరే అలవాటు రఘుకుంది. అదే స్పర్శ.. అదే ఫీలింగ్. 
కానీ అది అసాధ్యం…రఘు చనిపోయి నెలరోజులవుతోంది. 
మరెవరు ? ఇంట్లో తనొక్కతే ఉంది. 
రాజు వస్తానని చెప్పి రాలేదు. ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసింది. చీకటి కావడంతో ఏమి కనబడటం లేదు.
అవును … ‘సెల్ లో టార్చ్ ఉండాలి కదా’ ఆ విషయం గుర్తుకొచ్చి తలగడ కింద వెతికేందుకు చేయి దూర్చింది. 
అంతలో ఎవరో చేయి పట్టుకుని లాగినట్టు అనిపించింది. 
ఆ స్పర్శ చల్లగా ఉంది. ఆ చల్లదనం తో ఆమె చేయి జిల్లుమంది.
ఒక్క సారిగా గుండె జల్లుమంది. 
‘మరీ అంత భయ పడితే ఎలా ?’చెవిదగ్గర నవ్వుతూ అన్నట్టు వినిపించింది.
ఆ గొంతు రఘు దే …నో డౌట్. కానీ అదెలా సాధ్యం ?? రఘు దెయ్యమై ఇలా వెంబడిస్తున్నాడా ?
దెయ్యం అన్న ఊహకే లీల వెన్నులో వణుకు పుట్టింది.
ఒక పక్క భయంగా ఉన్నప్పటికీ, గుండె బిగ పట్టుకుని తలగడ  కింద సెల్ కోసం వెతికింది.
అది చేతికి దొరకడం తో ధైర్యం వచ్చింది.  అమ్మయ్య అనుకుని సెల్ ఆన్ చేసి క్షణంలో టార్చ్ లైట్ వేసింది. 
“మంచం పై ఎవరైనా ఉన్నారా?” అని చూసింది….ఎవరూ లేరు.
అయితే అంతా తన భ్రమేనా ? కొవ్వొత్తి ఎక్కడుందో? 
మెల్లగా లేచి వెళ్లి డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ సొరుగులో నుంచి కొవ్వొత్తి తీసి వెలిగించింది. కొంచెం వెలుతురు వచ్చింది. 
కిటికీ రెక్కలు మూద్డామని హాల్లోకి వస్తుండగా తలుపు కొట్టిన శబ్దం 
“ఎవరదీ ?” అరిచింది. అటునుంచి సమాధానం లేదు. మరల ఎవరో తలుపు కొట్టిన శబ్దం. 
“ఎవరక్కడ ?” పెద్దగా కేక వేసింది. 
‘వెళ్లి తలుపు తీస్తే ?అమ్మో వద్దులే’ అనుకుంటుండగా కిటికీ దగ్గర  అలికిడి అయింది.
అంతలో బలంగా వీచిన గాలికి కొవ్వొత్తి ఆరిపోయింది. 
చకచకా వెనక్కి వచ్చి మంచంపై కూర్చుంది. ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. 
‘ఈ రాజు ఎక్కడున్నాడో? ‘ అనుకుని ఫోన్ చేసింది. మూడు సార్లు చేస్తే అప్పుడు ఎత్తాడు 
“ఎక్కడున్నావ్” విసుగ్గా అడిగింది 
“వద్దామనుకున్నా …ఇంతలో వాన … అది చెబుదామని  ఫోన్ చేస్తే నీ ఫోన్ ఆఫ్ లో ఉంది.” అన్నాడు. 
“అన్ని అబద్ధాలే… నా ఫోన్ ఆన్ లో ఉంది. వాన అనే వంకతో పెళ్ళాం పక్కన పడుకుని కులుకుతున్నావా ?”
“మధ్యలో ఆమె సంగతి ఎందుకు ?”
“నీ సంగతి నాకు తెలీదా ? నేను ఇక్కడ భయంతో చస్తున్నా… రఘు దెయ్యం లా వెంట పడుతున్నాడు.”
“దెయ్యమా ?వాట్ నాన్సెన్స్”
“నాన్సెన్స్ కాదు నిజమే… ఇక్కడ మంచం మీద కూర్చుంటే  వెనుకనుంచి నా వీపు నిమిరేడు. 
తలగడ కింద సెల్ తీస్తుంటే చేయిపట్టుకున్నాడు.” 
“అది నీ భ్రమ … ఎక్కువగా అతని గురించి ఆలోచిస్తే అలాగే అనిపిస్తుంది. “
“ఎంతైనా మొగుడు కదా …. ఆలోచనలు రాకుండా ఎలా ఉంటాయి . 
నాకెందుకో భయమేస్తోంది. మనం రఘుని చంపి తప్పు చేసాం అనిపిస్తోంది.” 
“ఇపుడు తప్పు అనుకుంటే ఎలా ?లేక పోతే ఆస్తి ఎలా వస్తుంది?”
“ఏమో నీ మోజులో పడి నువ్ చెప్పిందల్లా చేశా… ఇపుడెమో భయంగా ఉంది.”
“భయపడే కొద్దీ భయమేస్తుంది.” 
“సరే నువ్వు రా మరీ” అంది గోముగా 
“సరేలే.” అన్నాడు 
వాన కొంచెం తగ్గినట్టుంది .కరెంట్ ఎప్పుడొస్తుందో ఏమో ? మళ్ళీ కొవ్వొత్తి వెలిగిద్దామని లేవబోయింది.
ఎవరో వెనుక నుంచి చీర కొంగు పట్టుకుని గట్టిగా లాగినట్టు అనిపించింది. 
ఒక్క క్షణం గుండె ఆగింది. 
“ఇందాక చూస్తే ఎవరూ కనిపించలేదు. ఇప్పుడు ఏంటి ఇలా ?”భయంతో వణికి పోయింది. 
“ఏదో జరుగుతోంది…. ఖచ్చితంగా ఇది రఘు పనే.” అనుకుంటూ మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి చూసింది. 
మంచానికి అటు వైపు నుంచి ఒక ఆకారం తనకేసి వస్తున్నట్టు లీలగా కనిపించింది 
దాని తాలూకు కళ్ళు చింత నిప్పుల్లా మెరుస్తున్నాయి.
ఆ కళ్ళ ను చూడగానే లీలకు ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టేయి. రఘు కళ్ళు కూడా అలాగే ఉంటాయి. 
గుండె వేగంగా కొట్టు కోసాగింది. భయంతో పెద్దగా కేక వేయాలని ప్రయత్నించింది కానీ గొంతు పెగల్లేదు.
మరో క్షణం అక్కడే నిలబడితే ఆ ఆకారం ఏమి చేస్తుందో ?ఏమో?
ఆ భయంలో చీర ఊడిపోయిన విషయం కూడా ఆమె గమనించలేదు. 
ఆ ఆకారం మెల్లగా వస్తున్నట్టు కనిపించింది. 
అంతలో కరెంట్ వచ్చింది. “అమ్మయ్య” అనుకుంది. మంచం వైపు చూస్తే ఎవరూ లేరు. 
ఆ గదంతా కలయ చూసింది. ఎవరూ కనిపించలేదు.  కొంచెం ధైర్యం వచ్చింది …
అయితే ఇంత సేపు తను భ్రమ పడ్డానా ? ‘మరి ఆ కళ్ళు ?? ఏమో ?’ అనుకుని గట్టిగా ఊపిరి పీల్చి వదిలింది.  వాన కూడా ఆగినట్టుంది. 
కొంచెం ఫ్రెష్ అయితే కానీ టెన్షన్ తగ్గదు అనుకుని బాత్రూంలో కొచ్చింది. 
మొహం కడుక్కుని అద్దంలోకి చూసింది. 
గుండె ఆగింది… ఒక్క క్షణం. 
అద్దంలో తన వెనుకనే రఘు నిలబడి నవ్వుతున్నాడు.
అవే కళ్ళు… ఆ కళ్ళు చింత నిప్పుల్లా మండుతున్నాయి. 
చటుక్కున వెనక్కి తిరిగింది. ఎవరూ లేరు. 
మళ్ళీ అద్దంలోకి చూసింది. 
ఆ కళ్ళు మరింత పెద్దగా కనిపించాయి. 
అంతే.. కెవ్వున కేకేసి పడిపోయింది లీల.
cover art by Ramseshu 
Site Logo
  • వాళ్లిద్దరూ  భార్యాభర్తలు ... ప్రతిరోజు పోట్లాడుకునే వారు  చిన్న సంపాదపరుడైన తన భర్త తో మాట్లాడుతూ  పక్కనోళ్లు అది కొన్నారు, ఎదిరింటోళ్లు ఇది కొన్నారు, వెనకింటోళ్లు ఇది కొన్నారు అని భార్య ప్రతిరోజు ఏదో ఒక కోరిక  కోరుతుండేది.   భార్య ఏది అడిగిన భర్త ఎన్నోసార్లు సర్ది చెప్పాడు,"నేను ఒక సాదా  సీదా వాడిని, నువ్వు అడిగే అంతపెద్ద ఏ కోరికలు తీర్చలేను మనకున్నంతలో సర్దుకుపోదాం" అని అన్నప్పుడల్లాతనకి మాత్రమే. ఇలాంటి భర్త దొరికడు అనుకునేది భార్య. ఇలా చాలా రోజులు గడిచాక ఒకరోజు ఇద్దరు కలిసి  చుట్టాల పెళ్ళికి వెళ్లారు,  అక్కడ పెళ్ళిలో ఒక సరదాగా ఒక ఆట పెట్టారు . గెలిచినా దంపతులకి 20 వేల రూపాయలు బహుమతి ఇస్తామన్నారు. వీళ్ళను కూడా అందులో పాల్గొనమని  చుట్టాలు బతిమాలడంతో సరే అన్నారు, అప్పటికే భార్య పెళ్ళికి వచ్చేముందు పట్టుచీర కట్టుకొని పోకపోతే పరువుపోతుందని భర్తని తిట్లు తిట్టి చేసేదేమిలేక  ఇష్టం లేకపోయినా పెళ్లికొచ్చింది. ఆట మొదలయింది....ఒక కుర్చీ వేశారు ఆ తర్వాత ఒక దానిమీదొకటి వేస్తారు.. అలా ప్రతి కుర్చీమీద భార్యని ఎత్తుకొని అందులో భర్త కూర్చోపెట్టాలి మళ్ళీ కుర్చీలోంచి ఎత్తుకొని దింపాలి అదే ఆట. రెండో కుర్చీ మొదటి కుర్చీ మీద వేశారు భార్యని కూర్చోపెట్టాడు, మూడోది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,  నాలుగోది  వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,  ఐదవది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు, ఆరవది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,  ఏడువది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు, ఎనిమిదవది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,  తొమ్మిదవది వేశారు కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,పదవది వేశారు బాగా ఎత్తుగా ఉంది అయినా సరే కొంచెం కష్టంగా ఉన్న ఎత్తుకొని కూర్చోపెట్టాడు దింపాడు,పదకొండు, పన్నెండు, పదమూడు  ఇలా కుర్చీలు పెరుగుతున్నాయి ... అయినా భర్త ఆపట్లేదు ఒక్కసారి భర్త వైపు భార్య చూసింది,  భర్త కళ్ళల్లో నీళ్లు  చూసింది, ఎంత నొప్పిని భరిస్తున్నాడో అనిపించింది ఆమెకు.  ఆ నొప్పిని భరించేది ఆయన గెలవాలని కాదు .. కనీసం ఇలా అయినా భార్య అడిగిన కోరిక  తీర్చాలని భర్త పడే కష్టం  .. ఆ భార్యకు తెలిసింది. "భర్తను అర్ధం చేసుకునే భార్యలు చాలామంది ఉంటారు, కానీ వాళ్ళల్లో తను  లేనని.   భార్యని అర్ధం చేసుకునేవాళ్ళు అతి కొద్ది మందే ఉంటారు, అందులో నా భర్త ఉన్నాడని ఆయన కళ్ళల్లోకి చూసాకే తెలిసింది"... ఆ కళ్ళను చూసి తన కళ్ళు కూడా చెమర్చాయి . ఆట ముగిసింది..... 20వేల రూపాయలు వీళ్లకందిస్తూ,ఈ ఆటలో గెలుపు ఓటములు అంటూ ఉండవు, భార్య వుంటే ప్రతి భర్త గెలుస్తాడు,భర్త ఉంటే ప్రతి భార్య గెలుస్తుంది, ఇద్దరు గెలిస్తే వాళ్ళ మధ్యన ప్రేమ కూడా గెలుస్తుంది, అలాంటి ప్రేమను గుండెలో దాచుకొని  పైకి చూపించలేని, పైకి కనిపించకుండా దాచుకొని  ఎంతో మంది భార్యాభర్తలు తమ ప్రేమకి  అన్యాయం చేసుకుంటున్నారు, కనీసం ఇలాంటి ఆటల వల్ల అయినా  ఆ ప్రేమను  బైటికి తెప్పించే వేదిక అయినందుకు  చాలా సంతోషంగా ఉంది అని నిర్వాహకులు ప్రకటించారు. కానీ ఆ భార్య ఆ డబ్బులు తీసుకోలేదు, "ఏ డబ్బుల కోసం నా భర్తని బాధపెట్టానో, ఇప్పుడదే డబ్బు వల్ల నా భర్త విలువ తెల్సింది, ఈరోజే తెలిసింది అలాంటి భర్తను పొందడం  ఎన్ని జన్మలో వరమో అని" ఆరోజు నుండి వాళ్ళిద్దరిమధ్య చిన్న చిన్న గొడవలు తప్ప,నాకిది కావాలి, నాకు అది కావాలని భార్య అడగలేదు... అక్కడ ఒక సంసారం నిలబడింది, కుటుంబంలో ప్రేమ నిలబడింది. కుటుంబ విలువలు బతికేఉంటాయి అని చెప్పడానికే ఈ చిన్న కథ. ------  Venkata Ramana Kumar Kaza
  • ఆ రోజు అమావాస్య.. ఆదివారం. ఉదయం నుంచి ఒకటే వర్షం. సాయంకాలం అయినా తగ్గుముఖం పట్టలేదు.  ఎటూ కదలడానికి వీల్లేక పోవడంతో కనకారావు ఇంట్లోనే ఉన్నాడు. భార్య,కూతురు పుట్టింటి కెళ్ళడం తో ఏమి తోచక మధ్యాహ్నం ఒక క్వార్టర్ లాగించి నిద్ర పోయాడు. సాయంకాలం నిద్ర లేచి టీ తాగేక టీవీ ఆన్ చేసాడు .  చంద్రముఖి సినిమా వస్తోంది. చానల్ మార్చాడు. అందులో కూడా ఏదో దెయ్యం సినిమానే వస్తోంది.. ‘అందరూ దెయ్యం సినిమాలే వేస్తున్నారేంటి’ విసుక్కుంటూ టీవీ చానల్స్ మారుస్తున్నాడు.  కనకారావు కి అలాంటి సినిమాలు ఎందుకో నచ్చవు. అలాగని భయమని ఒప్పుకోడు. ధైర్యవంతుడిలా నటిస్తాడు కానీ తాను పిరికి వాడని ససేమిరా అంగీకరించడు. అయితే మందు పడితే మటుకు ధైర్యం కట్టలు తెంచుకుని ప్రవహిస్తుంది. ఆ తర్వాత దేనికైనా రెడీ అంటాడు.కనకారావు చానల్స్ మారుస్తుండగానే సుబ్బారావు వచ్చాడు. ఇతగాడికి కి అతగాడు కాలేజీ రోజులనుంచి జిగ్రీ దోస్త్. “ఏంట్రా ఇంత లేటు ??” అడిగాడు కనకారావు  “మా పక్కింటి అమ్మాయికి దెయ్యం పట్టిందట్రా … ఆపిల్ల మొగుడు వస్తే మాట్లాడి పంపించే సరికి లేటు అయింది.” సుబ్బారావు చెప్పాడు. “ఈ దెయ్యాల గోలేంటిరా బాబూ. . ముందు మందు సంగతి చూడు.” “ఆ పని మీదే ఉన్నాలేవోయ్ .. ” అంటూ వెళ్లి గ్లాసులు కడుక్కొచ్చి టీపాయ్ మీద పెట్టాడు. కనకారావు ఫ్రిజ్ లో నుంచి మందు బోటిల్ తీసుకొచ్చి రెండు గ్లాసుల్లో పోసాడు.“చీర్స్” అంటూ మొదలెట్టారు. కాసేపు పిచ్చాపాటీ మాట్లాడుకున్నారు. రెండు రౌండ్లు ముగిసేయి. “ఒరేయ్ టీవీలో ఏదైనా సినిమా పెట్టు… చూద్దాం ” అన్నాడు సుబ్బారావు “అన్నిచెత్త సినిమాలే వస్తున్నాయి కానీ కబుర్లు ఏవైనా చెప్పరా ??” అన్నాడు సిగరెట్ వెలిగించుకుంటూ. “మా పక్కింటి చంద్రకళ గురించి చెప్పానా నీకు ? “ “లేదే? బాగుంటుందా ?” “ఓ సూపర్ . ఈ మధ్యనే వచ్చారులే … మొగుడు మహా తాగుబోతు …. పైగా పెళ్ళాం పై అనుమానం …. రోజూ తాగొచ్చి చావ కొడుతుంటాడు” “అయితే ?” “మొన్న దసరాకి పుట్టింటి కెళ్ళి వచ్చినప్పటినుంచి ఆ చంద్రకళ కి చంద్రముఖి ఆవహించిందట.  అప్పటినుంచి కథ రివర్సు అయింది. ఇంట్లో ఒకటే రచ్చ. రోజు ఆ పిల్ల మొగుడ్ని కొడుతున్నదట” “ఇదేదో చిత్రంగా ఉందే ?చంద్ర ముఖి ఆవహించి కొట్టడం ఏమిట్రా”ఆసక్తిగా అడిగాడు కనకారావు  “నిజమే నోయ్. ఈ మధ్య ఇలాంటివి చాలా వింటున్నా..  దెయ్యాలు పూని ఆడోల్లు భర్తల పని పడుతున్నారట. ”  “అంటే దెయ్యాలు ఉన్నాయ్ అంటావా ?” ” ఉన్నాయ్ అంటారు. లేదు అంటారు. నా చిన్నపుడు మా అమ్మకూ దెయ్యం పట్టింది” చెప్పాడు సుబ్బారావు “మరేం చేసారు అపుడు ?” “మానాన్న ఎవరినో భూత వైద్యుడిని పిలిపించాడు…. నయం కాలేదు …తర్వాత కరెంట్ షాక్ ఇప్పించారట. కొన్నాళ్ళు తగ్గినట్టు తగ్గి మళ్ళీ మామూలే…. పదేళ్ళు ఇబ్బంది పడ్డాం.” “అవును దెయ్యాలు ఆడవాళ్లనే ఎందుకు పట్టి పీడిస్తాయి?” “కొంతమంది ఆడవాళ్ళు మానసికంగా బలహీనంగా ఉంటారు. దీనికి తోడు భర్తలు హింసించే రకమైతే ఇంకా బలహీన పడతారు. అలాంటి సందర్భాల్లోనే గాలి,ధూళి సోకుతాయంటారు.”  “అలాగంటావా?” అంటూ ఆలోచనలో పడ్డాడు కనకారావు.  “సరేరా !వర్షం తగ్గేలా లేదు… ఇంటికెళ్ళి ఆ పంచాయితీ చూడాలి … బై” అంటూ సుబ్బారావు వెళ్ళిపోయాడు.  కనకారావు టిఫిన్ చేసి పడుకున్నాడే కానీ సుబ్బారావు చెప్పిన మాటలే బుర్రలో గిర్రున తిరుగుతున్నాయి.  ………………………………………….. ………………………………………….. …………………………………..  కనకారావుకి ఉదయం ఏడుగంటలకి మెలకువ వచ్చింది. లేవడానికి ప్రయత్నించగా కాళ్ళు తాడుతో కట్టేసి వున్నాయి. చేతులు పరిస్తితి అంతే. “ఇదేంటి ?” కంగారు పడిపోయాడు. “శాంతి” అంటూ పెద్దగా కేకలేసాడు.  “ఏంటి కేక లేస్తున్నావు” అంటూ వంట గదిలో నుంచి వచ్చింది శాంతి చేతిలో కాఫీ కప్పుతో  “నా కాళ్ళు చేతులు కట్టేసింది ఎవరు ?” “నేనే ” ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో స్టైల్ గా కూర్చుని పొగలు కక్కుతున్న కాఫీ సిప్ చేస్తూ అంది .  ఆమె నడకలో,చూపుల్లో, గొంతులో ఏదో తేడా ఉంది.వాయిస్ కొంచెం రఫ్ గా ఉంది.  శాంతి వాలకంలో మార్పు గమనించి కనకారావు ఆశ్చర్యపోయాడు. తన ఎదురుగా నిల్చోడానికే భయపడే శాంతి ఇంత ధైర్యంగా కూర్చుంటుందా ? ఆ ఫోజు చూసాక కనకారావు కి చర్రున కాలింది.  “నువ్వా ? ఎందుకు కట్టేసావ్ ? “ “రాత్రి తప్ప తాగొచ్చి నన్ను రేప్ చేయబోయావ్ .. అందుకే కట్టేశాను”  “ఏయ్ ఏం మాట్లాడుతున్నావ్” అంటూ గదమాయించాడు  “పెళ్లామని ఏదో దగ్గరకొస్తే ఇలా కట్టేస్తావా ??” “ఇంకా నయం కొట్టలేదు” “అంటే కొడదామనే ….ఏదీ కొట్టు చూద్దాం” అన్నాడు రెచ్చగొడుతూ.  “ఏం కొట్ట లేనా ?” అంటూ ఆమె రయ్ మంటూ లేచొచ్చి ఆ చెంప ఈ చెంప వాయించింది.  కనకారావుకి ఆ దెబ్బలతో దిమ్మ తిరిగి బొమ్మ కనబడింది.  “ఓమ్మో ఓ ఆయ్యో” అంటూ కేకలేసాడు. “చాలా ఇంకా కావాలా” అంటూ ఆగింది శాంతి.  ఊహించని ఆ దెబ్బలకు కనకారావు బిక్క చచ్చిపోయాడు. మళ్ళీ ఏమంటే దేంతో కొడుతుందో అని భయపడిపోయాడు.“దీనెమ్మ కడుపు కాలా ? ఇంతలా కొట్టింది… ఇంత ధైర్యం ఎలా వచ్చింది? రోజు తాగొచ్చి ఏం చేసినా కుక్కిన పేనులా పడుండేది. ఇవాళ ఏమిటి ఇలా ?" దీనికి ఏమైనా దెయ్యం పట్టిందా?దీన్ని వాలకం చూస్తుంటే అలాగే ఉంది.” కనకారావు ఆలోచనలు పరి విధాలుగా సాగేయి.  శాంతి వంట గది లోకి వెళ్ళింది. ‘ఇపుడు తప్పించుకోవడం ఎలా ? ‘ఎలాగోలా శాంతినే బతిమిలాడుకోవాలి’ అనుకుంటుండగా ఆమె కాఫీ కప్పుతో వచ్చింది.  “సారీ శాంతి… రాత్రి ఏదో పొరపాటు జరిగింది “అన్నాడు తలవంచుకుని  “శాంతి కాదు ఇంద్రముఖి… చంద్రముఖి చెల్లిని. “ “ఇంద్ర ముఖా ?? పేరేపుడు మార్చుకున్నావ్” అని అడగాలనుకున్నాడు కానీ భయమేసింది  “ఆ ఆ అదే …ఇంద్రముఖీ” అన్నాడు నంగి నంగిగా. “ఒకే …. ఇట్సాల్ ….. కాఫీ తాగుతారా “అడిగింది ఆమె.  మరి ‘కట్లు’ అన్నట్టుగా చూసాడు.  కప్పు టీ పాయ్ మీద పెట్టి కట్లు విప్పదీసింది.  ‘అమ్మయ్య బతికి పోయానురా దేవుడా’ అనుకున్నాడు కనకారావు  “కట్లు విప్పదీసాను గదా అని మళ్ళీ పిచ్చ పిచ్చ వేషాలు వేసారా? ఈ సారి దీనికి పనిచెబుతా” అంటూ బొడ్లో దాచిన రివాల్వర్ తీసి చూపింది. కనకారావు హడలి పోయాడు రివాల్వర్ చూడగానే.  శాంతి ఇచ్చిన కాఫీ ని మంచినీళ్ళ లా గడ గడ తాగేసాడు. “అయిదు నిమిషాల్లో మీ పనులన్నీ ముగించుకుని హోటల్ కెళ్ళి టిఫిన్ పట్టుకురండి” అంది.  ఇదే చాన్స్ అనుకుని బాత్ రూంలో దూరాడు. ఆరో నిమిషంలో బయటకొచ్చి చకచకా రెడీ అయ్యాడు  “పదిహీను ఇడ్లీ ,ఆరు పెసర దోశలు ,ఆరు పూరీలు నాకు కావాలి …. మీకేం కావాలో మీ ఇష్టం” అంటూ ఆర్డర్ వేసింది. “సరే “అంటూ తలూపాడు కనకారావు.  ‘రోజూ మూడు ఇడ్లీకి మించి తినదు …ఇపుడేమో … ఓహో దెయ్యపు తిండి అంటే ఇదే కాబోలు … ఓర్నాయనో’ అనుకున్నాడు మనసులో. హోటల్లో టిఫిన్ ఆర్డర్ చేసి ఆ పక్కనే ఉన్న షాప్లో మూడు పెగ్గులు వేసుకున్నాడు.  మందు పడ్డాక కొంచెం ధైర్యం వచ్చినట్టు ఫీల్ అయ్యాడు.సుబ్బారావుకి ఫోన్ చేసి విషయం మొత్తం చెప్పాడు.  “అవి ఖచ్చితంగా దెయ్యం లక్షణాలే…. నువ్వు భయపడకు… అలా కనిపించావంటే నిన్ను ఓ ఆట ఆడిస్తుంది! జాగ్రత్త “అంటూ అతగాడు హెచ్చరించాడు.  ఇంటికి వచ్చేటప్పటికి హాల్లో శాంతి డ్యాన్సు చేస్తోంది.  పక్కనే టేప్ రికార్డర్ లో నుంచి చంద్రముఖి సినిమాలోని “రారా చెంతకు రారా” పాట వినిపిస్తోంది.  ఆ సన్నివేశం చూడగానే కనకారావుకి సర్రున కోపమొచ్చింది. శాంతి మేకప్ చేసుకుని అచ్చం జ్యోతిక లాగా తయారైంది . పెదాలకు లిప్స్టిక్ వేసింది. బుగ్గన నల్లని చుక్క పెట్టుకుంది. కనుబొమలను దిద్ది రెప్పలకు షేడ్స్ అద్దింది. కాళ్ళకు గజ్జెలు కట్టుకుంది… లయ బద్దంగా నర్తిస్తోంది. మరో మగాడు అయితే శాంతి డాన్సు కి ముగ్దుడై ప్రశంసలు కురిపించేవాడు.  కానీ కనకారావుకి శాంతి అలా తయారవడం సుతరామూ నచ్చలేదు. ఆమెను అలా చూడగానే ఒక్కసారిగా బీపీ పెరిగి పోయింది. కోపంతో ఒళ్ళంతా కంపించింది.  “శాంతీ” అంటూ శంకర శాస్త్రి లా కేక వేసాడు.  “స్టాప్ …. వాట్ ఇస్ దిస్ న్యూసెన్సు” పెద్దగా అరిచాడు. శాంతి డ్యాన్సు ఆపి “ఏంటి” అన్నట్టు చూసింది.  “ఏంటి ఈ తైతక్కలు .. ఆ మేకప్పులు … ఇలాంటి బజారు వేషాలు నాకు నచ్చవు.” అన్నాడు.  ” ఏమన్నావ్ ? “శాంతి కూడా అదే స్థాయిలో అడిగింది.  “పొద్దున్నుంచి చూస్తున్నా! ఎంటే నీ ఓవర్ యాక్షన్?” “ఏంటి నోరు లేస్తుంది. నువ్వు రోజు తాగి తందనాలు వేస్తే తప్పు కాదు గానీ డ్యాన్సు చేయడం తప్పా ?” శాంతి ఆవేశంగా అడిగింది. ” తప్పేనే … ఇంకా మాట్లాడితే తప్పన్నర కూడా! ఆడది ఎపుడూ చెప్పుకింద తేలులా పడి ఉండాలి. అంతే!మొగుడిని అని కూడా చూడకుండా నన్నేకట్టేసి కొడతావా ?ఇపుడు చూస్కోవే” అంటూ ఆవేశంతో ఆమె మెడ పట్టుకుని గోడ కేసి కొట్టేందుకు ముందుకు దూకాడు. అంతే.. అలా మెడ పట్టుకున్నాడో లేదో కరెంట్ షాక్ కొట్టినట్టు మెలికలు తిరుగుతూ ‘ ఓ ‘అంటూ పోలి కేక పెట్టాడు. అదే అదనుగా శాంతి అతగాడిని ఒక తోపు తోసింది. కనకారావు వెళ్లి రివాల్వింగ్ చైర్ లో కూల బడ్డాడు. కుర్చీ మెల్లగా తిరగడం మొదలెట్టింది.అనూహ్యంగా జరిగిన పరిణామాలకు కనకారావు వెన్నులో వణుకు పుట్టుకొచ్చింది.  “ఇంకెపుడూ ఆడవాళ్ళపై చేయి ఎత్తనని.. .తాగి ఇంటికొచ్చి గొడవ చేయనని చెబుతావా ?లేదా ?  నువ్వు తప్పు ఒప్పుకునేవరకు ఆ కుర్చీ అలా తిరుగుతూనే ఉంటుంది.”  ఎదురుగా నిలబడి హెచ్చరించిన శాంతి రౌద్ర రూపం చూడాలంటేనే అతనికి భయమేసింది. కుర్చీ స్పీడ్ మెల్లగా పెరుగుతోంది. మరో వైపు శాంతి మాటలు చెవుల్లో ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి. కుర్చీగిర్రున తిరుగుతోంది. క్రమంగా స్పీడ్ పుంజుకుంది.  “అమ్మో !నీకు దండం తల్లీ ! నువ్ చెప్పినట్టే చేస్తా”అంటూ చేతులెత్తి నమస్కారం చేసాడు.  అంతే …. ఒక్కసారిగా కుర్చీ అమాంతం గాల్లోకి లేచింది.  కనకారావు భయంతో కేకలేస్తూ డామ్మని కింద పడ్డాడు. రెండు నిమిషాల తర్వాత కళ్ళు తెరిచి చూసాడు.  బెడ్ రూమ్ లో మంచం పక్కనే కింద పడి ఉన్నాడు. ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టేయి.  చుట్టూ కలయ చూసేడు.. ఎవరూ లేరు. అక్కడ కుర్చీ కూడా కనపడలేదు.  ఇదంతా కలా ?? గోడ గడియారం వైపు చూసాడు… టైం ఉదయం ఆరు అవుతోంది. అంతలోనే బయట నుంచి ఎవరో తలుపు కొడుతున్న శబ్దం … ఆ వెంటనే “ఏవండీ తలుపు తీయరా ” అంటూ శాంతి పిలుపు వినిపించాయి.  art by Ram seshu
  • ఇలపావులూరి మురళీ మోహన రావు...................... నక్షత్రకుడిలా నా వెంటబడి చావగొట్టకు’ ‘అబ్బో… అతని గురించి చెప్పాలంటే నక్షత్రకుడిని మించి ఇబ్బందులు పెడతాడు’ అంటుంటారు. ఇంతకూ ఎవరీ నక్షత్రకుడు ? ఏమా కథ....అతడి నుంచి మనం ఏమి తెలుసుకోవాలి ....   ఇదిగో చదవండి.    మార్కండేయ పురాణం లోని ఒక ఆసక్తిదాయకమైన పాత్ర నక్షత్రకుడు. ఇతను విశ్వామిత్ర మహర్షి శిష్యుడు. హరిశ్చంద్రుడు తాను వాగ్దానం చేసిన డబ్బు ను రాబట్టడానికి హరిశ్చంద్రునికి తోడుగా నక్షత్రకుడిని పంపిస్తాడు. అయితే.. హరిశ్చంద్రుడి చేత ఒక చిన్న అబద్దం ఆడించి వ్రతభంగం చేయించడం విశ్వామిత్రుడి లక్ష్యం. విశ్వామిత్రుడికి తాను ఇస్తానన్న సొమ్ము చాలకపోవడం తో రాజ్యం మొత్తం విశ్వామిత్రుడికి ధారపోసి భార్యాబిడ్డల తో కలిసి అరణ్యానికి వెళ్తాడు. నక్షత్రకుడు హరిశ్చంద్రుడిని క్షణక్షణం వేధిస్తూ ఉంటాడు. వారు నడుస్తున్న సమయం లో నేను నడవలేను అని కూలబడతాడు. కొడుకుని భుజాల మీద నుంచి దించి తనను ఎత్తుకోమంటాడు. హరిశ్చంద్రుడు అలసిపోయి ఒక క్షణం కూర్చుంటే తన సమయాన్ని వృధా చేస్తున్నావు అని నిందిస్తాడు. ఎక్కడా నీరు దొరకని చోట తనకు అర్జెంట్ గా మంచినీళ్లు కావాలంటాడు. మధ్య మధ్యన "ఆ డబ్బు నేను ఇవ్వలేను అని ఒక్క మాట చెప్తే వెనక్కు వెళ్ళిపోతా" అంటాడు. కానీ హరిశ్చంద్రుడు అంగీకరించడు. అప్పు తీర్చడం కోసం భార్యను అమ్మేస్తాడు హరిశ్చంద్రుడు. ఆ డబ్బుకు వడ్డీ కూడా కావాలని నక్షత్రకుడు పీడిస్తాడు. ఇక నా దగ్గర ఏమీ లేదు అని హరిశ్చంద్రుడు అనగానే "నిన్ను అమ్మి వడ్డీ కింద జమ వేసుకుంటా" అని అతనిని ఒక కాటికాపరికి అమ్మేసి ఆ డబ్బు తీసుకుని వెళ్ళిపోతాడు. *** ఇక్కడ నక్షత్రకుని ఒక వ్యక్తిగా చూడకూడదు. తీర్చలేని అప్పు చెయ్యడం, వడ్డీలు కట్టడం, పెద్దగా పరిచయం లేని వారికే కాక, ఉన్నవారికి, బంధువులకు కూడా హామీగా ఉండి రుణ పత్రాల మీద హామీ సంతకాలు చెయ్యడం, ఆ తరువాత అప్పులు తీర్చలేక, ఇంట్లో ఉన్న బంగారం, ఇల్లు కూడా అమ్మేసే వారు మనకు సమాజం లో ఎందరో కనిపిస్తారు. అప్పు చేస్తే ఎలాంటి బాధలు చుట్టుముడతాయో, రుణదాతల నుంచి ఎలాంటి భయంకరమైన వేధింపులు ఉంటాయో, చివరకు భార్యాపిల్లలను కూడా పోగొట్టుకోవడమే కాక, తానూ ఆత్మహత్యకు పాల్పడవలసి వస్తుందో చెప్పడానికి నక్షత్రక పాత్ర ఒక ప్రతీక గా భావించాలి. అప్పులు చెయ్యవచ్చు. ఎలాంటివి? ఇల్లు, స్థలం, బంగారం కొనుక్కోవడానికి అప్పులు చెయ్యవచ్చు. రేపు కథ అడ్డం తిరిగినప్పుడు వాటిని అమ్మి అయినా అప్పులు తీర్చి బయటపడవచ్చు. కానీ, తాహతు లేకపోయినా, దర్జా కోసం, విలాసాల కోసం, నలుగురి తో ఘనంగా చేసాడు అనిపించుకోవడానికి అప్పులు చేసి శుభకార్యాలు చెయ్యడం లాంటివి మనిషిని పాతాళం లోకి తోసేస్తాయి. "అప్పుల బాధ భరించలేక కుటుంబం ఆత్మహత్య" అనే వార్తలు పత్రికల్లో చూస్తుంటాము. వాటి వెనుక అనవసరమైన అప్పులు చెయ్యడం కూడా ఒకటి. అప్పులు చేసేవాడు ఎప్పుడూ తప్పించుకుని తిరుగుతుంటాడు. మన శక్తి, తాహతు గ్రహించుకుని వీలైనంతవరకూ అప్పులు చెయ్యకుండా, ఇతరులతో మాట పడకుండా, గౌరవంగా జీవించేవాడే జీవితంలో సుఖపడతాడు. "అప్పులు చేయకురా నరుడా, తిప్పలు తప్పవురా" అని అప్పలాచార్య ఒక పాట కూడా రాశారు. కనుక పనికిమాలిన అప్పులు చేసేవారు ఎప్పుడూ నక్షత్రకుడి పాత్రను స్మరించుకోవాలి. అలాగే షూరిటీ సంతకాలు చేసి ఇరుక్కుపోయేవారు కూడా అనేకమంది కనిపిస్తారు. మిత్రుడు అని నమ్మి షూరిటీ సంతకం చేసిన పాపానికి తమ సంపాదన మొత్తం వేరేవారు చేసిన అప్పులు తీర్చడానికే ఖర్చు చేసిన వారు నాకు ఎంతోమంది తెలుసు. కనుక అందరూ జాగరూకతతో మెలగాలి అని నక్షత్రకుడి కథ మనకు బోధిస్తున్నది.
  • విష్ణు సాక్షాత్కారం పాండ్యరాజైన మత్స్యధ్వజుడు విష్ణుచిత్తుడి విజయానికి అతడిని గజారోహణం చేయించి విష్ణుచిత్తుణ్ణి ఊరేగించినాడు. విష్ణుచిత్తుడిని విబుదులు,[దేవతలు] సిద్ధులు,విద్యాధరులు, కవ్యాహారులు,[పితృదేవతలు] కిన్నరులు బహువిధాలుగా మెచ్చుకొనిరి,క్రింది పద్యంలో ఇలా చెప్పెను. అద్ధా వాగ్విబుధం, బహో వచన కవ్యాహార, మాహా వచ స్సిద్ధం,బాః కృతతాం గతః కలి రితి శ్రీసూక్తి విద్యాధరం, బిద్ధౌద్ధత్యమగా ల్లయం హి కుధియా మిత్థంవద త్కిన్నరం, బద్ధీరాగ్రణి గెల్పుటుత్సవమునం దయ్యె న్నభం బంతయున్‌. పద్యం మొత్తం సంస్కృతం భాష. చతుర్ధాశ్వాసము - 6. [ 10 వ పద్యం ] విష్ణుచిత్తుడు గెలిచినప్పుడు దేవలోకాల్లోని వారు విష్ణుచిత్తుడిని పొగిడిన పై పద్య అర్ధం. విబుధులు (దేవతలు) అద్ధా అన్నారట. కవ్యాహారులు (పితరులు) అహో అన్నారట. సిద్ధులు ఆహా అన్నారట. విద్యాధరులు కలియుగం కృత యుగమైనది కదా అనే శ్రీసూక్తి పలికిరట.కిన్నరులు బిగ్గరగా ఇతర మతాల వాళ్ళకి గర్వం అణిగింది కదా అన్నారట.విష్ణువు ఆచటి వాళ్ళందరికీ గరుడారూఢుడై దర్శనమిచ్చెను, మహామునులు కూడా వచ్చి సామగానాలు చేశారు.దేవతలు పుష్పవృష్టిని కురిపించారు.విష్ణుచిత్తుడు భక్తిపారవశ్యంతో శ్రీహరిని స్తుతించేడు.ఇక విష్ణువు విశ్వకర్మని పిలిచి విష్ణుచిత్తుడి ఇంటిని మణిమయంగా చెయ్యమని ఆజ్ఞాపించాడు విష్ణువు. ఇంక విలిబుత్తూరులో ప్రజలు చాలా అద్భుతమైన స్వాగతం చెప్పారు విష్ణుచిత్తుడికి.అంతటి నుండి విష్ణుమహిమకి పరవశించినటువంటి విష్ణుచిత్తుడు భక్తుల్ని చాలా బాగా ఆదరిస్తూ గడుపుతున్నాడతను. యమునాచార్యుని కథ : శైవులు పై దూషణ. వర్షఋతు వర్ణన. ఒకచోట మన్ననారు స్వామి తన శ్రీమతియైన లక్ష్మీదేవికి యమునాచార్యుల కథను చెప్పిరి. ఇచట శైవమత దూషణం చాలా ఎక్కువగానే కనిపించును. వర్ష ఋతువు వర్ణనలో కాపులను, రెడ్లను దూషించెను.ఉదాహరణకి క్రింది పద్యములు. వసతుల్వెల్వడి, వానకై గుడి సె మోవన్ రాక తా నానియే వసగా నిల్చినజమ్ముగూడఁ బొల మంబ ళ్ల్మోయుచుం బట్టి పె న్ముసురం దీఁగెడుకాఁపుగుబ్బెతల పెన్గుబ్బ ల్పునాస ల్వెలిం బిసికిళ్ళుం బిసికిళ్ళు హాలికుల కర్పించె న్నభస్యంబునన్ చతుర్ధాశ్వాసము - 133. [ 11 వ పద్యం ] కాపు స్త్రీలను ఆసభ్యముగా వర్ణించెను....అదే విధముగా రెడ్లని పిసనారులనెనొకచోట...విడువ ముడువ వేపరని వీ సంబుగల రెడ్డి, దుప్పటికొంగులో బీదవారు కాసు వీసం ముడి వేసుకొని అత్యవసరమైనప్పుడు కూడా దాన్ని విడువలేక విడిచి వాడుకొందురుని,పద్యంలో రెడ్లను పిసనారులుగా వర్ణన చేసినాడు కవి రాయలు. వసంతమాసం..... గోదాదేవి ప్రేమ ఉద్యానవనాలు నలువైపులా పచ్చదనంతోటి నిండిపోయినాయి ,పొదరిళ్ళు దట్టంగా చాలా పొందికతో అల్లుకొన్నాయి, ఓ ఉద్యానంలోన చెట్ల మధ్య బాటలో తెల్లతామర కొలను పక్క నడుస్తున్నాడు విష్ణుచిత్తుడు. తులసితోటకి పక్కన అక్కడో పాలరాతి తిన్నె , దాని మీదో చిన్నిపాప,మోములో చక్కనికళ,చాలాచక్కని మనోహరమైన రూపం. విష్ణుచిత్తుడికి పిల్లలు లేరు , కనుక పాపను విష్ణుప్రసాదం అనుకొని అనుకున్నాడు, సంతోషంతో పాపను ఇంటికి తీసుకుని వెళ్లి గోదాదేవిగా నామకరణం చేసి, ఆమెను అల్లారుముద్దుగా పెంచుతున్నారు. కాలచక్ర పరిభ్రమణంలో కాలనుగుణమైనట్టి మార్పులతో బాల్యం నుండి యవ్వనవతిగా గోదాదేవికి యవ్వనోదయమైనది,ఇక ఆమె సౌందర్యం వర్ణన చేయాలంటే ఒకే ఒక్కమాట చెప్పుకోవాలి ఆమె సౌందర్యం ప్రపంచంలోనే లోకాద్భుతసౌందర్యం. గోదాదేవి మదనతాపభరము. విష్ణువు ఆశీస్సులుతో తనకు గొప్ప సంపదలు కలిగినా విష్ణుచిత్తుడు మాత్రం యథాప్రకారం స్వామికి అనేక పూలమాలలు,చెంగల్వపూల మాలలు,తులసి మాలలు స్వయముగా కట్టి అర్పిస్తున్నాడు .భగవంతుడి కోసం తన తండ్రి కట్టిన మాలలను గోదాదేవి ముందుగా తను వాటిని ధరించి నీటిలో తన ప్రతిబింబం[నీడ] చూసుకొని తర్వాత వాటిని యధాస్థానంలో పెట్టేస్తోంది.ఆమె పాడే పాటలు తమిళ బాష .అందువల్లనే తమిళనాడులో చూడికొడుత్త నాచ్చియార్ పేరుతో ఈమె ప్రసిద్ధి చెందినది. ఆమె చెలికత్తెలు నాగకన్యలు.తన చెలులతో విష్ణుగాథల్ని తల్చుకుంటూ ఏఏ అవతారాల్లో అతను ఎవరిని ఎలా వరించాడో వివరించి చెప్తూ పరవశిస్తూ కాలం గడుపుతోంది.ఆమె మనస్సులోని భావాలను తెలియచేస్తుంటే జన్మాంతరాల బాంధవ్యం ఆమెలోని విరహం రేపుతోంది.గోదాదేవి మన్మథతాప హృదయ భారం వర్ణనను రాయల వారు ఎలా చేశారో చూడండి క్రింది పద్యంలో. నెలఁతఁ గుచకుంభ యుగళ ముండియు వియోగ .... జలధి నీఁదింప లే దయ్యో; సఖులు వంచు చున్న పన్నీటి వెల్లి లోఁగొన్నకతన ముంప కది లాఘవమున దేలింపఁగలదే. పంచమాశ్వాసము - 151. (12 వ పద్యం )    పద్య తాత్పర్యం ఒకసారి పరిశీలిద్దాం. కుండలను సాయముగానుంచుకుని యీది నీళ్లను దాట వచ్చును ,అటుల యీదు చున్నపుడు కుండలలోనికి నీళ్లు జొరబడెనా అవి తేలింపక ముంచివైచును.ఆమె కుచములనియెడు జంట కుండలుండియు శరీరతాపమును తగ్గించుటకై చెలికత్తెలు పోసిన పన్నీటి ఝల్లులు వాని లోనికి జొచ్చి నందున అవి నిండి ఆమెను వియోగ సముద్రములో ముంచినవే కానీ తేలించినవి కావు! ఆలా గోదాదేవి స్వామి పాటలను దివ్యగానం చేస్తోంది. నిరంతరం స్వామినే తల్చుకుంటూ పూజిస్తూ గడుపుతోంది.అదంతా కూడా తనకి తెలియని ఓ రకమైన తపస్సు అనుకున్నాడు విష్ణుచిత్తుడు. ఈ విషయం ఏమిటో తెలుసు కోవాలని ఓ రోజు ఆ స్వామికే ఆమెని గురించి వివరించి చెప్పి, స్వామి నా కూతురు నిన్ను ప్రేమించు చున్నది ,ఇది ఎట్లు కుదురును ?అని స్వామిని విష్ణుచిత్తుడు అడుగగా,స్వామి  మందహాసం చేసేడు చెప్పినదంతా విని! ముందుగా విష్ణుచిత్తుడికి మాలదాసరి కథని చెప్పుట ప్రారంభించెను. మాలదాసరి కథ   మాలదాసరి - మంగళకైశికి. భగవంతుడు ఈ ఆముక్తమాల్యద కావ్యంలో రెండు కధలు చెపుతాడు,మొదటి కధ స్వామి తన సతీమణియైన లక్ష్మీదేవికి స్వయముగా చెప్పిన యామునాచార్యల కథ.ఇక రెండవది విష్ణుచిత్తుడికి చెప్పిన ఈ కథ. ఓయీ! విష్ణుచిత్తుడా! పూర్వమొక చెప్పరాని కులమువాడు కలడు.వాడు నా భక్తుడు , నేను వామనావతారము  వహించియున్న క్షేత్రమునకు మూడామడల దూరంలో ఇతడు నివసించును.తెల్లవారక ముందు బయలుదేరి నా గుడికి వచ్చును.అతడు వచ్చి మంగళకైశికీ రాగముతో నన్ను పాడుచుండును. వాని శరీరం అశుచి, వాని హృదయం శుచి, వాడు కట్టింది మసి పాత. వాని చెవులకు ఇత్తడి శంఖచక్రలా దుద్దులు.చేతిలో చిటితాళములు.అతనికి ఇటువంటి లక్షణములు కలవు.వాడు దినదినము కూడా నా దేవాలయముకి వచ్చి ఆనంద బాష్పలతో పాడుచు తన యొడలు కూడా మరచిపోయి తాండవము చేయును, చేతిలోన కిన్నెరవీణ యుండును,దాని మీదనే మీటుచుండును. ఇట్లు చాలా సేపు ఆడి,పాడి,సాష్టాంగముచేసి స్వామికి అభిషేకం చేయగా ఆ నీరు బయట రాతి తొట్టెలో నిండి యుండును.శూద్రుని చేత ఆ జలము తన చేతిలో పోయించుకొని అట్టి నీటిని త్రాగి, ప్రోద్దెక్కి తన యూరు పోవును, ఇది అతని యొక్క దిన చర్య.క్రింది ఇచ్చిన పద్యములు చుడండి. కలఁ డొకరుండు పేరుకొనఁ గాని కులంబు మదీయభక్తుఁ, డి య్యిల మును వాఁడు వామనత నే వసియించిన పుణ్యభూమియం దుల కొకయోజనత్రయపు దూరపుటూర వసించి, బ్రహమ్మ వే ళలఁ జనుదెంచి , పాడు మము లాలస మంగళనామ కైశికిన్ షష్టాశ్వాసము - 3. [ 13 వ పద్యం ] అహరహంబు నమ్మహాత్ముండు. 3 వ పద్యం 5 వ పద్యంకి మధ్య వచ్చు[వ]. షష్టాశ్వాసము - 4. జాత్యుచితచరిత్రమమ త్రీపిత్యర్థం బూఁది తనదు హృదయము శుచి తా నిత్యంబుగఁ దత్తనుసాం గత్యము మసిపాఁత మానికంబై యొదుఁగున్ షష్టాశ్వాసము - 5. [ 14 వ పద్యం ] చమురైన తోల్కుబుసంబు టెక్కియను ని త్తళి శంఖ చక్ర కుండలము లమర. దివెదారికొమ్ముఁ దోల్తిత్తియు జోడమ్ము మెడమీఁది మొగలాకు గొడుగుఁ దనర. మత్పాదరక్షయు మావు పెన్వెఱకఁ గు ట్టిన యోటి తిపిరిదండెయును మెఱయఁ, జిటితాళముల సంక పుటిక నొక్కొకమాటు..  గతిర యంబునఁ దాఁకి కలసి మొరయ. షష్టాశ్వాసము - సీ 6. [ 15 వ పద్యం ] పలుఁద వనమాలకంటెయు మలిన తనువుఁ బట్టెతిరుమన్ను బెదురుఁగెఁపుట్టుఁ జూపుఁ బసుపుఁబొడితోలువల్వంబు నెసకమెసఁగ వచ్చుసేవింప సురియాళు వైష్ణవుండు. షష్టాశ్వాసము - 6. [ 16 వ పద్యం ] గండాభోగముల న్ముదశ్రులహరు ల్గప్ప న్ముతు ల్పాడియా దండ న్ర్వేఁగులు డించి భక్తి జనితో ద్యత్తాండవం బాడు, నా చండాలేతరశీలుఁ డుత్పలకియై చండాలిక న్నీఁటుచున్, గుండు ల్నీరుగ, నెండ గాలి పసి తాఁకుఁ జూడ, కాప్రాహ్ణమున్. షష్టాశ్వాసము - 7. [ 17 వ పద్యం ] అట్లు దడువగఁ గొల్చి సాష్టాంగ మెఱఁగి గర్భ మండపిఁ గడిగిన కలఁకజలము లోని ఱాతొట్టి నిండి కాలువగఁ జాఁగి గుడివెడలి వచ్చునది శూద్రుఁ డిడఁగఁ గ్రోలి. షష్టాశ్వాసము - 8. [ 18 వ పద్యం ] మరులు తీగ :: ఇట్లుండగా నొక్కనాడు అర్థరాత్రి వేళ దాసరి గృహం పక్కనున్న కోళ్లగుడిసెలో పిల్లి దూరగా దాంతో కోళ్ళు గాబరాపడి కూయగా నితడు [ దాసరి] తెల్లవారినదనుకొని స్వామి సేవకి బయలుదేరెను.అలా అతడు బయలుదేరి దారిలో మరులు తీగను త్రొక్కెను.క్రిందిపద్యం చూ డండి. మరులుఁ దీఁగ మెట్టి యిరు లన్ననో యని యెడు తమిస్రఁ గాడుపడి పొలంబు లెల్లఁ దిరిగి తూర్పు దెల్ల నౌతణి నొక్క శూన్యగహనవాటిఁ జొచ్చి చనుచు షష్టాశ్వాసము -12. [ 19 వ పద్యం ] మరులు తీగను మర్లు మాతంగి యని కూడా యందురు ,అదొక అలుము. సన్నని ఆకులు యుండును. దీని కాయ గురిగింజంత ఎర్రగా యుండును. రెండు విత్తులు ఒక్క దానికొకటి ఎదురుగ వేర్వేరు దిక్కుల మొగమైనుండును. ఈ తీగ త్రొక్కినవారు దారి తప్పుదురు,దాసరి ఎక్కడెక్కడో తిరిగేడు.అలా తిరిగి తిరిగి ఒక నిర్జనమైన ప్రదేశంలో ఒకచోట పడిపోయిన గోడలు,కపింద గోరింద పొదలు,విరిగిపోయిన యేతాల కఱ్ఱలు, బీడుపడ్డ పొలాలుదాటి,ఒక పాడుపడ్డ గ్రామం కనపడెను. అతని కాళ్ళకి పాపం ఒకవైపు ఉత్తరేనికాయలు గీచుకున్నా, మరోవైపు పల్లేరుగాయలు గుచ్చుకుంటున్నా ఆగలేదు ,ఆలా పోయి పోయి అర్ధ యోజనం పొడుగుగల జడలు కలిగిన మహావిస్తారమైన ఓ వటవృక్షం[ పెద్దమఱ్ఱిచెట్టు]ను చూచినాడు. [అతనికి కనిపించిన వటవృక్షం వర్ణన పద్యం.] కాంచె న్వైష్ణవుఁ డర్థ యోజన జటా ఘాటోత్థశాఖోపశా ఖాంచజ్జాటా చరన్మరుద్రయ దవీయ ప్రేషితోద్యచ్ఛదో దంచ త్కీటకృత వ్రణచ్ఛలన లిప్యాపాదితాధ్వన్య ని స్సంచారాత్త మహాఫలోపమ ఫల స్ఫాయద్వ టక్ష్మాజమున్‌ షష్టాశ్వాసము - 15. [ 20 వ పద్యం ] అప్పుడు మాలదాసరికి అక్కడున్న వటవృక్షం ప్రక్కననొక కాలి త్రోవను చూసినాడు,వెంటనే అట్నుంచి దగ్గర దారి ఏమైనా వుందేమోనని భావించి అతడు అటువైపుగా నడిచినాడు, అక్కడ ఎక్కడ చూసినా పుర్రెలు, మాంసము పళ్ళతో గీకికొని తిన్న బొమికెలు,ఇక ఈగల్తో ముసురిన మలినపదార్ధములు,పచ్చితోళ్ళు, గాలికెగురుతున్న మనుషుల శిరో కేశములు, ముక్కలై పడున్న అవయవాలు, వాటి కోసం పోరాడుతున్న మృగాలు , ముక్కులు పగిలే కుళ్ళున మాంసం కంపు,వీటన్నింటిని చూచి తనలో ఇట్లనుకొనెను,ఈ చెట్టు మీద నెెవడో నున్నాడు ,వాడు మాత్రం మానవుడు కాదు, అనే అనుమానం దాసరి మనసులో అప్పుడే ప్రవేశించిందో లేదో ,సరిగ్గా అతని అనుమానం నిజం చేస్తూ ఎదురుగా ఆ చెట్టు మీద యున్న కుంభజానుడునే రాక్షసుడు కనిపించుతాడు. (పార్ట్ 4 రేపు ) ----  మల్లారెడ్డి దేశిరెడ్డి
  • ద్రవిడాంగనల పోఁడుములు  ::శరీరాలకి బంగారు పూత పోసినట్లుగా,తమ శరీరాలకి పసుపు పూసుకుని కొలను నందు స్నానమాచరించి, శ్రీహరి పూజకోసం బిందెల్లో నీళ్ళు నింపుకుని చేతుల్లో తామరపూలతోటి ద్రవిడస్త్రీలు తమ వయ్యారాలు ఒలకబోస్తూ, ఒక వైపు గానం చేసుకుంటూ ఉద్యానవనము దారిలో వెళ్ళుచున్నపుడు చేసిన వర్ణనను ఈ క్రింది పద్యంలో చెప్పాడు. శాయ పూజాంబుజముల్ ఘటిం దడఁబడన్, జన్ధోయి లేఁగౌనుపై దయఁ దప్పన్ బసుపాడి,పాగడపుఁ బాదంబొప్పఁ,జంగల్వడి గియ నీ రచ్యుత మజ్జనార్దము గటిం గీలించి, దివ్య ప్రబం ధయుగాస్యల్ ద్రవిడాంగనల్ నడుతు రుద్యానంపులో త్రోవలన్. ప్రథమాశ్వాసము - 56. [ 4వ పద్యం ] అరుగులమీద కూర్చుని ఉల్లాసంగా పాచికలు ఆడుతున్న ద్రవిడ స్త్రీలను వర్ణించిన తీరును ఒకసారి చూడండి ఎలా వుందో, సన్యాసికైనా గుండె జల్లు మనిపించేది సారె విసిరేటప్పుడు వాళ్ళ కంకణాల చప్పుడు విని, మన్మథుడే ఎదురుగా వచ్చినా పట్టించుకోనిది వాళ్ళ ఆట తన్మయత్వం, ఇంద్రుడినైనను సరే అక్కడికి లాక్కొచ్చేది భక్తులను చూడటం తోటే ద్రవిడ స్త్రీలు లేచి వాళ్ళు పెట్టే నమస్కారభంగిమ, పురవీధిలో జనం గుండెలను కోసేవి ఆలయం నుంచి వచ్చే శంఖనాదం వినటానికి ఆ స్త్రీలు తమ తలలను తిప్పినప్పుడు అతి వేగంగా పయనించే వాళ్ళ కళ్ల కొనచూపులు. ఇక వాళ్ళు మాంచి ఊపుగా పాచికల్ని వేస్తూంటే ఆ ఊపుకి జారిన పైటని తమ రెండో చేత్తో సర్దుకునే దృశ్యం చూడ కలిగిన వాళ్ళు ధన్యులు!అంటూ వర్ణించారు,ఈక్రింది చూపిన రెండు పద్యములలో రాయల వారు ఇలా చెప్పాడు. సవలయధ్వని గాఁగ సారె వ్రేయు నదల్పు యతినైన గుండె జల్లనఁ గలంప, సుడిపిన మొగమెత్తి చూడకుండు పరాకు కుసుమబాణుని నైనఁ గువిటుఁ జేయ, శ్రీకార్య పరులఁ గాంచిన లేచి మ్రొక్కు నం జలికి నింద్రుండు నక్కొలువుఁ గోర హరిగృహావసరశంఖాకర్ణకుఁ ద్రిప్పుఁ గడగంటి జిగి ప్రజఁ గాఁడి పాఱఁ. ప్రథమాశ్వాసము - సీ 59. [ 5వ పద్యం ] గవఱ లుంకించి వ్రేయఁ గొ ప్పవియ నవలి కరమున సమర్పఁ బైఁటలో మరుని బటువు బిల్లక్రియఁ బట్టుఁగంచెలఁ బిగువుఁ జన్ను నిక్కఁ దిన్నెలఁ బాత్రముల్ నెత్తమాడు. ప్రథమాశ్వాసము - 59. [ 6వ పద్యం ] వెలయాండ్ర విలాసములు :: వేశ్యలు సౌందర్యవతులే కాదు తమ చూపుల తోటే ఎవరి కులమైనా చెప్పే లోకజ్ఞానం వారికి సొంతం. రాజుకు రెండో అంతఃపురంలా ఉండే నివాసములు,సౌభాగ్యం,అంతేగాదు వేశ్యలు పలు భాషలలో చాలా చక్కని కవిత్వం కూడా చెప్పగలిగే పాండిత్యం కలవారు. విష్ణుచిత్తుడు కథ :: ◆◆◆◆◆◆◆◆◆విలుబుత్తూరులో వెలసిన దైవం మన్ననారు, ఆయనే సాక్షాత్తూ విష్ణుమూర్తి.స్వామిభక్తులు ఎవ్వరైనా ఆ ఊరికి వస్తే చాలు వాళ్ళకి ఎంతో భక్తిశ్రద్దలతో మంచి ఆతిథ్యం ఇస్తారు ఆ వూరి వాళ్ళు. అలాంటివారిలోనే విష్ణుచిత్తుడనే ఒక మహాభక్తుడు ఆవూరి భాగవతుల్లో అత్యంత ఉత్తముడు.శ్రీహరిని ప్రతి నిత్యం పూజిస్తాడు. ప్రతి క్షణం తన ఇష్ట దైవమైన శ్రీహరిని తన హృదయంలో ధ్యానిస్తుంటాడతను. అతను గొప్ప అన్నదాత. విష్ణుచిత్తుడి ఇంటిలోన అర్థరాత్రైనా కూడా అతిథులకి భోజనాలు పెట్టేవాడని, ఎంతటి అర్థరాత్రివేళైనా సరే అతనింట్లో మహావిష్ణువు పుణ్యకథా కీర్తనం,ద్రవిడ వేదాల పారాయణం వీటితోపాటు కూరలెక్కువగా లేవు, అన్నము చల్లారిపోయినది, పప్పు లేదు, అన్నం కూడ ససిగా లేదు,దయచేసి భోజనం చేయవలెనని మాటలు వినిపిస్తుంటాయట, అనేది ఈ క్రింది పద్యం ద్వారా అర్దమైతుంది. అనిష్టానిధి గేహసీమ నడురే యాలించిన న్ర్మోయు నెం తే నాగేంద్రశ యానుపుణ్యకథలుం దివ్యప్రబంధాను సం ధానధ్వానము, “నాస్తిశాకబహుతా, నా స్య్తుష్ణతా, నాస్తపూ పో, నాస్య్తోదనసౌష్టవంచ,కృపయాభో క్తవ్య " మన్పల్కులున్. నాస్తి దగ్గర నుండి సంస్కృతం. పరథమాశ్వాసము - 84. [ 7వ పద్యం ] ద్వితీయాశ్వాసములో కవి రాయల వారు విలుబుత్తూరును వదిలివేసి పాండ్యరాజ్యం రాజధాని మధురని తీసుకున్నాడు.అప్పటి పాండ్యరాజ్య రాజు చంద్రవంశభూషణుడైన మత్స్యధ్వజుడు.ప్రతి వేసవికాలంలో మధుర దగ్గరలోనున్న వృషగిరి అనే ఊరులో ప్రజలు తెప్ప తిరునాళ్ళు ఉత్సవం ఘనంగా చేస్తారు. అచటొక పురాతన వైష్ణవాలయం యున్నది. [ కొన్ని ముద్రిత పుస్తకాలలో వీటిని అళఘరి సుందరబాహుస్వామి తెప్ప తిరునాళ్ళు అని కూడా చెప్పారు.] ఒక పరదేశి బ్రాహ్మణుడు తెప్ప తిరునాళ్ళను చూచుటకు పోయి, పక్కనే యున్న రాజధాని మధురను కూడా చూసి,ఆచటి వైగై నదిలో స్నామాచరించి ఒక పురోహితుడి ఇంటిలో విడిదిచేసి అతని ఆతిథ్యంలో భోజనం చేసి, తన వూరికి ప్రయాణమయ్యేడు. రాత్రిపూట దారిలో మధురలో ఒక అరుగు మీద మిగిలిన బాటసారులతో కలిసి,విడి దుస్తుల మూటను తలగడగా తలక్రింద పెట్టుకొని పడుకుని,నిద్ర రాక, నిదుర పోవుటకు కాలక్షేపం కోసం కొన్ని సుభాషిత పద్యాలు పాడటం మొదలెట్టేడు. సరిగ్గా అదే సమయంలో మత్స్యధ్వజ రాజు తన భోగిని దగ్గరికి బయల్దేరేడు.[రాజుకి ఒక యుంపుడుకత్తె యుండెను] సరిగ్గా రాజు ఆ బ్రాహ్మణుడు నిద్రించు చోటుకి చేరినప్పుడు, ఆ బ్రాహ్మణుడు ఒక పద్యం చదువుచుండెను, ఆ రాజు విన్న పద్యంలోని తాత్పర్యమిది,అది “వానకాలములో భోజనమునకు వానలు లేనప్పుడు సంపాదించు కొనవలయును, రాత్రి భోజనమునకు పగలు సంపాదించు కొనవలయును,ముసలితనములో ఎలాగూ సంపాదించ లేము గనుక యవ్వనంలోనే సంపాదించి నిల్వ చేసుకొనవలెను,చచ్చి పోయిన తరువాత పరలోకమున్నది , అది యెట్టిదో తెలియదు,మరి దాని కోసం బ్రతికి యున్నప్పుడే కొంత పుణ్యమును కూడా ప్రోగు చేసుకొనవలెను." రాజుకి బ్రాహ్మణుడు పద్యంలోని తాత్పర్యం గునపంతో గుండె లోతులలో గ్రుచ్చినట్లుగా తగిలేసరికి రాజు తన స్థితిని తల్చుకునే సరికి దుఃఖం వచ్చింది.వెంటనే రాజు దుఃఖం నుంచి తేరుకొని గొప్పచక్రవర్తుల్నీ ,మహామహాలును కూడా ఒకఏట్లో నావలా కదిలీ కదల్నట్టు కదిలి కాలం ఎలా మోసం చేసిందో ఆలోచించుకొని, క్షణికమైన రాజభోగం, ఉంపుడు కత్తెలతోటి సంబంధాల గురించి కాక, శాశ్వతమైన సత్యం మరియు మోక్షముల యొక్క పూర్తి మూలాల గురించి తెలుసుకోవాలని నిర్ణయుంచుకొని, వెంటనే రాజు ఒక కానుకను తీసి తలారి చేత బ్రాహ్మణుడికి యిప్పించి వెనక్కి తిరిగి తన అంతఃపురం వెళ్ళేడు.రాజు ఉదయముననే కొలువు తీరి విద్వాంసులందరిని పిలిపించి, వారితో శాస్త్రాలన్నీ చూసి మోక్షం వచ్చే ఏకైక మార్గం ఏమిటో కనుక్కుని చెప్పమన్నాడు. వాదంలో గెలిచి తనకు తత్వంను చెప్పగలిగే వారికి బహుమతిగా ఇచ్చుటకు రాజుగారు బీరపువ్వుల్లాటి బంగారునాణేల్ని జాళెములో పోయించి వేలాడదీయించాడు సభలో! విష్ణుచిత్తుడు మధుర ప్రయాణం :: మధురయు మరియు మథుర రెండు వేర్వేరు. దక్షిణ భారతదేశములో పాండ్యరాజుల రాజ్య రాజధాని మధుర చతుర్ధ ధకారము.ఇకపోతే ఉత్తర భారతదేశములో శ్రీకృష్ణుని జన్మస్థలం మథుర ద్వితీయ ధకారము. ప్రదేశం ప్రస్తావన క్రింది పద్యంలో చూడండి. కపివర నియుక్త గిరిసదృ గ్గహననిలయ గాత్రగాహిత కనకముక్తాకవాట గోపురా వేదితోచ్చతాక్షోభ్యవవ్ర దనరు దక్షిణ మధుర సాంద్ర ద్రుమ ధుర. ద్వితీయాశ్వాసము-3. [ 8 వ పద్యం ] ఇక విలిబుత్తూర్లో విష్ణుచిత్తుడు ఎప్పటివలెనే తులసి మాలను మన్ననారు స్వామి వారికి సమర్పించబోయేంతలో ఆ స్వామియే అచట ప్రత్యక్షమయేడు!స్వామి చిరునవ్వుతో రాజైన మత్స్యధ్వజుడి పరిస్థితి వివరించేడు. నువ్వు వెంటనే మధురకి వెళ్ళు, అచట పాండ్యరాజ్య కొలువు నందు నీవు వాదనలు చేసి,విజయం సాధించి , రాజు వారిచ్చే బంగారు నాణెముల బహుమతిని పొందమని చెప్పి, అంతయేగాక అక్కడ రాజునకు వైరాగ్యం కలిగినది,రాజును వైష్ణవ భక్తునిగా మార్చమని చెప్పగా అంతట విష్ణుచిత్తుడు గడ గడ వణికి , నాకు చదువు రాదు, సంధ్య రాదు, శాస్త్రగ్రంథాల వంకనైనా చూడని వాడని, నేను దేవాలయపు తోటలో త్రోవ్వుగోలతో మట్టి త్రవ్వి చేతులు కాయలు కాయుంచు కొన్నవాడను,ఆ రాజ కొలువులో నేను వాదించెడిదేమిటి?నేను గెలిచెడిదేమిటి, నీకు అప్రతిష్ట స్వామి, అనినట్లుగా ఈ క్రింది పద్యములో చెప్పబడెను. "స్వామి, నన్ను , నితఃపురాపఠితశాస్త్ర గ్రంథజాత్యంధు, నా రామక్ష్మా ఖననక్రియాఖర ఖనిత్రగ్రాహితోద్కత్కిణ స్తోమాస్నిగ్ధకరు , న్భవద్భవనదాసు,న్వాదిఁ గాఁ బంపుచో భూమీభృత్సభ నోట యైన నయశంబు ల్మీకు రాకుండునే ? " ద్వితీయాశ్వాసము - 90. [ 9 వ పద్యం ] స్వామీ ఇది యిల్లూడ్చుటయా, నీళ్లను తోడి తెచ్చుటయా,నీ పల్లకిని మోయుటయా,నాకు నీ వాదమెందుకు,ఐన యింకెవరూ దొరకలేదా నీకునని ప్రాధేయపడ్డాడు.అయితేనేం చివరికి మధుర వెళ్ళుటకు ఎలాగోలా ఒప్పుకున్నాడు విష్ణుచిత్తుడు. మధుర వెళ్లి,కొలువు లోపలికి వెళ్ళేడు.అతని దివ్యతేజం చూసి రాజుగారితో సహా సభంతా జంకుతో లేచి నిలబడింది. రాజు చూపించిన బంగారు ఆసనం మీద కూర్చున్నాడు.అప్పటి వరుకు వాదం సాగిస్తోన్న సభంతా నిశ్శబ్దంగా వుండిపోయింది.విష్ణుచిత్తుడు ఆనాటి రాజు కొలువులో,నాటి కురుక్షేత్ర మహాసంగ్రామంలో అర్జునుడిలా క్రీడించినట్లు క్రీడించినాడు, ఒక విద్వాంసుడిని పిలిచి అతని వాదం అంతా ముందు తన మాటల్లో వివరించి ,దానిలో ఒక్కొక్క విశేషమును తీసుకుని సూక్ష్మంగా భేదించి ,తన సిద్ధాంతంను స్థాపించి అతనిని ఒప్పించి ఓడించినాడు. ఇలా విష్ణుచిత్తుడు అందరిని వరసగా వాదంలో ఓడించి ,వారికి బ్రహ్మసూత్రాలు,ఉపనిషత్తులని వినిపించి,ఇక వాటి ద్వారా పరమాత్మ తత్వాన్ని నిరూపించి, ఆలా నారాయణుడే పరమాత్మ తత్వమని వారికి బోధించాడు.సకల భూతాల్లోనూ ఉండే ఆత్మ మహావిష్ణువే అని వివరించాడు. ఇంక విష్ణువుని ఎందుకు ఆరాధించాలో తెలియ చేయుటకు ఖాండిక్య కేశిధ్వజుల కథని,దాని యజ్ఞఫలము గురించి పూర్తి విశ్లేషణను చేసి, పాండ్యరాజు మత్స్యధ్వజుడికి మహావిష్ణువు మహత్యం వివరించాడు విష్ణుచిత్తుడు. ఆలా చివరికి రాజుకు మూలమంత్రాన్ని ఉపదేశించి అతన్ని వైష్ణవ భక్తునిగా మార్చివేసినాడు. (పార్ట్ 3  రేపు) -----  మల్లారెడ్డి దేశిరెడ్డి